Αυτό το μπαρ θα μπορούσε να βρίσκεται οπουδήποτε. Θα μπορούσε να βρίσκεται στην Αθήνα, στο Λονδίνο, στο Μπουένος Άιρες. Δεν υπάρχει τίποτα που να μαρτυρεί την ακριβή του τοποθεσία, εκτός, ίσως, από το βλέμμα της κοπέλας. Ένα βλέμμα γεμάτο θλίψη, βαθιά ριζωμένη, που βρίσκεται σε πλήρη αντίθεση με την προοπτική της διασκέδασης που συνήθως υπόσχεται μια βραδινή έξοδος και η κατανάλωση ενός κοκτέιλ. Η θλίψη στο βλέμμα της μας μεταφέρει στην παγκόσμια πρωτεύουσα της φρίκης, στα σοκάκια της παλιάς πόλης της Δαμασκού. Η Ντάνα, όπως είναι το όνομά της, δεν έφυγε από τη Συρία κατά τη διάρκεια του πολέμου. Πέρασε αμέτρητα βράδια πίσω από το μπαρ, συνήθως χωρίς κανέναν πελάτη, ακούγοντας γύρω της τις βόμβες να σφυρίζουν. Έμεινε στο πόστο της υποκρινόμενη ότι η ζωή συνεχίζεται. Καμιά φορά αυτός είναι ένας τρόπος να το πιστέψεις.   ■

Περιοδικό "Κ"

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ