ΧΟΡΟΣ

Aρχέγονη μορφή φλερτ, αλλά και φόβος της απόρριψης

ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΣΑΝΟΥΔΟΥ

Οι μαύροι έχουν καλύτερη αίσθηση του ρυθμού, σύμφωνα με ένα διαδεδομένο στερεότυπο.

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: ΠΡΟ-ΒΟΛΕΣ

«Ημουν χορευτής πριν μάθω να περπατάω» τραγουδούσαν οι Abba στις αρχές του ’80 και μολονότι οι στίχοι του «Thank you for the music» πιθανότατα εκφράζουν την αληθινή ευγνωμοσύνη των μελών της μπάντας για το ταλέντο τους, στην πραγματικότητα τα περισσότερα μωρά αρχίζουν να κινούνται στον ρυθμό της μουσικής μήνες πριν κάνουν τα πρώτα τους βήματα. Σύμφωνα, μάλιστα, με έρευνα του πανεπιστημίου του Duke, στη Βόρεια Καρολίνα, ακόμα και τα νεογέννητα αντιλαμβάνονται τις αλλαγές στα ρυθμικά μοτίβα. Αν λοιπόν ο χορός είναι κάτι το έμφυτο και η έλλειψη ρυθμού εξαιρετικά σπάνια, γιατί κάποιοι από εμάς χάνουμε την αυθόρμητη ικανότητα να χορεύουμε περίπου την ίδια περίοδο που αποκτάμε συνείδηση του εαυτού μας;

Η απάντηση, τουλάχιστον σύμφωνα με ερευνητές του Northumbria University, στη Βορειοανατολική Αγγλία, έγκειται στο ότι ο χορός είναι μία αρχέγονη μορφή φλερτ και άρα για τους περισσότερους ανθρώπους εμπεριέχει τον φόβο της απόρριψης. Αυτό εξηγεί το αίσθημα της αμηχανίας που βιώνουμε όταν προσπαθούμε να χορέψουμε μπροστά σε κοινό.

Υπάρχει, βέβαια, και η θεωρία ότι δεν έχουμε απαλλαγεί εντελώς από μια κουλτούρα που θεωρούσε τον χορό «αμαρτία», επομένως όταν χορεύουμε δεν αισθανόμαστε μόνο αμηχανία, αλλά και καταπιεσμένες ενοχές. Αντίθετα, για κουλτούρες λιγότερο επηρεασμένες από τον πουριτανισμό του προτεσταντισμού η ρυθμική κίνηση αποτελεί απλώς κομμάτι καθημερινής έκφρασης και είναι ενταγμένη σε διάφορα έθιμα και τελετουργίες. Κάπως έτσι μπορεί να ερμηνευθεί το διαδεδομένο στερεότυπο ότι, για παράδειγμα, οι μαύροι έχουν καλύτερη αίσθηση του ρυθμού, το οποίο έχει καταρριφθεί προ πολλού τόσο από ανθρωπολογικές μελέτες όσο και από έρευνες στο πεδίο της νευροεπιστήμης.

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ