ΠΡΟΣΚΗΝΙΟ

Ενα εικοσιτετράωρο με τον Μάκη Παπαδημητρίου

ΜΑΡΙΑΛΕΝΑ ΣΠΥΡΟΠΟΥΛΟΥ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Χρονογραμμή

6:58
Αυτό που δεν μπορώ είναι να βάζω το ξυπνητήρι και πέντε και δέκα και τέταρτο και μισή κλπ. Βάζω πάντα δύο τρία λεπτά μετά την ώρα που πρέπει να ξυπνήσω. Νιώθω ότι ξεκλέβω λίγο χρόνο, χώρια που σαν νούμερα τα «όχι ακριβώς» έχουν μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Πρωινό γύρισμα για την ταινία «Η αναζήτηση της Λώρα Ντουράντ» του Δημήτρη Μπαβέλλα σε διάφορα σημεία της Αττικής. Ασπρόπυργος, Μαραθώνας, Κυψέλη, Γλυφάδα κλπ. Η ιστορία δύο φίλων που ξεκινούν ένα ταξίδι, μια περιπέτεια αναζητώντας την Λώρα Ντουράντ. Μια πορνοστάρ που εξαφανίστηκε μέσα σε ένα πέπλο μυστηρίου. Τα γυρίσματα έχουν ξεκινήσει, βρισκόμαστε ήδη στα μισά και καθώς οι μέρες περνούν η κούραση αυξάνεται. Οπότε με την πρώτη ευκαιρία σε κάθε σετ που βρισκόμαστε προσπαθώ να βολευτώ σε αυτοσχέδια κρεβάτια κι αν όχι να κοιμηθώ τουλάχιστον να ηρεμήσω μέχρι την επόμενη λήψη. Πολλή δουλειά, 10ωρο γύρισμα, τελειώνει κάθε μέρα και η κούραση χτυπάει την πόρτα: «Ο κύριος Παπαδημητρίου;», «Μάλιστα», «Γεια σας, από τον εγκέφαλό σας είμαι, υπερκόπωση λέγομαι, μπορούμε κάποια στιγμή να μιλήσουμε;»

17:34
«Όχι δεν μπορούμε να μιλήσουμε τώρα, ελάτε πάλι από αρχές Οκτώβρη». Έχω πρόβα στο θέατρο Βρετάνια για την παράσταση “Ifthereis, Ihaven’tfoundityet” έργο του NickPayne που παίζω και σκηνοθετώ οπότε το ραντεβού με την υπερκόπωση αναβάλλεται για μετά την πρεμιέρα. Το έργο είναι ένα αριστούργημα. Είναι η ιστορία μιας οικογένειας. Μπαμπάς George, μαμά Fiona και κόρη Anna. Υπέρβαρη κόρη στην εφηβεία που πέφτει θύμα σχολικού εκφοβισμού. Ο απορροφημένος από την δουλειά του πατέρας (περιβαλλοντολόγος που γράφει βιβλίο για το αποτύπωμα του άνθρακα) και η ανήμπορη να αντιδράσει μόνη της μητέρα (δασκάλα στο σχολείο της κόρης της και με μητέρα που έχει Αλτσχάιμερ) κλείνουν την κόρη ολοένα και περισσότερο στον εαυτό της. Και τότε έρχεται στο σπίτι ο οδοστρωτήρας. Ο αρκετά μικρότερος αδερφός του μπαμπά, ο θείος Terry (τριγύρισε ανά τον κόσμο για κάνα δυό χρόνια και εμφανίστηκε απροειδοποίητα στο σπίτι του αδερφού του διεκδικώντας και πάλι την αγάπη της Rachel (ξαδέρφης της Fiona με την οποία δεν χώρισε ευχάριστα...)

Η κόρη στρέφεται στον θείο της και βρίσκει λίγη στοργή και ενθάρρυνση... για λίγο όμως, γιατί τα πράγματα δεν εξελίσσονται πάντα όπως τα περιμένεις. Είναι ένα έργο τόσο έξυπνα γραμμένο με υπέροχο χιούμορ και τόσο καλά δομημένους χαρακτήρες. Από τις λίγες φορές που δεν καταλαβαίνω πώς περνάει η ώρα. Στην παράσταση παίζουν επίσης οι Μαρία Λεκάκη, Δημήτρης Πασσάς και η Αγγελική Γρηγοροπούλου και ανεβαίνει στις 11 Οκτωβρίου.  Πολλές πρόβες μεν , τις περισσότερες φορές τρίωρες ή τετράωρες δε, διότι το βράδυ μέχρι το τέλος Σεπτέμβρη είχα και τις παραστάσεις των «Θεσμοφοριαζουσών» και δύο ακόμα από το «Πέτρες στις Τσέπες του».

Ευτυχώς είχαμε κάνει καλή προετοιμασία πριν το καλοκαίρι. Γκλίν Γκλόν. Χτυπάει επίμονα το κουδούνι. Είναι πάλι αυτή. Δεν θα ανοίξω. Αν βρει το κινητό μου την έχω βάψει…

21:15
Παράσταση. Είτε η μια είτε η άλλη. Είτε η τρίτη που μόλιςξεκίνησε. Πώς τα θυμάμαι κι εγώ απορώ. Τον Σεπτέμβρη έτρεχα. Θεσμοφοριάζουσες,  Ηρώδειο και Πέτρες Νέα Σμύρνη. Τουλάχιστον θυμήθηκα σε ποια περιοχή έπρεπε να πάω. Για τις μεν Θεσμοφοριάζουσες δεν πρόλαβα να βαρεθώ, μόνο 25-30 παραστάσεις δεν είναι τίποτα.

Για τις Πέτρες... πρέπει να έχουμε παίξει πάνω από 240... κάποιες στιγμές νιώθω τελείως αυτοματοποιημένος, ότι έτσι είμαι, όχι ότι είμαι σε μια παράσταση. Τα λόγια τα πόδια και τα χέρια πάνε μόνα τους. Και μετά καταρρέω. Τώρα είμαι στο Βρετάνια, στο κέντρο της Αθήνας.

00:01
Σπίτι. Εξαντλημένος, αλλά τουλάχιστον χαρούμενος που κάνω κάτι που μ’ αρέσει πολύ.

Βάζω το ξυπνητήρι να χτυπήσει 07:02. Έτσι για αλλαγή. Γύρισμα στο κέντρο. Οπότε θα πάω με το ποδήλατο. Μετά στο Βρετάνια. Πάλι με το ποδήλατο. Και μετά παράσταση Πετρούπολη. Πήγα μια φορά με το ποδήλατο όταν παίζαμε Πέτρες αλλά αποκλείεται. Μέσα σε όλα πρέπει να γυμνάζομαι...
και τώρα; Ύπνος; Όχι. Υπερένταση. Ύπνος μόνο από εξάντληση και το πολύ 6 ώρες. Το πρωί πάλι από την αρχή. Καληνύχτα; Όχι. Ντρίν! Ναι; Ο κύριος Παπαδημητρίου; Ναι. Υπερκόπωση λέγομαι, κάποια όργανα παραπονιούνται… Ναι, πείτε μου, σας ακούω… ζζζζζζζζ

04:57
Τουαλέτα.

Η παράσταση «Αν υπάρχει, δεν το έχω βρει ακόμα» του Nick Payne, παίζεται στο θέατρο Βρετάνια.

Online

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ