Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Γιατί εμείς είμαστε η χώρα μας

Κύριε διευθυντά
Τα τελευταία χρόνια ακμάζει η εξαγωγή οικονομολόγων από τα πανεπιστήμια σε τόσο υψηλά επίπεδα που ο πιο αισιόδοξος πρύτανης αμφιβάλλει αν θα μπορέσουν τελικά να απορροφηθούν όλοι οι εν δυνάμει οικονομολόγοι από την αγορά.

«Οικονομολόγος» είναι μια γενική έννοια που επιλέγεις ή σου επιλέγουν κάποιοι ότι θα σε συνοδεύει για την υπόλοιπη ζωή σου. Επί χρόνια πίστευα πως κάποια άτομα είναι πλασμένα για κάποιες δουλειές. Μύθος! Μαθαίνεις εσύ να διακρίνεις τον εαυτό σου ανάμεσα στους άλλους και να σε ορίσουν σαν πλασμένο για αυτόν τον τίτλο.

Η δυσκολία του να είσαι οικονομολόγος είναι μεγάλη, η πρόκληση ακόμα μεγαλύτερη. Δεν έχεις ωράριο. Μια επιχείρηση και όταν είναι κλειστή «δουλεύει». Το ωράριο μιας επιχείρησης αφορά αποκλειστικά τους πελάτες. Οχι αυτούς που την έχουν ούτε αυτούς που τη διαχειρίζονται και σίγουρα ούτε τους λογιστές της. Δεδομένης της δύσκολης εποχής πολλοί επιλέγουν είτε να φύγουν στο εξωτερικό είτε να κάνουν τη δουλειά των γονιών τους, είτε να τολμήσουν κάτι καινούργιο.

Μην αφήσεις όλες τις θυσίες σου από τότε που ήσουν σχολείο και άφηνες τους φίλους σου στην αλάνα για να διαβάσεις να μπεις σε ένα πανεπιστήμιο και να μη γίνεις σαν του γείτονα τον γιο, όπως σου έλεγε η μάνα σου.  Μην ξεχνάτε, εμείς είμαστε η χώρα μας. Οι ιδέες μας, οι συνήθειές μας την απαρτίζουν.

Πριν επιλέξεις τον δύσκολο δρόμο της ξενιτιάς και μαζέψεις τα πράγματά σου χαιρετώντας γονείς και φίλους για μια καλύτερη ζωή, εξάντλησε τα περιθώρια. Δυστυχώς έχουμε φτάσει σε σημείο να μην είναι ντροπή η δουλειά όπως έλεγαν οι παλιότεροι, αλλά ο μισθός. Εύχομαι ό,τι και αν επιλέξετε να αποβεί καρπερότερο του αναμενόμενου. Προβλήματα πάντα θα υπάρχουν και λύσεις πάντα θα βρίσκονται.

Γεροβασιλης Β. Γεωργιος


Πόλεμος και φυγή. Πείνα, δίψα, τρόμος στη διαδρομή, με μόνο εφόδιο την αόρατη ελπίδα. Υστερα, το σύντομο ταξίδι «απέναντι», που έμελλε να γίνει υγρός τάφος για πολλούς, ανάμεσά τους παιδιά, βρέφη και μωρομάνες. Η επιστολογράφος της «Κ», σε μια ηλικία-προθάλαμο της αληθινής, αφτιασίδωτης ζωής, καταθέτει σαν μια πολύτιμη σελίδα ημερολογίου τη γνωριμία της με γυναίκες πρόσφυγες και μετανάστριες. Εβλεπε και άκουγε, αυτό δεν είναι το διεθνές αλφαβητάρι κατανόησης του άλλου; Αίφνης, λέει, από τα πρόσωπά τους κρύφτηκε ο πόνος. Ηταν η ώρα που άρχιζαν τα μαθήματα ελληνικών, αγγλικών και χρήσης υπολογιστών.

Οι γυναίκες μετανάστριες, το να σιωπάς, ν’ ακούς κι «εμείς οι άνθρωποι»

Κύριε διευθυντά
«ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ», έγραφε μία από τις αφίσες στην είσοδο δομής φιλοξενίας και υποστήριξης προσφύγων γυναικών και μεταναστριών που επισκέφτηκα πριν από λίγο καιρό για τις ανάγκες μιας εργασίας για το μάθημα της Κοινωνικής Ανθρωπολογίας που παρακολουθώ ως τελειόφοιτη λυκείου. Γραμμένη με κεφαλαία γράμματα, η αφίσα έδειχνε ένα σκίτσο από ένα γυναικείο πρόσωπο με έντονα χαρακτηριστικά. Οπως ήταν φυσικό, το μήνυμα της αφίσας με προβλημάτισε. Μ’ έβαλε να σκεφτώ πώς είναι, στ’ αλήθεια, να είσαι πρόσφυγας ή μετανάστης, να έχεις βιώσει ανείπωτες κακουχίες, σωματικές αλλά και ψυχικές, στο σημείο που η τόσο αυτονόητη δήλωση «ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ» να γράφεται για να θυμίζει ότι ναι, είμαστε άνθρωποι παρά το ότι έχουμε ζήσει πολέμους, έχει κινδυνεύσει η ζωή μας στην προσπάθειά μας να γλιτώσουμε και να έρθουμε σε ασφαλή χώρα. Είμαστε άνθρωποι και ας έχουμε υποστεί αποκλεισμό, και ας είναι η ζωή μας ένα μαρτύριο... Στο κέντρο υποστήριξης βρέθηκα ανάμεσα σε γυναίκες μετανάστριες αλλά και πρόσφυγες, γυναίκες που κινδύνευσαν να πνιγούν διασχίζοντας με ακατάλληλες βάρκες και φτηνά σωσίβια το Αιγαίο. Γυναίκες που έζησαν απίστευτες κακουχίες, που υπέστησαν κακοποίηση, έζησαν πείνα, δίψα, τρόμο. Κάποιες έχασαν ακόμα και δικούς τους ανθρώπους στο ταξίδι... Υπήρχαν βάρκες που ανατράπηκαν, ναυάγια...

Η επίσκεψή μου αυτή ήταν η πρώτη μου εμπειρία επιτόπιας ανθρωπολογικής έρευνας. Ακούγοντάς τες να μιλούν, αφουγκράζοντάς τες, είχα συνέχεια στο μυαλό μου τη βασική οδηγία για επιτόπια έρευνα: Να προσπαθούμε να δούμε και να παρατηρήσουμε με όσο γίνεται πιο ανοιχτό μυαλό, χωρίς να κρίνουμε, χωρίς να βιαζόμαστε να βγάζουμε συμπεράσματα και μάλιστα βασισμένα στη δική μας λογική, που αναπόφευκτα έχει μετουσιωθεί μέσα από τις δικές μας ταυτότητες και εμπειρίες και μπορεί να αποτελέσει τροχοπέδη και ανασταλτικός παράγοντας στην ακρόαση του Αλλου. Η οπτική αυτή ονομάζεται πολιτισμικός σχετικισμός και αποτελεί το αντίθετο του εθνοκεντρισμού.

Δεν είναι εύκολη η επιτόπια έρευνα. Δεν είναι εύκολο να ακούει κανείς χωρίς να παρεμβαίνει, να συμβουλεύει, να δίνει ιδέες, να παρηγορεί. Αποτελεί όμως μια διαδικασία και μια εμπειρία μοναδική, καθώς μέσα από τέτοιας μορφής και ποιότητας ακρόαση μπορεί κανείς ίσως να καταλάβει τον Αλλον ή, τουλάχιστον, να προσπαθήσει. Και τα οφέλη μεγάλα.

Ακούγοντας τις προσφυγικές αυτές ιστορίες, διαπίστωσα ότι παρά το γεγονός ότι οι γυναίκες αυτές είχαν σκληρά και απάνθρωπα βιώματα, είχαν όμως καταφέρει να διατηρήσουν μια αισιοδοξία, μια ελπίδα. Είχαν ένα όραμα, μια πίστη ότι υπάρχει καλύτερη ζωή. Και ήταν αποφασισμένες να τα καταφέρουν. Στο κέντρο που επισκέφτηκα παραδίδονται μαθήματα αγγλικής και ελληνικής γλώσσας, αλλά και χρήση υπολογιστών. Η χαρά στα πρόσωπά τους όταν ήρθε η ώρα για ένα μάθημα εξέπεμπε έναν ενθουσιασμό σχεδόν παιδικό. Τις θαύμασα πραγματικά.

Σπίτι μου πια, όταν έγραφα τις σημειώσεις για την εργασία μου, συνειδητοποίησα πόσα οφείλω στο μάθημα της Ανθρωπολογίας. Αν είχα απλά επισκεφθεί το κέντρο αυτό χωρίς να έχω προσπαθήσει να βάλω στην άκρη τη δική μου οπτική και να ακούσω τις πρόσφυγες αυτές μέσα από τη δική τους ματιά, θα είχα καταλάβει λιγότερα ή μάλλον θα μου είχε διαφύγει η ουσία, που δεν είναι τίποτε άλλο από το μήνυμα της αφίσας: «ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ». Πράγματι. Είμαστε όλοι άνθρωποι. Ας ξεκινήσουμε από αυτό.

Βασιλικη Εφραιμογλου, Μαθήτρια

Μνήμη και μεσιτεία Μιχάλη Κατσίγερα

Κύριε διευθυντά
Δεχθείτε ως «Κ» τα θερμά συγχαρητήριά μου για την εξής προσφορά της: Διότι μετά την απώλεια του αείμνηστου Μιχάλη Κατσίγερα, έγκαιρα και συντονισμένα, δεν αφήσατε να περιέλθει στη λήθη το πρωτεϊκό και πολύτιμο έργο που κληροδότησε στην ελληνική κοινωνία με το αέναο παρανάλωμά του στη ρουμπρίκα «Ο Φιλίστωρ. - Χ Χρόνια πριν».

Η Μυρτώ Μιχ. Κατσίγερα, φυσικός γόνος και, ταυτόχρονα, πνευματικό τέκνο του ιδρυτού και επί συναπτές δεκαετίες ακάματου λειτουργού της, και ο Βασίλης Μηνακάκης, συνεχίζουν άξια την παράδοση που εκείνος δημιούργησε.

Το συμπέρασμα αυτό έχω βγάλει καθώς παρακολουθώ τακτικά τη δουλειά τους, από τότε που την ανέλαβαν. Και δεν σας το κρύβω ότι και στο παρελθόν υπήρξαν περιπτώσεις που ενθουσιάστηκα και ήθελα να τους συγχαρώ. Για ενδογενείς λόγους δεν το πραγματοποίησα.

Ευτυχώς για εσάς. Γιατί ήταν αρκετές οι φορές που οι επιλογές τους ενθουσίαζαν τον παρελθοντολογικό χαρακτήρα μου.

Δράττομαι, λοιπόν, σήμερα, της ευκαιρίας, γιατί οι προαναφερθέντες τροφοδότες των πνευματικών ενδιαφερόντων μου, στο φύλλο της 1ης Νοεμβρίου 2018, μου πρόσφεραν τη σπεσιαλιτέ των γεροντικών αναζητήσεών μου, την εκλεκτής ποιότητας –και συσκευασίας– κορτιζόνη των μεταφυσικών μεταπτώσεών μου. Τους ευχαριστώ θερμά για την προσφορά τους, έστω κι αν δεν την έκαναν αποκλειστικά για μένα. Ο καταναλώσας και ευχαριστών.

Επειδή το δημοσίευμα είναι σχετικά πρόσφατο, δεν υπάρχει ανάγκη για εκτεταμένη μεταφορά του. Το υπενθυμίζω συνοπτικά.

Αναγόταν στο σωτήριο έτος... 1599(!) και αναφερόταν στην έρευνα που έγινε για να βρεθεί ελεγείο γραμμένο από τον Σαίξπηρ, στην κηδεία του Σπένσερ.

Θα μου πείτε, κι εσείς και οι αναγνώστες σας: τι δουλειά έχεις εσύ ο έσχατος Ελλην ανάμεσα στους μεγάλους Αγγλους ποιητές εκείνης της εποχής;

Καμιά. Το ομολογώ με περίσκεψη, με αιδώ. Εδώ και τώρα.

Αλλος είναι ο λόγος του διαβήματός μου. Ισως παράλογος και εγωιστικός. Ο κυρίαρχος λαός των αναγνωστών αποφασίζει επ’ αυτού.

Εγώ μια χάρη, ένα ρουσφέτι θέλω να ζητήσω από τον Μιχάλη Κατσίγερα, στη μνήμη της φιλίας που μας συνέδεε.

Επειδή, λοιπόν, έχω γράψει ένα ανάλογο επιτύμβιο, δεν θα ήθελα ύστερα από 419 χρόνια –τόσα έχουν περάσει από την κηδεία του Σπένσερ– να βάλω σε μπελάδες τους ερευνητές-μελετητές επιτυμβίων. Μιχάλη να το κλασάρεις και να το πρωτοκολλήσεις. Αυτό μόνο σου ζητώ.

ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ
Ο τάφος μου έμεινε
το μόνο μου έρεισμα
αφού στη ζωή δεν απέκτησα
δικό μου διαμέρισμα 
(2012)

Πέτρος Κυπριωτελης, Συνταξιούχος δημοσιογράφος, Παγκράτι

Περί γερμανοφιλίας του Κωνσταντίνου

Κύριε διευθυντά
Διάβασα με μεγάλο ενδιαφέρον το άρθρο του καθηγητού κ. Στράτου Δορδανά (4/11) για τα μεγάλα διλήμματα της Ελλάδος.

Εκεί, μεταξύ άλλων, γράφει ότι «αλλά ο Κωνσταντίνος αφενός δεν διέθετε την προσωπικότητα του Γεωργίου και αφετέρου οι πολιτικές εξαρτήσεις του ήταν δεδομένες μετά τον γάμο του με την αδερφή του Κάιζερ, Σοφία».  Αναζητώ από χρόνια κάποιο τεκμήριο για αυτήν τη «δεδομένη» εξάρτηση του βασιλιά Κωνσταντίνου από τον Κάιζερ και χαίρομαι πολύ που επιτέλους ελπίζω να μου το προμηθεύσει ο κ. καθηγητής. Διότι έως τώρα έχω βρει μόνον μαρτυρίες περί του αντιθέτου, όπως:

– Του ναυάρχου Κερ, υψηλοτάτου στελέχους του αγγλικού  ναυαρχείου, που ήταν τότε και αρχηγός των ελληνικών ναυτικών δυνάμεων  (Land, Sea and Air. London: Longmans, Green. 1927).

– Του στρατωτικού ακολούθου της αγγλικής  πρεσβείας στην Αθήνα κατά την περίοδο του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, Thomas Cunningham, «The Greek Army and the Dardanelles», National Revue Sept. 1928 και Oct.  1928.

– Του μονίμου υπουργού Eξωτερικών της Αγγλίας, σερ Αρθουρ Νίκολσον, που  δήλωνε στον Bertie, Αγγλο πρέσβη στη Γαλλία,  στις 10 Αυγούστου 1916, ότι «εμείς και ιδιαιτέρως οι Γάλλοι έχουμε μεταχειριστεί τους Ελληνες πολύ άδικα (unfarily). Παραδέχομαι ότι η βασίλισσα  ενδέχεται (might) να είναι γερμανόφιλη, αλλά ο βασιλιάς δεν είναι, και... ενεργήσαμε στην Ελλάδα σχετικά με την ουδετερότητά της κατά τον τρόπο των Γερμανών» (F.O. 800 Vol 172.)

– Του Γάλλου ιστορικού Εντουάρ Ντριό, στον οποίον η κυβέρνηση Βενιζέλου είχε αναθέσει το 1919 να συγγράψει την Ιστορία της Νεοτέρας Ελλάδος. Αυτός το 1930 εξέδωσε και μια βιογραφία του  Κωνσταντίνου όπου ισχυρίζεται ότι δεν βρήκε κανένα απολύτως τεκμήριο στα γαλλικά αρχεία για τη «γερμανοφιλία» του βασιλιά.

– Τη μελέτη του Αγγλου ιστορικού Keith Hamilton, βασισμένη στα αρχεία του μονίμου υφυπουργού Εξωτερικών της Αγγλίας, τα οποία άνοιξαν για την περίοδο του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου πριν από τρεις δεκαετίες. Αυτή η μελέτη  κυκλοφορεί και στο Διαδίκτυο με τον τίτλο «Chocolate for Zeded». Εκεί αναφέρει επί λέξει ότι «κόλλησαν στον βασιλιά Κωνσταντίνο την ταμπέλα “γερμανόφιλος” με την  κίβδηλη (spurious) αιτιολογία ότι ήταν γαμπρός του Κάιζερ».

– Τα ρωσικά αρχεία που δημοσιεύθηκαν από τους μπολσεβίκους το 1922, στα οποία στηρίζεται και το πρόσφατο βιβλίο του Ρίχτερ, όπου υπάρχει πλήθος αναφορών τόσο του εδώ πρέσβη όσο και του υπουργείου προς τους Αγγλογάλλους, όπου τονίζεται η δημοφιλία του Κωνσταντίνου καθώς και το γεγονός ότι το στράτευμα του είναι αφοσιωμένο, ενώ απορρίπτεται κάθε υπόνοια περί γερμανοφιλίας.

Ολες αυτές οι πηγές –αγγλικές, γαλλικές και ρωσικές– εδώ και ογδόντα χρόνια, η μία μετά την άλλη, όλες ανεξαιρέτως βεβαιώνουν ότι ο βασιλιάς Κωνσταντίνος δεν ήταν γερμανόφιλος ή εξαρτημένος κατά κανέναν τρόπο από τον Κάιζερ.

Φυσικά ο κ. καθηγητής  έχει υπ’ όψιν του όλες αυτές τις πηγές καθώς και πάμπολλα άλλα, λόγου χάριν τις μελέτες του Abbot, του Μητράκου από τα γαλλικά αρχεία, του Θεοδούλου από τα αγγλικά και την πρόσφατη του Ρίχτερ από τα ρωσικά, του 1922.

Προφανώς όμως για τη «γερμανοφιλία» του Κωνσταντίνου, έχουμε στον τόπο μας και χρησιμοποιούμε κάποιες άλλες πηγές, άγνωστες σε Γάλλους, Αγγλους και Ρώσους ιστορικούς – στις οποίες στηρίζεται και ο καθηγητής κ. Δορδανάς. Θα ήμουν λοιπόν πολύ ευτυχής να τις μάθω και εγώ, ώστε να μπορέσω να αναθεωρήσω την πεποίθησή μου ότι  η «γερμανοφιλία» του βασιλιά Κωνσταντίνου δεν ήταν  παρά μια μπαρούφα –δηλητηριώδης και δολία– όπως τεκμηριώνω στο πρόσφατο βιβλίο μου «Ουλάνοι στη Λάρισα». Περιμένω λοιπόν.

Αθηνα Κακουρη, Συγγραφέας

Η προσάρτηση της Δωδεκανήσου

Κύριε διευθυντά
Πιστός αναγνώστης της «Καθημερινής», ευρισκόμενος στην παραμεθόριο Κω, την Κυριακή 28 Οκτωβρίου, ανέγνωσα το άρθρο του Κώστα Ιορδανίδη με τίτλο «Με αφορμή μια επέτειο», όπου υπογραμμίζεται ότι «η 28η Οκτωβρίου είναι ίσως ο μεγαλύτερος σταθμός της ελληνικής ιστορίας». Προς ενίσχυση αυτής της απόψεως προσθέτω τα εξής: Η 28η Οκτωβρίου είναι πράγματι σταθμός της νεοελληνικής ιστορίας και διότι την 28η Οκτωβρίου 1947 άρχισε να ισχύει ο νόμος 518/1948 περί «προσαρτήσεως της Δωδεκανήσου στην Ελλάδα». Ο νόμος αυτός εψηφίσθη υπό της Βουλής των Ελλήνων την 9η Ιανουαρίου 1948 αλλ’ είχε αναδρομική ισχύ από 28 Οκτωβρίου 1947, δεδομένου ότι τότε είχε συγκεντρωθεί ο απαραίτητος αριθμός κοινοβουλευτικών κυρώσεων της Συνθήκης των Παρισίων, διά της οποίας η Δωδεκάνησος «Ενσωματώνετο» στον κορμό της μητροπολιτικής Ελλάδος.
Ειρωνεία της τύχης: 28η Οκτωβρίου 1940, το μεγάλο ΟΧΙ! 28η Οκτωβρίου 1947, το μεγάλο ΝΑΙ! «Επαναπατρισμός» της βασανισμένης Δωδεκανήσου μετά από 638 χρόνια σκλαβιάς.

Αριστοτέλης Α. Παυλιδης, Τέως βουλευτής Δωδεκανήσου - Υπουργός, Δημοτικός Σύμβουλος Κω

Οδηγίες  ενός Αγίου προς αθλουμένους

Κύριε διευθυντά
«Οσάκις το σώμα ευεκτεί και η ψυχή υγιαίνει». Πιθανότατα, πολλοί από τους ανθρώπους των σπορ δεν γνωρίζουν ότι υπήρξε στο παρελθόν ένας σημαίνων εκπρόσωπος της Ορθοδόξου Πίστεως με βαθιά φίλαθλες πεποιθήσεις, ενώ παράλληλα στους κόλπους της Εκκλησίας λίγοι θα έχουν υπόψη τους ότι υφίσταται «επισήμως» άγιος προστάτης της «Γυμναστικής Αθλήσεως και των Ολυμπιακών Αγώνων». Πρόκειται για τον Αγιο Νεκτάριο και η όλη προσπάθεια ανάδειξης του θέματος ξεκίνησε στις αρχές της νέας χιλιετίας, λίγα χρόνια πριν από την «Ολυμπιάδα της Ελλάδας». Βέβαια, η ενδιαφέρουσα –και εν πολλοίς άγνωστη– ιστορία ξεκινάει πολύ παλιότερα…
Τρία χρόνια πριν από την Ολυμπιάδα του 1896, κατά τα εγκαίνια (21/08/1893) του Γυμναστικού Συλλόγου Κύμης, ο  μετέπειτα Αγιος Νεκτάριος (τότε ιεροκήρυκας στην ευρύτερη περιοχή της Ευβοίας) εκφώνησε μια ομιλία «Περί Γυμναστικής», στην οποίαν ανέπτυξε τις θέσεις του για τη λελογισμένη «σωματική γυμνασία», που τη θεωρούσε «αναπόσπαστο ακόλουθο και σύντροφο παντός ελευθέρου και ευ ηγμένου πολίτου».

Συγκεκριμένα, στο εν λόγω κείμενο αναδεικνύεται το αρχαιοελληνικό «μέτρον άριστον» (μεσότης) και η υψηλή έννοια της σωφροσύνης, ενώ αποκλείεται ο αυτοσκοπός της αθλήσεως αυτής καθ’ αυτήν, καθότι, ακολουθώντας τον Σταγειρίτη φιλόσοφο Αριστοτέλη, «τα τε υπερβάλλοντα γυμνάσια και τα ελλείποντα φθείρει την ψυχήν, σώζεται δε η σωφροσύνη υπό της μεσότητος».  Αναλυτικότερα, ο Αγιος Νεκτάριος υπογραμμίζει και τα ευρύτερα οφέλη της «συναθλήσεως», η οποία κατορθώνει «να συσφίγξει τους δεσμούς της φιλίας, να αδελφοποιήση την νεολαίαν, να διασκεδάση τας ταπεινάς αντιπαθείας και αντιζηλίας, αναπτύξη την ευγενή άμιλλαν, αυξήση την φιλοτιμίαν, απομακρύνη την αργίαν – την γενέτειραν της ακηδίας, της χαυνότητος, της αμελείας και πάσης κακίας…». Παράλληλα, τονίζεται και η υπερτοπικότητα του όλου εγχειρήματος της σύστασης παρόμοιων Γυμναστικών Συλλόγων, καθότι με αυτόν τον τρόπο δημιουργούνται άνδρες καλοί καγαθοί «ωφέλιμοι τη τε πόλει και τη κοινωνία και τη πατρίδι… ωφελιμότατοι προς τε το έθνος και την ανθρωπότητα εν γένει…». Σε αυτό το σημείο, ο λόγος του Νεκταρίου γίνεται έντονα πολυφασματικός (και επαναστατικός – ανατρεπτικός για την εποχή του), «εκπέμποντας» σε όλες τις (τότε γνωστές) «συχνότητες» από το ενοριακό μέχρι το οικουμενικό επίπεδο… Οι απόψεις του Αγίου Νεκταρίου παραμένουν πάντα επίκαιρες και ακανθώδεις («τσουχτερές»), καθότι το σύγχρονο Olympic Games Spirit έχει παρεκκλίνει από το «αρχαίο πνεύμα αθάνατο» του Κωστή Παλαμά…

Τέλος, είναι(;) γεγονός πως αν σήμερα διάβαζαν τις απόψεις του Νεκταρίου παράγοντες και εκπρόσωποι από τον χώρο του ελληνικού αθλητισμού - πρωταθλητισμού, θα χλόμιαζαν (;) από το βάρος των ευθυνών…

Εμείς, στη μικροκλίμακα που μας αναλογεί, ας συνεχίζουμε κάθε στιγμή «τον αγώνα τον καλόν», ακολουθώντας «Σηλυβρίας τον γόνον», «τον αρετής φίλον γνήσιον, Νεκτάριον», σε μια προσπάθεια να γεμίσουμε την κοινωνία με «ελευθέρους και ευ ηγμένους» πολίτες…

Ιωαννης Μιχαλακοπουλος, Κυψέλη
 

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ