Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Επείγουσα απάντηση σε 83χρονο αναγνώστη

Κύριε διευθυντά
Η μετάλλαξη του κ. Θωμά Τσακαρισιανού, όπως σε επιστολή του αναφέρει, από δημοκράτη σε «ακραίο ακροδεξιό» («Καθημερινή», 8.11.18), απαιτεί άμεσο σχολιασμό. Η επανάπαυση στη σαθρότητα των επιχειρημάτων του είναι επικίνδυνη, γιατί  η εμβέλειά τους δεν είναι καθόλου ευκαταφρόνητη.  Οικονομική πτώχευση; Ορα Εμβέρ Χότζα Αλβανία 1944-1985. Εγκλημα και διαφθορά;  Ορα Αουγκούστο Πινοσέτ, Χιλή 1973-90. Φρίκη η ενσωμάτωση των μεταναστών;  Ορα ανάπτυξη των ΗΠΑ και του Καναδά στο πρώτο ήμισυ του 20ού αιώνα. Υπογεννητικότητα;  Μήπως δεν συμβαίνει σ’  όλο τον ανεπτυγμένο κόσμο; Μήπως είναι ενδεδειγμένη σε παγκόσμια κλίμακα; Μήπως οι συνταγματάρχες  κατάφεραν να ανατρέψουν την πορεία της; Δεν είναι αδύνατη η μετα-μετάλλαξη, ακόμα και για 83χρονους.

Λευτερης Ζουρος, Ομότιμος καθηγητής Πανεπιστημίου Κρήτης, αντεπιστέλλον μέλος της Ακαδημίας Αθηνών

«Μην ξεχνούν, υπάρχει και το Αγιο Πνεύμα»

Κύριε διευθυντά
Μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ να είναι η πλέον ανίκανη κυβέρνηση όλων των εποχών, όμως στην επικοινωνιακή τακτική αποπροσανατολισμού και υποτίμησης της νοημοσύνης μας παίρνει άριστα. Πρόσφατο παράδειγμα το, κατά τα άλλα απόλυτα αναγκαίο,  άνοιγμα του συνταγματικού, το οποίο όμως άρχισε με το χρόνιο εκκλησιαστικό θέμα.

Στα εκατοντάδες άρθρα που έχω γράψει μέχρι σήμερα απέφυγα, από λόγους θρησκευτικής μου συνείδησης,  να θίξω αυτό το θέμα, και ούτε τώρα θα το έκανα, εάν δυστυχώς η στάση τόσο του κυρίου πρωθυπουργού όσο δυστυχώς και του Μακαριώτατου Αρχιεπισκόπου δεν ήταν τόσο προκλητικές και κατά τη γνώμη μου αντίθετες με τη θρησκευτική συνείδηση ολόκληρου του θρησκευόμενου ελληνικού λαού. Ο κ. πρωθυπουργός θέλησε προφανώς να αποσπάσει την προσοχή του λαού από τη μειοδοσία που ετοιμάζεται να κάνει στο θέμα των Σκοπίων, η οποία δεν περιορίζεται μόνο στη συμφωνία που υπέγραψε, αλλά στο γεγονός ότι τα Σκόπια  παραποιούν και αυτή ακόμα τη συμφωνία , όπως παραδέχθηκε και ο αρχιτέκτονάς της  κ. Νίκος Κοτζιάς και επεσήμανε και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Και όμως για την παραποίηση αυτή ο κ. Ζάεφ δήλωσε ότι έχει τη σύμφωνη γνώμη της ελληνικής κυβέρνησης (εννοώντας προφανώς τον κ. πρωθυπουργό), η οποία καθόλου δεν αντέδρασε και φοβάμαι ότι αυτή την παραποιημένη συμφωνία ( η οποία ούτως ή άλλως είναι απαράδεκτη) θα φέρει για έγκριση στη Βουλή, καλυπτόμενος από τον αναβρασμό που θα υπάρχει για το εκκλησιαστικό θέμα.

Οσο για τον Μακαριώτατο, παρά τον σεβασμό που οφείλω να του έχω, θέλω να τονίσω ότι με τη στάση του απογοήτευσε όχι μόνο εμένα με την ιδιότητά μου του απλού ορθόδοξου χριστιανού, αλλά και ολόκληρη την Ελληνική  Ορθόδοξη Εκκλησία η οποία καθόλου δεν ρωτήθηκε για τα όσα συμφώνησε, ή έστω προσυμφώνησε. Γιατί, όπως καλύτερα από εμένα γνωρίζουν και αυτός και οι υπόλοιποι  άγιοι πατέρες της ιεραρχίας, και διδάσκουν και οι ίδιοι ερμηνεύοντας το Ευαγγέλιο, η Εκκλησία δεν αποτελείται μόνον από τους ιερωμένους, αλλά κυρίως από τα εκατομμύρια των πιστών της, τα οποία στην περίπτωση αυτή αγνοήθηκαν  παντελώς,  γεγονός που δυστυχώς έγινε και σε άλλες περιπτώσεις, όπως π.χ. στην περίπτωση της δήλωσης αλλαγής φύλου και άλλες προκλητικές ενέργειες της άθεης κυβέρνησης που έχουμε.

Θέλω να πιστεύω  ότι κατά τη σύνοδο της ιεραρχίας το Αγιο Πνεύμα θα τους φωτίσει και θα αποκηρύξουν ομόφωνα τη συμφωνία αυτή, ώστε να δοθεί άμεσα ένα τέλος στο θέμα αυτό και  να στραφεί ο λαός στα σοβαρά εθνικά και άλλα θέματα που τον απασχολούν, γιατί το εκκλησιαστικό μπορεί να είναι σοβαρό αλλά δεν είναι τόσο επείγον.

Ιωάννης Γ. Κουλουρης, Δρ Μηχ/γος – ηλ/γος ΕΜΠ, Ιλιον

Περί εναγκαλισμού Κράτους - Εκκλησίας

Kύριε διευθυντά
H συμφωνία Τσίπρα - Ιερvωνύμου κινείται προς τη σωστή κατεύθυνση. Η Εκκλησία είχε εναγκαλιστεί το Κράτος σε σημείο να προκαλούνται δυσάρεστοι συνειρμοί ακόμη και με τη χώρα των αγιατολλάχ. Αν δεις τι είδους καταπίεση υπάρχει εκεί, θ’ αναφωνήσεις ζήτω ο σάχης! Μια ευρωπαϊκή χώρα, αντίθετα, δεν μπορεί να έχει θεοκρατικό σύστημα εξουσίας. Στην Ελλάδα υπάρχει το παράδειγμα της δικτατορίας, στη διάρκεια της οποίας ένας άλλος Ιερώνυμος –εν αντιθέσει με τον σημερινό– ευτέλισε την Εκκλησία προσκυνώντας τους δικτάτορες.

Επιπλέον, είδαμε έκπληκτοι στην αυγή του 21ου αιώνα λάβαρα στους δρόμους και στα μπαλκόνια με αφορμή το θέμα των ταυτοτήτων και ακούσαμε άναυδοι περί Δεξιάς του Κυρίου, υπονοώντας συγκεκριμένο πολιτικό χώρο. Αν είναι δυνατόν! Επειδή θυμάμαι με θλίψη τα αυτοκόλλητα Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών πάνω στο χώρισμα πίσω από τον οδηγό στα σαράβαλα αστικά λεωφορεία της εποχής, όπως και το υποχρεωτικό κατηχητικό και τους εκκλησιασμούς με την παρουσία του Σιώρη –τότε υπουργού Παιδείας και εμπόρου σαρδέλας–, γνώμη μου είναι πως η Εκκλησία κερδίζει μόνο με τη θρησκευτική ουδετερότητα του Κράτους. Την όποια θετική συμβολή της στην πορεία του Ελληνισμού την έχει καταγράψει η Ιστορία. Κορυφαίο παράδειγμα, ο μητροπολίτης Σμύρνης Χρυσόστομος. Και πολλοί άλλοι πριν απ’ αυτόν και μετά απ’ αυτόν.

Σπυρος Γιακουμακης

Με τον άσωτο ή με τον πρεσβύτερο;

Κύριε διευθυντά
Μέσα σε τούτους τους περίεργους καιρούς, μπαίνουμε στον πειρασμό να κάνουμε κάποιες «αιρετικές» σκέψεις. Τελικά, φαίνεται πως η ιστορία του «Ασώτου» (κατά Λουκάν, ιε΄ 11-32 ) επιβεβαιώνεται κάθε μέρα απ’ την ίδια τη ζωή. Κυριολεκτικά και μεταφορικά, επακριβώς ή με παραλλαγές, ο «Ασωτος» είναι ο κερδισμένος.

Ζητάει με αυθάδεια μέρος της κληρονομιάς «ζώντος του Πατρός», τα παίρνει, τα σπαταλά και με μια «συγγνώμη», υποκριτική ή αληθή δεν έχει σημασία, παραλαμβάνει «δακτύλιον εις την χείρα αυτού... ενδύεται την στολήν την πρώτην... υποδήματα εις τους πόδας»! Για χάρη του σφάζεται ο «μόσχος ο σιτευτός» και στήνεται δείπνο βασιλικό για να ευφρανθούν οικογένεια και γνωστοί «ότι ούτος ο υιός μου νεκρός ην και ανέζησε, και απολωλώς ην και ευρέθη», κατά τους λόγους του κυρίαρχου Πατρός. Ας κτυπιέται ο σοβαρός πρεσβύτερος αδελφός, ο εργατικός και στυλοβάτης της οικογένειας, διαμαρτυρόμενος (προς τον Πατέρα) «…τοσαύτα έτη δουλεύω σοι και ουδέποτε εντολήν σου παρήλθον, και εμοί ουδέποτε έδωκας έριφον ίνα μετά των φίλων μου ευφρανθώ. Οτε δε ο υιός σου ούτος, ο καταφαγών σου τον βίον μετά πορνών, ήλθεν, έθυσας αυτώ τον μόσχον τον σιτευτόν»! Σωστά τα έλεγε ο μεγαλύτερος και δεν ξέρουμε αν τον έπεισε ο Πατέρας με τα λόγια της παρηγοριάς: «Συ πάντοτε μετ’ εμού ει, και πάντα τα εμά σα έστιν». Τότε και τώρα και ποιος ξέρει μέχρι πότε, μάλλον ο «Ασωτος» χαίρεται τα πάντα και ο όποιος «εργατικός και υπάκουος» θεωρείται «ο σίγουρος ό,τι κι αν συμβεί, πιθανόν ο βραδύνους που τον κάνουμε ό,τι θέλουμε». Φυσικά, η «ασωτία» έχει άλλη χάρη. Κουβαλάει την αίγλη της περιπέτειας, τη δύναμη της ανυπακοής, το θράσος της απαίτησης, την αμφισβήτηση της πατρικής κυριαρχίας, τη δικαιολογία της ευαισθησίας, την αναίδεια προς την τάξη και σίγουρα τη χειριστικότητα του προβατόσχημου λύκου. Αρα η «ασωτία» είναι ενδιαφέρουσα και γιατί όχι «άξια λόγου». Καμιά σχέση με τη μονόχνωτη σοβαρότητα και υπευθυνότητα, την υπακοή στο δέον και την «υποταγή στην αλήθεια». Κερδισμένος λοιπόν ο  «Ασωτος», παίρνει τα εύσημα επειδή δεν τηρεί τους κανόνες. Παραλαμβάνει διάσημα και «περικοσμείται» επειδή αδιαφορεί παντελώς για την «κανονική τάξη». Παρίσταται «εκ δεξιών» των δυνατών της προσωρινότητας και απολαμβάνει όσα στερείται ο νομιμόφρων υπάκουος, αυτός που ζει μέσα στην κανονική τάξη και υπακούει αναντίρρητα κανόνες και νόμους. Αν μάλιστα ο «Ασωτος» τυγχάνει «ισχυρός της ημέρας», τότε καθίσταται όντως «εκλεκτός». Ο σκανδαλισμένος λογισμός θαυμάζει τον «Ασωτο» και θά ‘θελε νά ‘ταν στη θέση του ακόμα κι αν δεν έχει το θάρρος να περπατήσει στα αχαρτογράφητα ναρκοπέδια της ασωτίας. Ετσι έχουν τα πράγματα κι ας μην κατηγορούμε τους «ασώτους». Κερδίζουν την προσωρινότητα της καθημερινότητας, είναι το παράδειγμα της κοσμικής επιτυχίας και η «μεταφυσική προσδοκία» με τα υψηλά νοήματα είναι μιαν άλλη υπόθεση, άπιαστη. Αυτή είναι εν προκειμένω η κατά πρόσωπον αντιμετώπιση της πραγματικότητας κι ας την ατενίσουμε κατάματα. Πιστεύοντες και μη.

Ιωαννης Α. Μελισσειδης, Δρ Νομικής - συγγραφέας, Αθήνα

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ