Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Εξομολόγηση ενός (πολύ) ηλικιωμένου

Κύριε διευθυντά
Η συμπαθητική τάξη των πολύ ηλικιωμένων συμπολιτών μας είναι, κατά γενική ομολογία, αφημένη στην τύχη της. Η φροντίδα που της παρέχεται είναι πολύ περιορισμένη. Και όμως αυτοί μόνοι τους αντιμετωπίζουν την κατάστασή τους με θάρρος και καρτερικότητα. Σαν μια μικρή συμβολή στην κατανόηση του αγώνα τους για επιβίωση, έγραψα ένα μικρό αφήγημα με τίτλο «Το τέλος» που σας εσωκλείω. Σ’ αυτό ένας πολύ ηλικιωμένος μιλάει, στο πρώτο πρόσωπο, και περιγράφει τον αγώνα του για την αντιμετώπιση του σκληρού πεπρωμένου του.

«Προσπάθησα ν’ ανηφορίσω το κατηφορικό μονοπάτι της ζωής. Αγωνίστηκα να αποφύγω το αναπόφευκτο πισωγύρισμα. Πάλεψα. Σφάλισα τα μάτια στις ψεύτικες ελπίδες. Βούλωσα τ’ αυτιά στις κραυγές της αγωνίας.

Μάταια. Το παλιό μονοπάτι έγινε γλιστερό. Γλίστρησα. Φοβήθηκα. Αντέδρασα. Πάσχισα να κρατηθώ, να γαντζωθώ. Πιάστηκα από τα αδύναμα κλαδιά της ελπίδας, που έσπασαν. Πιάστηκα από τα ξερά κλαδιά της ψεύτικης αγάπης που με πλήγωσαν με τα αγκάθια τους.
Γλίστρησα. Παραιτήθηκα πια από το ανέβασμα. Να σταματήσω το ασταμάτητο κατρακύλισμα πολέμησα. Αγωνίστηκα να πιαστώ από τις απατηλές υποσχέσεις της επιστήμης. Γλίστρησα όμως πιο γρήγορα. Κόπηκαν και τα σχοινιά της πνευματικής παρηγοριάς.

Η παράλογη λογική της παρηγοριάς δεν συντρέχει. Φρούδες οι ελπίδες της απελπισίας. Μάταιος και ο ψεύτικος συμβιβασμός. Δεν κοιτάζω πια προς τα κάτω. Φοβήθηκα. Τρομοκρατήθηκα.

Σκοτείνιασε ένα γύρο, και εγώ κατρακυλάω ασταμάτητα προς τα φωτερά σκοτάδια του άγνωστου».

Νικος Δυοβουνιωτης, Πολιτικός μηχανικός, Κηφισιά

Ο προφητικός λόγος ενός φιλολόγου

Κύριε διευθυντά
Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας φιλόλογος σε μια σχολική τάξη. Οι κρόταφοί του είχαν ασπρίσει, μα χρόνια τώρα δεν έβλεπε διαδόχους του στη δημόσια εκπαίδευση. Εβαζε πάντως τα δυνατά του να πείθει τους μαθητές του ότι δεν ήταν «ξένη» η γλώσσα που μιλούσαν οι πρόγονοί τους. Τους εξηγούσε ετυμολογικά το αφού, την εφημερίδα, τον άνθρωπο. Τους έλεγε πως το λάθος και η αλήθεια με την κοινή τους ρίζα είναι πολύ κοντά, γι’ αυτό και θα ’πρεπε να προσέχουν. Κι όταν κάθε Σεπτέμβρη πολλά παιδιά τού ανακοίνωναν πως «πάνε σε άλλη κατεύθυνση», τους τόνιζε ο φιλόλογος πως όλοι οι μαθητές και όχι μόνο οι «θεωρητικοί» είχαν λόγους να γνωρίσουν από κοντά το πολιτισμικό σπίτι των προγόνων τους. Κι έτσι που όλοι οι μαθητές του μάθαιναν τελικά για την Αντιγόνη που «θέλει και μπορεί» να σταθεί ηρωίδα, άρχιζαν και οι ίδιοι να νομίζουν «αχρείον τον μη μετέχοντα» στα κοινά. Ηρθε φορά που στις γραπτές εξετάσεις των Αρχαίων της Β΄ τάξης –όπου άλλωστε δεν ζητούνται πλέον γραμματική και συντακτικό– ο φιλόλογος καμάρωσε πολλά εικοσάρια πρόθυμων, τελικά, μαθητών του που εμπνεύστηκαν από τα ιδανικά της Δημοκρατίας και ενέπνευσαν και τον ίδιο τον δάσκαλο…

Σήμερα αυτός ο φιλόλογος του παραμυθιού βλέπει τα αγκωνάρια του σπιτιού των προγόνων μας να τρίζουν, καθώς αξίες που το κοσμούσαν, ξεθεμελιώνονται. Κι είναι πια μόνος ο δάσκαλος σε τάξεις που –μη εξεταζόμενες στα Αρχαία Γενικής Παιδείας της Β΄ Λυκείου– εύλογα δεν μοιράζεται τη συν-κίνηση με τους μαθητές του. Γνωρίζουμε οι εκπαιδευτικοί πως μαθήματα που δεν εξετάζονται γραπτώς, αντιμετωπίζονται με αδιαφορία από τους μαθητές που μοιραία καταδικάζονται στην απαιδευσία.

Πέρασμα προς την ημιμάθεια και την τεχνοκρατία γίνεται πλέον το Λύκειο – καλός αγωγός του λειτουργικού και του χρήσιμου για τους μελλοντικούς αδαείς τελικά, νεοέλληνες που κρίθηκε περιττή η ανθρωπιστική τους εκπαίδευση.

Οσο για τον φιλόλογο του παραμυθιού, θα αποδειχθεί σε μελλοντικούς καιρούς πως κάποτε έλεγε την αλήθεια.

Αννα Α. Αθανασακη, Φιλόλογος

Η Ιστορία, τα σύνορα και οι πινακίδες

Κύριε διευθυντά
Επιστρέφοντας πρόσφατα οδικώς από την Κεντρική Ευρώπη και φθάνοντας στα σύνορα του κρατιδίου των Σκοπίων, παρατηρούσα τα σχεδόν ακινητοποιημένα αμέτρητα οχήματα, που έφεραν πινακίδες ως επί το πλείστον ευρωπαϊκών κρατών. Προσπάθησα να φαντασθώ τον εαυτό μου ως έναν από τους πολλούς αυτούς οδηγούς ή επιβάτες: ανενημέρωτο, απροκατάληπτο, ουδέτερο, να παρατηρώ για πολλή ώρα μπροστά μου τη μεγεθυμένη πινακίδα του σκοπιανού συνοριακού σταθμού: «Welcome to Macedonia». Προφανώς όλοι αισθάνονται ότι μπαίνουν στην περιοχή της Μακεδονίας. Οταν όμως οι ξένοι ταξιδιώτες φθάνουν και καθηλώνονται στον επόμενο συνοριακό σταθμό των Ευζώνων, έχουν, χωρίς αμφιβολία, την αίσθηση πως στο σημείο αυτό τελειώνει η Μακεδονία και αρχίζει ένα άλλο άσχετο κράτος, η Greeece. Ομολογώ πως ενοχλήθηκα, για να μην πω ότι θύμωσα.

Αν και έχουμε χάσει πολύτιμο χρόνο, θα προτείναμε να τοποθετηθεί, έστω και τώρα, ει δυνατόν σε όλο το προβαλλόμενο μέτωπο του ελληνικού συνοριακού κτίσματος, η εξής τηλεθέατη ελληνική και αγγλική επιγραφή: «Καλώς ήλθατε στην κεντρική περιοχή της Αρχαίας Ελληνικής Μακεδονίας». Υπεράνω δε της επιγραφής αυτής να τοποθετηθεί ένας τεράστιος χάρτης με αναγραφή των τριών όμορων κρατών και χρωματισμένη ολόκληρη την έκταση της αρχαίας Μακεδονίας με τα ονόματα των σημαντικότερων αρχαίων μακεδονικών πόλεων, όπως των Στόβων, των Αιγών, της Πέλλας, του  Δίου, της Θεσσαλονίκης και άλλων. Η προτεινόμενη επιγραφή και ο χάρτης θα προσφέρουν έτσι «ακόπως» στους απληροφόρητους ταξιδιώτες τη σωστή ενημέρωση, με την οποία και θα υποδηλώνεται σαφώς η σημερινή παραχάραξη της Ιστορίας.

Κατερινα Παπαθωμα - Μαστοροπουλου, Φιλόλογος-αρχαιολόγος, λέκτωρ Κλασ. Φιλολ., Φιλοσ. Σχολής Πανεπιστημίου Αθηνών

Ακρως ενημερωτικό το ένθετο της «Κ»

Κύριε διευθυντά
Επειδή το καλό πρέπει να λέγεται και να τιμάται, θα ήθελα να σας συγχαρώ για το ένθετο «Σχέσεις Κράτους - Εκκλησίας» και να επαινέσω τον συγγραφέα του καθηγητή κ. Σ. Μητραλέξη για την αντικειμενικότητα, τη σαφήνεια και την ενημερωτική πληροφόρηση που μας έδωσε και μάλιστα σε πολύ καλά ελληνικά.

Διονυσης Κ. Μαγκλιβερας

Από τον πατριωτισμό έως τον εθνικισμό

Κύριε διευθυντά
Ο Γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν μιλώντας για τα 100 χρόνια από το τέλος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου (11-11-1918 / 11-11-2018), που γιορτάστηκε μεγαλοπρεπώς, μεταξύ άλλων είπε: «Ο εθνικισμός είναι προδοσία του πατριωτισμού». Ο πατριωτισμός είναι η αγνή αγάπη, η μεγάλη, καθαρή, ανιδιοτελής προς την πατρίδα και τους δημοκρατικούς θεσμούς, που τη δορυφορούν. Είναι αγάπη προς τον πολιτισμό της. Είναι αγάπη στη γλώσσα, στην Παιδεία, για την Ελλάδα των δύο Νομπέλ, είναι αγάπη προς τη θρησκεία μας, είναι αγάπη προς την ιστορία μας που είναι ιστορία της ελευθερίας και του αδούλωτου φρονήματος.

Ο εθνικισμός είναι από δόλο και αγριότητα υπέρβαση του πατριωτισμού σε ακραίες συμπεριφορές που αποτελούν άρνηση και ακύρωσή του. Ο εθνικισμός είναι η πατριδοκαπηλία, είναι η ευτελής εμπορία του πατριωτισμού, εθνικισμός είναι να κάνεις στο όνομα του πατριωτισμού εγκλήματα δήθεν για την υπεράσπισή του. Το ίδιο όμως δημοκρατικά απαράδεκτος και εθνικά επικίνδυνος είναι και ο αριστερισμός, που με κάθε μέσον προσπαθεί να επικρατήσει στην Ελλάδα. Ο πατριωτισμός είναι υψηλό και ευγενές φρόνημα, ο εθνικισμός και ο αριστερισμός ιδεολογικά τέρατα.

Γ. Σταραντζης, Δικηγόρος στον Α. Πάγο και στο ΣτΕ, π. επιστημονικός συνεργάτης του «Αρχείου Νομολογίας», Νομικός - συγγραφέας

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ