Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Αγιοκέρι στίχων για τον δάσκαλό μου

Κύριε διευθυντά

Η επιστολή του κ. Μιχάλη Γ. Μιχαλόπουλου, που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα σας το Σάββατο  8-9-2018, μου έδωσε την ευκαιρία να αναφερθώ σε δική μου παρεμφερή περίπτωση, όταν σε ηλικία τεσσάρων ετών, εν αγνοία της οικογένειάς μου, κρατώντας πλάκα και κοντύλι, μπήκα στην αίθουσα της Α΄ τάξης του τριθέσιου 8ου Δημοτικού Σχολείου Τρικάλων. Ο νεαρός τότε δάσκαλος Γεώργιος Λυγάτσικας ενθουσιάστηκε μαζί μου (γιατί τα χρόνια εκείνα τα περισσότερα παιδιά με δυσκολία τα έσερναν οι γονείς τους στο σχολείο) και, αφού συνεννοήθηκε με τον διευθυντή, με κράτησε στην τάξη του σαν κανονική μαθήτρια. Την εμπειρία μου αυτή την έχω αποτυπώσει σαν αγιοκέρι αέναης σπονδής στον πρώτο μου δάσκαλο, σε ένα ποίημα της συλλογής μου «ΤΑ ΤΡΙΚΑΛΙΝΑ ΙΙ», με υπότιτλο «Θύμησες αξεθώριαστες στα χνάρια της γενέτειρας» (Εκδοση: Δήμος Τρικκαίων, 2016).  Το παραθέτω: «Στον πρώτο μου δάσκαλο, Γιώργο Λυγάτσικα με ευγνωμοσύνη».

Με πλάκα και κοντύλι:

Πλάκα μου χάρισαν κι ένα κοντύλι/ την αλφαβήτα να μάθω κι εγώ/ ψήλωσε ο νους μου και πήρα το δρόμο/σαν κλωσσοπούλι που βγαίνει απ’ τ’ αβγό/ για ένα σχολειό * με φτελιές και πλατάνια/της γειτονιάς μου σεμνή περηφάνια./Εργο τρανό του δημάρχου Κανούτα **/μου έγνεφε, λες, στην καρδιά του να μπω/τα σκαλοπάτια του να δρασκελίσω/ σε γνώσης νάματα να κολυμπώ./Νήπιο, χωμένο κρυφά μες στην τάξη/δάσκαλο πρόσμενα να με διδάξει.

- «Μικρό;» με ρώτησε «Τι ήρθες να κάνεις;»/ πράος με βλέμμα στοργής χαρωπό.

- «Δάσκαλε, πλάκα κρατώ και κοντύλι!/Γράμματα μάθε μου, που τ’ αγαπώ!»

- «Κάθισε» μου ’πε κι υφαίναν οι αγγέλοι/ όνειρα που έσταζαν σμύρνα και μέλι.

* Το Ογδοο Δημοτικό Σχολείο Τρικάλων.

** Κανούτας Γεώργιος  (1849-1929)  Ιατρός. Δραστήριος και αφιλοκερδής δήμαρχος Τρικάλων επί δεκαπέντε έτη.

Ποπη Μπαλαμωτη - Σπιτα

Φιλόλογος – ποιήτρια


Με τα κόκκινα φύλλα της μαραμένα και τα κλαδιά της να κρέμονται νεκρά, η υπέροχη σκέπη έμοιαζε τώρα με ουρανό δακρύων. Ετσι, μετά πόνου, περιγράφει ο επιστολογράφος της «Κ» τον, βίαιο διά χειρός ανθρώπων, αποχαιρετισμό του στην εικοσάχρονη αμπέλοψη που συντρόφευε τις παρέες με την παχιά σκιά της το καλοκαίρι και με τη δαντέλα των κλαδιών τον χειμώνα, τη λάτρευαν οι μέλισσες κι οι πεταλούδες. Επεσε «Βαρβάρων Θύμα» έγραψε εις μνήμην ο ίδιος σε διπλανό βράχο (φωτογραφία). Για την ιστορία: Η αμπέλοψη, αναρριχώμενο φυτό, ευρύτερα γνωστή ως παρθενόκισσος ο πεντάφυλλος,αναπτύσσεται σε τοίχους, φράκτες, πέργκολες ταχύτατα. Κι ένα μυστικό: Είναι ανθεκτική σε μυκητολογικές ασθένειες και σε προσβολές από έντομα, ενώ δεν έχει υψηλές απαιτήσεις ποτίσματος.

Γιατί οι βάρβαροι έφθασαν, στερώντας μας την αγαπημένη μας αμπέλοψη

Κύριε διευθυντά

Προ ημερών, φθάνοντας στο σπίτι μας στην Απολλωνία της Σίφνου, μείναμε άναυδοι με το θέαμα που αντιμετωπίσαμε. Ο χοντρός κορμός της εικοσάχρονης αμπέλοψης που απλωνόταν στη μεγάλη μεσημβρινή κρεβατίνα της αυλής μας και μας συντρόφευε με την παχιά σκιά της το καλοκαίρι και με τη δαντέλα των κλαδιών της τον χειμώνα, είχε πριονιστεί στη ρίζα του. Με τα κόκκινά της φύλλα μαραμένα και τα κλαδιά της να κρέμονται νεκρά, η υπέροχη σκέπη μας έμοιαζε τώρα με ουρανό δακρύων.

Επί χρόνια δεχόμασταν τις επιθέσεις των διαφόρων που μας δήλωναν με πάθος ότι δεν θέλουν «ούτε ένα πράσινο φύλλο στην περιοχή». Το δένδρο είχε κακοποιηθεί πολλές φορές στο παρελθόν, ενώ τελευταία πριν από ενάμιση χρόνο, το Πάσχα, βρήκαμε τους μισούς κορμούς του τσακισμένους με σκεπάρνι. Ομως η οριστική εκτέλεση της συντρόφου μας έγινε τώρα και με επισημότητα από «απόσπασμα» του δήμου που αποφάσισε «αμερόληπτα» ότι το γενναιόδωρο φυτό δεν άξιζε τη μικρή και εύκολη παράκαμψή του κατά την εργασία εγκατάστασης σωλήνωσης ύδρευσης. Ετσι, και χωρίς καμιά προαναγγελία, ατενίσαμε ξαφνικά τη φίλη μας νεκρή.

Σε κραυγαλέα αντίθεση με αυτή την καταστροφή και σχεδόν ταυτόχρονα, ακριβώς απέναντί μας και σε απόσταση 3 μ. από την αμπέλοψη κτίστηκε στον δημόσιο χώρο του πεζοδρόμου ζαρντινιέρα 80 εκ. ύψους και διαστάσεως 60x160 εκ. χωρίς κανένα πρόβλημα.

Ακόμη πιο εντυπωσιακό υπήρξε όμως το γεγονός ότι πριν από ένα χρόνο στην προέκταση του ίδιου πεζοδρόμου προς την είσοδο κοντινού σπιτιού της περιοχής και σε απόσταση 15 μ. από αυτήν κατασκευάστηκε ξύλινο εγκάρσιο τοιχοπέτασμα ύψους 2,20 μ. και πλάτους 3,00 μ. με πόρτα ιδιωτικής εισόδου, καθιστώντας το εκείθεν τμήμα του δρόμου ιδιωτικό, για να μην πλησιάζουν οι νυχτερινοί θαμώνες των γειτονικών μπαρ το συγκεκριμένο σπίτι. Το απίστευτο αυτό κατασκεύασμα δεν άντεξε στην αντίδραση κάποιων περιοίκων και έπειτα από λίγο καθαιρέθηκε.

Μέσα σ’ αυτό το περιρρέον κλίμα, στον χώρο του ελάχιστου χώματος της αμπέλοψής μας, το συνεργείο τοποθέτησε πέτρινη πλάκα για να εξαφανιστεί και το παραμικρό ίχνος της μακρόχρονης παρουσίας της. Φεύγοντας, ζωγραφίσαμε εκεί έναν μικρό σταυρό και στον διπλανό βράχο που τη συντρόφευε, ακρωτηριασμένο τώρα από το κομπρεσέρ, γράψαμε δυο λέξεις: «Βαρβάρων Θύμα».

Λίγο αργότερα και μακριά της πια, σκεφθήκαμε ότι ο αποχαιρετισμός μας θα είχε ελάχιστη διάρκεια ζωής, πλην όμως είχε «εκφωνηθεί» και συμβολικά θα ήταν ανεξίτηλος.

Συνειδητοποιήσαμε παράλληλα ότι οι δυο αυτές λέξεις δεν ήσαν δικές μας, ούτε μίλησε με αυτές μόνο η αμπέλοψη ή οι μέλισσες και οι πεταλούδες που την λάτρευαν, αλλά ότι μέσα από αυτές κραύγασε, εκστομίζοντας μια ακόμη αρά προς τους απανταχού βιαστές της, σύσσωμη η ελληνική Φύση για τη σωρεία των εγκλημάτων των τελευταίων δύο γενεών μας και των ασελγειών μας προς αυτήν.

Η Νέμεσις σίγουρα θα ακολουθήσει αν συνεχίσουμε να την περιφρονούμε. Γιατί είναι βέβαιο ότι κόβοντας τον λώρο που μας ένωνε μαζί της από την εμφάνισή μας στη μοναδική πολυνησιακή χερσόνησο που κατοικούμε, τώρα για πρώτη φορά (διότι οι εκατό γενιές των προγόνων μας που προηγήθηκαν τον θεωρούσαν ιερό), οδηγούμαστε στον αφανισμό μας ως βέβηλοι και αγνώμονες, αφού ιδιαίτερα εμάς τους Ελληνες μας προικοδότησε πλουσιοπάροχα με τα πιο σπουδαία της δώρα.

Α. ΤΡΙΠΟΔΑΚΗΣ Αρχιτέκτων-πολεοδόμος  ΕΜΠ - Harvard (MCP-UD, GSD), πρόεδρος Ελληνικής Αρχιτεκτονικής Εταιρείας, πρ. καθηγητής Αρχ/κού - Αστικού Σχ/σμού Πολ. Κρήτης,

πρ. αντιδήμαρχος Αθηναίων  και αντιπρόεδρος ΕΑΧΑ Α.Ε. Ν. ΚΟΝΤΑΡΙΝΗ

Ο λαγός, το αρνάκι γάλακτος και η δίκη

Κύριε διευθυντά

Κατά καιρούς γίνεται αναφορά στην ύπαρξη παραδικαστικών κυκλωμάτων, που μολύνουν τον ευαίσθητο, ευπαθή και συνάμα σεβαστό χώρο της Δικαιοσύνης. Είναι γεγονός ότι σε όλες τις εποχές, με τη μία ή την άλλη μορφή, σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό, ανθούσαν αυτά τα παράσιτα και σαπρόφυτα.

Είναι ενδιαφέρουσα και διασκεδαστική μια σχετική περίπτωση που ο καθηγητής της Νομικής Σχολής Γεώργιος Ράμμος ανέφερε σαν παράδειγμα στους φοιτητές του, στη διδασκαλία για την «αρνησιδικία», περί τα μέσα της δεκαετίας του ’60.

«Ο δικαστής σε όλες τις υποθέσεις, που του υποβάλλονται για κρίση, οφείλει να εκδώσει απόφαση. Εάν δεν το κάνει, για οποιονδήποτε λόγο υποπίπτει σε βαρύτατο πειθαρχικό και όχι μόνο παράπτωμα. Αυτό λέγεται “αρνησιδικία”. Θα σας διηγηθώ μια ιστορία που συνέβη προ πολλών ετών στο χωριό μου, το Κορακοβούνι Αρκαδίας, για να καταλάβετε καλύτερα τι σημαίνει για τον δικαστή αυτό το πράγμα.

Ο μπαρμπα-Γιώργης, γείτονας και μακρινός συγγενής μου, είχε κάποτε ένα δικαστήριο με ένα συγχωριανό μας, για συνοριακή διαφορά, σε όμορες ιδιοκτησίες τους. Την παραμονή της δίκης κατέβηκαν στο κεφαλοχώρι της περιοχής, όπου είχε την έδρα του το αρμόδιο δικαστήριο, το Ειρηνοδικείο. Συνάντησαν εκεί κάποια πρόσωπα, που μεσολαβούσαν σε δουλειές δύσκολες και λιγότερο ή περισσότερο σκοτεινές. Ανθρωποι της «πιάτσας» που γνώριζαν για όλους και για όλα. Σε έναν από αυτούς ο μπαρμπα-Γιώργης παρέδωκε ένα λαγό, που είχε θηρεύσει το πρωί της ίδιας ημέρας, για να τον προωθήσει με τον  τρόπο του στον κ. πρόεδρο. Ο αντίδικός του, με ένα άλλο πρόσωπο της «πιάτσας», προώθησε ένα αρνάκι του γάλακτος. Οι μεσάζοντες πήραν και αυτοί κάτι, κάτω από το χέρι, για την...εκδούλευση!  Την άλλη μέρα, κατά την εκφώνηση της υπόθεσης, ο κ. πρόεδρος είπε ότι η συγκεκριμένη υπόθεση θα δικαστεί τελευταία, επειδή η εκδίκασή της απαιτεί πολύ χρόνο και είναι κρίμα να περιμένουν άδικα τόσοι άνθρωποι.

Οταν επανεκφώνησε την υπόθεση, έδωκε πρώτα τον λόγο στον αντίδικο του μπαρμπα-Γιώργη, που εξέθεσε με πάθος και άνεση χρόνου τους ισχυρισμούς του. Οταν τελείωσε, ο κ. πρόεδρος του είπε: “Οπως μου τα λες έχεις δίκιο”. Στη συνέχεια έδωκε τον λόγο στον μπαρμπα-Γιώργη. Τα είπε όμορφα και άνετα και αυτός. Ο κ. πρόεδρος ξεροκατάπιε και του είπε: “Οπως μου τα είπες και εσύ έχεις δίκιο”. Επακολούθησε για λίγο σιωπή, που τη διέκοψε ο γραμματέας: “Τι να γράψω στα πρακτικά, κ. πρόεδρε;” Τον κύτταξε στα μάτια, κούνησε το κεφάλι πάνω-κάτω δυο-τρεις φορές και του είπε: “Και εσύ όπως με ρωτάς, έχεις δίκιο”. Πάλι σιωπή. Ο πρόεδρος σκέφτεται την «αρνησιδικία» και ιδρώνει. Πρέπει να βγάλει απόφαση. Ξύνει αμήχανα το κεφάλι και βρίσκει τη σωτήρια λύση: “Θα ξανάρθετε στο δικαστήριο. Φέρτε κάνα μάρτυρα και κάνα χαρτί”. Απευθυνόμενος στον γραμματέα του λέει: “Το δικαστήριο αναβάλλει διά κρείσσονας (ισχυρότερες) αποδείξεις”!

Οταν μετά καιρό ήρθε πάλι η υπόθεση για να δικαστεί, ο πρόεδρος είχε πάρει μετάθεση για άλλο δικαστήριο. Είχε τελικά και αυτός… δίκιο!..».

Μιχαλης Ιω. Μιχαλακοπουλος 

Κυψέλη    

Οι ήρωες που δεν έγιναν «γλυκόψαρα»

Κύριε διευθυντά

Θα ήθελα να συμπληρώσω μερικές λεπτομέρειες στο δημοσίευμα του κ. Γιάννη Παπαδόπουλου (φύλλο «Κ» 20-9-2018) που ανεφέρετο στο Υ/Β «Κατσώνης». Τα τρία μέλη του πληρώματος του «Κατσώνης» που κατόρθωσαν να διασωθούν κολυμπώντας, ήσαν ο ύπαρχός του υποπλοίαρχος Ηλίας Τσουκαλάς, ο υποκελευστής Β’ πυροβολητής Αναστάσιος Τσίγκρος και ο υποκελευστής Β’ αρμενιστής Αντώνιος Αντωνίου. Οι δύο πρώτοι κολυμπώντας επί 7,5 ώρες βγήκαν στη Σκιάθο και ο τρίτος μετά 14 ώρες κολύμβησης βγήκε στις ακτές του Πηλίου. Τελικά, έπειτα από μερικές ημέρες βρέθηκαν και οι τρεις στην Αργαλαστή του Πηλίου. Ο Ηλίας Τσουκαλάς στο υπέροχο βιβλίο του «Υ1» εκτός από τα συμβάντα της βύθισης του «Κατσώνης» περιγράφει και το πώς συναντήθηκαν με αντάρτες στο Πήλιο και διάφορα περιστατικά από αυτές τις συναντήσεις. Στη σελ. 122 γράφει: «Το πώς τα καταφέραμε να πάρουμε από το Σολντάτο το βενζινάκι του και να ξαναγυρίσουμε στη Βηρυττό, είναι άλλη ιστορία που θα τη διηγηθούμε παρακάτω...

Στις 25 Ιανουαρίου του 1944 συναντηθήκαμε με τον Γιώργο το Σάρρο στην Αλεξάνδρεια. Είχε μόλις λίγες μέρες φτασμένος από την Ελλάδα. Στο αναμεταξύ είχε προαχθεί σε υπίλαρχο. Ο εκλεκτός αυτός αξιωματικός της ΜΟ4, που, όπως είπαμε αλλού, είχε πέσει με αλεξίπτωτο στο βουνό, για να υπηρετήσει σύνδεσμος των ανταρτών στο Πήλιο, μας διηγήθηκε τι τράβηξε για να μπορέση να το σκάση από την Ελλάδα. Ως εκ θαύματος ξέφυγε από τους αντάρτες, που –για ευχαριστώ– τον καταδικάσανε στο τέλος και σε θάνατο! Κοντά στις άλλες κατηγορίες εναντίον του, που διατύπωνε η θανατική απόφαση του Αρη Βελουχιώτη, ήταν και η εξής (παρ. 5). “Διότι βοήθησε τον προδότη υποπλοίαρχο Τσουκαλά να φύγει από την Ελλάδα για να ξαναπάει να προσφέρει τις υπηρεσίες του στον άτιμο Γλύξμπουργκ και την κλίκα του”. Τι τους λες; Ευτυχώς που τα είχαμε μυριστεί εγκαίρως τα πράματα. Γιατί αν καθόμασταν με τον Τάσο και τον Αντώνη, να περιμένουμε τα καΐκια από την Κύπρο, σίγουρα θα ήμασταν κι οι τρεις, τώρα, γλυκόψαρα στην Κάρλα!». Είχαν την τύχη και την ψυχή οι «προδότες» να γλιτώσουν από τους Γερμανούς ανοιχτά της Σκιάθου και θα γινόντουσαν γλυκόψαρα στην Κάρλα από συμπατριώτες τους. Ας ευχηθούμε να μην ξαναζήσουμε ποτέ τέτοιες τραγικές στιγμές και γεγονότα.

Ματθαιος Μ. Δημητριου

Πλοίαρχος Π.Ν. ε.α.

Ο Ντε Γκωλ, ο Παλαμάς και περί πατριωτισμού

Κύριε διευθυντά

Τα τελευταία χρόνια, λόγω και της έντασης που επικρατεί αναφορικά με το Σκοπιανό-Σκόπια, (ορολογία, που μόνο στην Ελλάδα χρησιμοποιείται), δημιουργείται μεγάλη σύγχυση ως προς τους όρους «πατριωτισμός» και «εθνικισμός». Κατά τον Ντε Γκωλ, «πατριωτισμός είναι όταν προέχει η αγάπη για τον λαό σου• εθνικισμός είναι όταν προέχει η έχθρα για τους άλλους λαούς».

Ο εθνικός μας ποιητής Κωστής Παλαμάς γράφει σχετικά το 1890: «Ο πατριωτισμός είναι το ευγενέστερον των αισθημάτων, αλλά και το προχειρότερον εις εκμετάλλευσιν υπό των φωνασκών, των αγυρτών και των επιτηδείων παντός είδους» («Άπαντα 2», σελ. 74). Ο ίδιος αγάπησε, όπως γράφει, δύο θρησκείες – είδωλα «...την ποίηση και την ιδέα τη μεγάλη...», που την ύμνησε, έντονα, μέχρι το 1925. Ομως, το 1930, επαναπροσδιόρισε το μεγαλοϊδεατικό ιδανικό του, ως «...εις τα εμπρός βλέπουσα πάλη, προς ανάπτυξιν, προς βελτίωσιν, προς επικράτησιν».

Η Μεγάλη Ιδέα, με σύνθημα «στην Πόλη και στην Αγιά Σοφιά», έχει οδηγήσει τη χώρα σε εθνικές τραγωδίες το 1897 και το 1922. Το 1897 μάλιστα, που κυριάρχησε το σύνθημα «ζήτω ο πόλεμος», οι Τούρκοι έφτασαν μέχρι το Δομοκό και μας έσωσε η επέμβαση των μεγάλων δυνάμεων. Το 1453, η Κωνσταντινούπολη «εκαρτέραε τον Σουλτάνο να την πάρει» – Παλαμάς. Την υπερασπίστηκαν περίπου 7.000 πολεμιστές (4.960 ορθόδοξοι, 44 μοναχοί), έναντι περίπου 160.000 επιτεθέντων Οθωμανών. Ταυτόχρονα άνω των 100.000 μοναχών καλοπερνούσαν στα πολυάριθμα μοναστήρια, (23.500 στη Μονή Θεοδώρου Στουδίτου στην Πόλη), όπου είχαν καταφύγει για να αποφύγουν τη στράτευση. Συμπερασματικά, η συστηματική καλλιέργεια υπερβολικής αγάπης μεταξύ ομοϊδεατών, (θρησκευμάτων, εθνών - κρατών, ποδοσφαιρικών ομάδων κ.λπ.), καταλήγει σε ξενοφοβία, φανατισμό και μίσος έναντι όσων έχουν αντίθετες ιδέες. Ετσι εξηγούνται πολλές αιματοχυσίες, ακόμη και μεταξύ ομόθρησκων λαών στο παρελθόν, όπως στους ελληνοβουλγαρικούς πολέμους, με τις ευλογίες ορθόδοξων ιερέων, αμφίπλευρα! Το πρόβλημα λύθηκε με την ένταξη της Βουλγαρίας στην Ε.Ε. και στο ΝΑΤΟ.

Σήμερα, δυστυχώς, αναζωπυρώνονται οι εθνικιστικές τάσεις στην Ευρώπη. Εντονότερα δε στην Ελλάδα, όπου καλλιεργείται άκρατος εθνοκεντρισμός και μεσαιωνισμός, «από επιτήδειους παντός είδους», κατά Παλαμά, αναφορικά με το Σκοπιανό και όχι μόνο.

ΓΡΗΓΟΡΗΣ Γ. ΒΑΡΕΛΑΣ

Οικονομολόγος, απόφοιτος Ινστιτούτου ΕDI της World Bank

Θρακομακεδόνες Αττικής

Το μπλοκάκι με τα μαργαριτάρια

Κύριε διευθυντά

Με αφορμή πρόσφατα σχόλια αναγνωστών σας σχετικά με λανθασμένη εκφορά ή και κακοποίηση της γλώσσας μας, επιθυμώ να θέσω υπόψη σας διάφορες παρατηρήσεις που, κατά καιρούς, έχω σημειώσει για τη λανθασμένη ορθογραφία και εκφορά προφορικού και γραπτού λόγου από ομιλητές τηλεόρασης και ραδιοφώνου, σε εκτύπωση υποτίτλων τηλεόρασης ξενόγλωσσων εκπομπών και σε έντυπα μέσα (λίγα, ευτυχώς).

Παραθέτω, στη συνέχεια, τις παρατηρήσεις αυτές, εισάγοντας στην αντίστοιχη παρένθεση αυτό που έχω μάθει ως σωστό: «Ανεξαρτήτου επιπτώσεων» (ανεξαρτήτως επιπτώσεων), «συγνώμη» (συγγνώμη), «δεν είμαι πρόχειρος» (δεν έχω πρόχειρα τα στοιχεία), «τους ψήφους» (τις ψήφους), «πενταήμερο» (πενθήμερο), «βαρέων μεταφορών» (βαρειών μεταφορών), «οδός Μάρνης» (Μάρνη), «πλήρη αποκατάσταση» (πλήρης αποκατάσταση), «ποσότητα πλαγκτού» (ποσότητα πλαγκτόν), «πάτερ Αντώνιος» (πατήρ Αντώνιος), «ο σορός του νεκρού» (η σορός του νεκρού), «η λεωφόρο Αλεξάνδρας» (η λεωφόρος Αλεξάνδρας), «Γεωργία Πανταλέων» (Γεωργία Πανταλέοντος), «να σας ευχαριστήσω» (σας ευχαριστώ), «σαν εκπρόσωπος των εργατών» (ως εκπρόσωπος)  Με την ευκαιρία αυτή, παρακαλώ οποιονδήποτε αρμόδιο φορέα/οργανισμό, αφού ελέγξει την ορθότητα των παρατηρήσεων αυτών, να φροντίσει για την, κατά το δυνατόν, εξάλειψή τους στο μέλλον, ενεργοποιώντας ή θεσπίζοντας κατάλληλες προς τούτο διαδικασίες/ελέγχους.

Παναγιωτης Δ. Καμπας

Αντιπτέραρχος (ε.α.), ηλεκτρονικός μηχανικός

«Η γνωριμία μου με τον Σαρλό»

Κύριε διευθυντά

Στις 22/10/18 στην «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ» μας αναφέρθηκα στη γνωριμία μου με τον Σαρλ Αζναβούρ. Σήμερα θα σας περιγράψω τη γνωριμία μου με τον παγκοσμίου φήμης ηθοποιό, σκηνοθέτη, μουσικό και παραγωγό των ταινιών του, τον αξέχαστο Τσάρλι Τσάπλιν (Σαρλό).

Ο Σαρλό γεννήθηκε το 1889 και έφυγε από τη ζωή το 1977. Είχε παντρευτεί, σε τρίτο γάμο, την Ούνα Ο’ Νιλ κόρη του μεγάλου Αμερικανού συγγραφέα Ευγένιου Ο’ Νιλ και απέκτησαν επτά παιδιά. Τη Ζεραλντίν, τον Μάικλ, την Ζοζεφίν, την Βικτωρία, την Τζέιν, την Αννη και τον Κρίστοφερ. Την κόρη του Ζοζεφίν την παντρεύτηκε ο Νίκος Σιστοβάρης και απέκτησαν ένα γιο, τον Τσάρλι Τσάπλιν Σιστοβάρη τον οποίον συναντώ κάθε Αύγουστο στο Γαλαξίδι όπου κάνει τις διακοπές του με τη Γαλλίδα σύζυγό του και τις δύο κόρες τους.

Λοιπόν η σύζυγός του Ούνα ήρχετο συχνά στο κατάστημα Σιστοβάρη, να κάνει τις γούνες της, πάντα τη συνόδευε ο Τσάρλι Τσάπλιν. Κατά το διάστημα της πρόβας, εγώ του προσέφερα ένα καφέ και του έκανα παρέα.

Ο γάμος της κόρης του Ζοζεφίν με τον Νίκο Σιστοβάρη έγινε στην έπαυλή του, στο Κορσό, περιοχή της Λωζάννης. Πάρα πολλοί προσκεκλημένοι και επώνυμοι όπως ο Τζέιμς Μέισον.

Οταν άνοιξε ο χορός σηκώθηκε ο Τσάρλι να χορέψει με την Ούνα και πλησίασα να τους φωτογραφίσω παρακαλώντας τους να με προσέξουν.

Οταν εμφάνισα τη φωτογραφία, πήγα στην έπαυλή τους να τους τη δώσω. Δείχνω τη φωτογραφία στον Σαρλό και του λέω Τσάρλι, δυστυχώς δεν βγήκε καλή, διότι έδειχνε μία σιλουέτα, το ζεύγος πολύ καθαρά που χορεύει, αλλά το φόντο ήταν πολύ βαθύ κόκκινο. Την κοιτάζει και μου λέει: «Δημήτρη είναι η καλύτερη φωτογραφία στον κόσμο, ένας επαγγελματίας φωτογράφος δεν θα μπορούσε να τη βγάλει έτσι, έχει κάποιο πρόβλημα η μηχανή σου». Ο Σαρλό την έβλεπε από την καλλιτεχνική του όψη. Εχω πολλές φωτογραφίες μαζί του. Οταν το ζεύγος Νίκος Σιστοβάρης και Ζοζεφίν χώρισε, η Ζοζεφίν με φώναξε και μου είπε: «Δημήτρη με την πολύ καλή οικογενειακή μας φιλία ήθελα να έχεις ένα ενθύμιο από τον πατέρα μου και σου δίνω την καρέκλα που καθόταν στον κήπο μας, όπου έγραφε τη μουσική του».

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΚΕΠΑΡΝΙΑΣ

Γενεύη

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ