Νίκος Κωνσταντάρας ΝΙΚΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΡΑΣ

Ο στόχος της κοινωνικής συνοχής

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: ΣΧΟΛΙΟ

Οκτώ και πλέον χρόνια από την αρχή της κρίσης, και με την κατάθεση του πρώτου «μεταμνημονιακού» προϋπολογισμού στη Βουλή, είναι θλιβερό ότι, παρά τις θυσίες των πολιτών, η οικονομία παραμένει αδύναμη και ευάλωτη. Παρά κάποια θετικά σημάδια, όπως η μείωση της ανεργίας, οι επενδύσεις απουσιάζουν, η επιχειρηματικότητα είναι αναιμική, η Αθήνα καταγράφεται ως η πιο δύσκολη πόλη για να ζητήσει κανείς δουλειά και η χώρα υποχωρεί συνεχώς στους διεθνείς δείκτες ανταγωνιστικότητας (της Παγκόσμιας Τράπεζας και του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ). Το ιδιωτικό χρέος αυξάνεται. Νέοι συνεχίζουν να φεύγουν. Οι τράπεζες αδυνατούν να συμβάλουν στην ανάκαμψη. Τώρα, η προεκλογική περίοδος και η αμφισβήτηση που προκύπτει από δικαστικές υποθέσεις που αφορούν την κατάργηση περικοπών στο ασφαλιστικό σύστημα προσθέτουν στην αβεβαιότητα.

Ο προϋπολογισμός του 2019 παρουσιάζει μια θετική εικόνα. Σύμφωνα με την εισηγητική έκθεση, στόχος του είναι η ενίσχυση της οικονομικής δραστηριότητας και της κοινωνικής συνοχής. Το δημοσιονομικό πλεόνασμα της γενικής κυβέρνησης, λέει, συνέβαλε «καθοριστικά στην αποκατάσταση της διεθνούς αξιοπιστίας προς τη διαχείριση των δημοσίων οικονομικών της χώρας, την άρση της οικονομικής αβεβαιότητας και την εμπέδωση κλίματος εμπιστοσύνης στην οικονομία, την αναβάθμιση της πιστοληπτικής ικανότητας και τη σημαντική αποκλιμάκωση του κόστους δανεισμού του ελληνικού δημοσίου». Η πρώτη έκθεση της ενισχυμένης εποπτείας της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, όμως, παρατηρεί άλλα. Αναφέρεται στην «αβέβαιη» δημοσιονομική πορεία της Ελλάδας, στην καθυστέρηση των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων, στις υποθέσεις για τα αναδρομικά μισθωτών και συνταξιούχων που εκκρεμούν στα δικαστήρια, στην αδυναμία της χώρας να βγει στις αγορές και στα υψηλά επιτόκια των ελληνικών ομολόγων που δυσκολεύουν την ανάπτυξη του ιδιωτικού τομέα.

Ο προϋπολογισμός δεν φαίνεται να καταπιάνεται με τα δομικά προβλήματα. Οι δημοσιονομικές παρεμβάσεις 910 εκατ. ευρώ θα τονώσουν κάπως την κατανάλωση, αλλά εάν συνδυάζονται με περαιτέρω περικοπή του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων, δεν θα ενισχύσουν ουσιαστικά ούτε την οικονομική δραστηριότητα ούτε την κοινωνική συνοχή. Ούτε παροχές ούτε προσλήψεις και αυξήσεις στο Δημόσιο ενισχύουν την επιχειρηματικότητα. Οταν οι (υψηλοί) φόροι γίνονται παροχές, όταν οι μισθοί παραμένουν χαμηλοί και οι ασφαλιστικές εισφορές υπερβολικές, η οικονομία παραμένει εγκλωβισμένη και αδύναμη – και οι παροχές βραχύβιες. Χωρίς επιχειρηματικότητα, δεν μπορούμε να μιλάμε για κοινωνική συνοχή.

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ