ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ

Απροσδόκητη συνάντηση στο αεροδρόμιο της Νίκαιας με τον Μπερνάρντο Μπερτολούτσι

ΜΑΡΙΑ ΚΑΤΣΟΥΝΑΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ:

Ηταν μια ανοιξιάτικη μέρα, προς τα τέλη Μαΐου του 1990, στο αεροδρόμιο της Νίκαιας, όπου συνυπήρξαμε για λίγα λεπτά με τον Μπερνάρντο Μπερτολούτσι, λίγο πριν από τη δική του πτήση. Είχε μόλις ολοκληρωθεί το 43ο Διεθνές Φεστιβάλ Καννών, στο οποίο ήταν πρόεδρος της κριτικής επιτροπής. Η ταινία που απέσπασε τον Χρυσό Φοίνικα εκείνη τη χρονιά ήταν η «Ατίθαση καρδιά» του Ντέιβιντ Λιντς. Την πρώτη μου αυτή συνάντηση-συνέντευξη με τον Ιταλό σκηνοθέτη, καταγεγραμμένη στην «Κ» (24/5/1990), θα προσπαθήσω να ανασυνθέσω. Δεν μου ήταν εύκολο να τον πλησιάσω. Είχε αρνηθεί να δώσει οποιαδήποτε συνέντευξη στις Κάννες. Κομψός, φίνος, απόμακρος, βυθισμένος στις εφημερίδες του, έμοιαζε απομονωμένος στον κόσμο του. Οφείλω την προσέγγιση σε μια «σπρωξιά» της Ροζίτας Σώκου. Εκείνη με παρότρυνε. Τον γνώριζε, εξάλλου, προσωπικά.

Ο νέος τότε, 50χρονος, γοητευτικός, Μπερτολούτσι ήταν απροσδόκητα προσηνής. Ισως είχε περάσει και η ένταση των βραβείων, το μόνο σχόλιο που έκανε για τον Λιντς ήταν ότι «η ταινία του έσκασε σαν βόμβα, όπως μια πέτρα που πέφτει σε ήρεμη λίμνη». «Ηταν μια ταινία με συναισθηματικό πλούτο και μεγάλες αρετές», είπε. Σε ερώτησή μας αν θεώρησε το πνεύμα της επιτροπής αντισυμβατικό, απάντησε: «Σας διαβεβαιώ ότι δεν είδα τις ταινίες του φεστιβάλ με βλέμμα συντηρητικό, προοδευτικό ή φιλελεύθερο. Υπάρχει απλώς καλός ή κακός κινηματογράφος». Ηταν στεναχωρημένος από τον αποκλεισμό του Γκοντάρ, με το «Νέο κύμα», από τα βραβεία. Είχε δηλώσει ότι η ταινία τού άρεσε πολύ, αλλά δεν μπορούσε να επιβάλει την άποψή του στην επιτροπή. «Για μένα ο Γκοντάρ δεν είναι σκηνοθέτης. Αντιπροσωπεύει τον ίδιο τον κινηματογράφο», ήταν η εδραιωμένη γνώμη του.

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ