ΒΙΒΛΙΟ

500 λέξεις με τoν Δημήτρη Πέτρου

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: 500 Λέξεις

Ο Δημήτρης Πέτρου, γεννήθηκε στη Δράμα. Στη Μικρή Αρκτο έχει εκδώσει τις δύο προηγούμενες ποιητικές του συλλογές «Χωματουργικά» (2016) και «Α΄ Παθολογική» (2013). Τον Οκτώβριο κυκλοφόρησε, επίσης από τη Μικρή Αρκτο, η νέα του ποιητική συλλογή με τίτλο «Μόρα». Ιδού ένα απόσπασμα: Πώς βρέθηκα χτισμένη εδώ θανάτου θυγατέρα/μέσα στην πόλη των νεκρών, μέσα στα κυπαρίσσια/μέσα στης νύχτας το φιλί και των δυστυχισμένων;/Σηκώστε αυτά τα μάρμαρα, κόψτε αυτά τα νύχια/τον εραστή μου για να βρω να τον ξαναγεννήσω/μια Κυριακή και μια γιορτή πάλι να τον αφήσω.

Ποια βιβλία έχετε αυτόν τον καιρό πλάι στο κρεβάτι σας;
Τα βιβλία που έχω πλάι μου αυτό το διάστημα είναι: «Το τανγκό του σατανά» του Λάζλο Κρασναχορκάι (εκδ. Πόλις), το «Κουτσό» του Χούλιο Κορτάσαρ (εκδ. Οπερα) στη νέα μετάφραση του Αχιλλέα Κυριακίδη και τη μελέτη του Θανάση Λάμπρου «Κάτω απ’ τον ανοιχτό ουρανό» για τον Φάουστ του Γκαίτε (εκδ. Περισπωμένη).

Ποιος ήρωας/ηρωίδα λογοτεχνίας θα θέλατε να είστε και γιατί;
Θα διάλεγα να ήμουν ο ήρωας της νουβέλας του Χέρμαν Μέλβιλ Μπάρτλμπι «Ο γραφιάς», για να μπορώ να επαναλαμβάνω συνεχώς την ατάκα του «Θα προτιμούσα όχι». 

Διοργανώνετε ένα δείπνο. Ποιους συγγραφείς καλείτε, ζώντες και τεθνεώτες;
Θα ήθελα να έχω καλεσμένους τον Ρόμπερτ Βάλζερ, τον Χουάν Ρούλφο, την Εμιλι Ντίκινσον, τον Γιόσεφ Ροτ και τον Νίκο-Αλέξη Ασλάνογλου για να δειπνήσουμε στη σιωπή. 

Ποιο ήταν το πιο ενδιαφέρον στοιχείο που μάθατε πρόσφατα, χάρη στην ανάγνωση ενός βιβλίου;
Εμαθα το όνομα του ανθρώπου που κατά τη διάρκεια της αποικιοκρατίας στο Κονγκό διέταξε τους στρατιώτες του να του φέρνουν ως απόδειξη τα ακρωτηριασμένα χέρια των θυμάτων τους. 

Ποιο κλασικό βιβλίο διαβάσατε πρόσφατα για πρώτη φορά;
Το «Μιντλμάρτς» της Τζορτζ Ελιοτ. 

Και ποιο είναι το βιβλίο που έχετε διαβάσει τις περισσότερες φορές;
Τις «Ωδές στον πρίγκιπα» του Νίκου-Αλέξη Ασλάνογλου αλλά και το «Μ’ ένα στεφάνι φως» της Τζένης Μαστοράκη. 

Πείτε μας λίγα λόγια για το νέο σας έργο «Μόρα». 
Η «Μόρα» είναι μια ποιητική μυθιστορία για τρεις φωνές. Μια ελεγεία για όσους έφυγαν νωρίς στοιχειώνοντας τις νύχτες μας. Ενα βιβλίο για την απουσία, την απώλεια, τον θάνατο, αλλά και για εκείνη την πρώτη ανάσα μετά. Ταυτόχρονα είναι και ένας διάλογος με την ποιητική μας παράδοση. 

Εχετε Facebook, Twitter κ.λπ.; Εάν ναι, εμποδίζουν ή εμπλουτίζουν το γράψιμο και το διάβασμα;
Χρησιμοποιώ μόνο το Facebook κυρίως ως μέσον επικοινωνίας. Θεωρώ, όμως, ότι η σωστή χρήση του ούτε προσδίδει, ούτε αφαιρεί από την εμπειρία του διαβάσματος και της γραφής.

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ