Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Οι Γερμανοί ασθενείς κατάπιαν τη γλώσσα τους

Κύριε διευθυντά
Πριν από μερικά χρόνια είχα επισκεφθεί έναν παλιό  καλό μου φίλο, Γερμανό, που νοσηλευόταν σε νοσοκομείο του  Ντίσελντορφ ύστερα από ένα άσχημο αυτοκινητικό ατύχημα με σπασμένα ένα χέρι και ένα πόδι και ελαφρές κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις.

Στον θάλαμο που ήταν ο φίλος μου υπήρχαν άλλα τρία κρεβάτια με ισάριθμους Γερμανούς ασθενείς, που μόλις έμαθαν ότι είμαι Ελληνας, άρχισαν να ωρύονται και να βρίζουν εμένα και τους ομοεθνείς μου λέγοντας ότι είμαστε τεμπέληδες, απατεώνες, καλοπερασάκηδες, κακομαθημένοι. Ηταν τότε που η κρίση στην Ελλάδα ήταν στην κορύφωσή της. Θορυβήθηκα και  έσκυψα ντροπιασμένος το κεφάλι. Την άλλη ημέρα που ξαναεπισκέφθηκα τον φίλο μου όλα είχαν αλλάξει. Οι τύποι με κοίταζαν σιωπηλοί, με βλέμμα γεμάτο σεβασμό ανάμεικτο με κάποιον φόβο. «Τι συμβαίνει, ρε Μάνφρεντ;» τον ρώτησα ψιθυριστά. «Τι ηρεμιστικά σας έδωσαν σήμερα και επικρατεί εδώ μέσα άκρα του τάφου σιωπή;». «Τίποτα απ’ αυτά», μου απάντησε με ένα σαρδόνιο χαμόγελο ο «ψαγμένος» φίλος μου. «Απλά τους είπα πως, όσο και να φωνάζουν, όσο και να βρίζουν, όταν πεθάνουν, από όποια αρρώστια και να πεθάνουν, αυτή θα έχει όνομα ελληνικό»!

Από περιέργεια έριξα μια ματιά και άρχισα να αντιγράφω σε ένα χαρτάκι την πάθησή τους από τα πινακάκια που ήταν αναρτημένα στα κατωπόδαρα των κρεβατιών τους, ενώ οι Patienten (=πάσχοντες, ασθενείς) του θαλάμου με παρακολουθούσαν άφωνοι και περιδεείς: Ο ένας είχε Gastrenteritis με Hämorrhagie, ο άλλος Pneumonie, βοηθούμενος και από Pneumonothorax και ο τρίτος είχε rheumatische Arthritis. Αποχαιρέτησα την παρέα ευχόμενος σε όλους εγκάρδια περαστικά, ενώ σε λίγο θα έπαιρναν τον φίλο μου για ένα Enkephalogramm. Στο μεταξύ είχαν μπει και οι νοσοκόμες και μοίραζαν Antipyretika, Antiemetika, Antiflogistika, Antiseptika, Antidote και άλλα συναφή... Ο παλιός μου φίλος, τώρα πια, χαίρει αρκετά καλής υγείας και τηλεφωνιόμαστε κατά καιρούς. Πάντα όμως μου λέει ότι έχει το δυσοίωνο προαίσθημα ότι θα πεθάνει από  Synkope (=αποπληξία), τουρκιστί νταμπλάς!

Γιωργος Α. Κουρμουσης, Αθήνα


Κόρη του Ρικάρντο και της Ρομίλντα η Σοφία Βιλάνι Σικολόνε έμελλε να γίνει αστέρι φωτοβόλο στο στερέωμα της 7ης Τέχνης, με αναρίθμητους σινεφίλ να υποκλίνονται στο ταλέντο, ομνύοντας στο μεσογειακό ταμπεραμέντο, την αφοπλιστική γοητεία, στα μάτια λαμπηδόνες. Οσκαρική ηθοποιός με την ταινία «Η Ατιμασμένη» του θρυλικού Βιτόριο ντε Σίκα, η Λόρεν έθελξε το ελληνικό κοινό στο «Παιδί και το δελφίνι», που γυρίστηκε με επίκεντρο την Υδρα, υποδυόμενη τη Φαίδρα, μια δεινή καταδύτρια που κέρδιζε τα προς το ζην μαζεύοντας από τον βυθό σφουγγάρια. Με σαρκασμό μαστιγωτικό μαζί και φινετσάτο, η Ιταλίδα απάντησε άπαξ σε ρηχά σχόλια φαιδρών σεξιστών που χαρτογραφούσαν τη σωματοδομή της: «Ο,τι βλέπετε το χρωστώ στις μακαρονάδες». Ο επιστολογράφος της «Κ» εστιάζει μετά γνώσεως στην ευαίσθητη, βαθιά ανθρώπινη πτυχή του χαρακτήρα της.

Η φιλία μου με τη Σοφία όταν η γενναιόδωρη σταρ πρόβαρε γούνες και η αξέχαστη Κούλα

Στη Γενεύη πολύ παλαιότερα εργαζόμουν στην επιχείρηση γουναρικών «Παναγιώτης Σιστοβάρης και υιοί» Τζώνη και Νίκι τους οποίους ανταγωνίζονταν οι Dior και Lanvin. Η επιτυχία των όμως έγκειτο και στο ότι είχαν πολύ ειδικευμένο προσωπικό ιδίως τεχνικούς από την Καστοριά, από όπου και η καταγωγή του Παναγιώτη Σιστοβάρη. Ενας άλλος λόγος της επιτυχίας ήταν η περίφημη και ασυναγώνιστη μοντελίστ, Κούλα Μαλτέζου, μητέρα της Χρύσης, εξαίρετης συζύγου του αξέχαστου στελέχους και κορυφαίου δημοσιογράφου της «Καθημερινής» επί σειράν ετών  Στάμου Ζούλα, τον οποίον συναντούσα όταν ερχόμουν από Γενεύη στα παλιά γραφεία σας στην οδό Σωκράτους. Λοιπόν, στον οίκο γουναρικών του Σιστοβάρη είχα την τιμή και χαρά να γνωρίσω πολύ καλά την υπέροχη, αξιοθαύμαστη ηθοποιό Σοφία Λόρεν και τον σύζυγό της Κάρλο Πόντι, μεγάλο σκηνοθέτη και παραγωγό. Η Λόρεν είχε ένα γυναικολογικό πρόβλημα και ο παγκοσμίως γνωστός τότε καθηγητής του Πανεπιστημίου στη Γενεύη,  De Watteville, την παρακολουθούσε και έτσι απέκτησε δύο παιδιά. Η Λόρεν αποφάσισε να κάνει τις γούνες της στον οίκο Σιστοβάρη. Προσωρινά το ζεύγος έμεινε στο Hotel Des Bergues δίπλα στη γέφυρα του Mont-Blanc. Είχε δώσει εντολή στη διεύθυνση του ξενοδοχείου ποιους μπορεί να δέχεται, για να αποφεύγει τους παπαράτσι. Στη λίστα ήταν η Κούλα για να της κάνει τις πρόβες και ο Δημήτρης (εγώ δηλαδή), που θα τη συνόδευε. Οταν πηγαίναμε για την πρόβα η Κούλα ήταν με τη Σοφία και εγώ έκανα παρέα με τον σύζυγό της Κάρλο Πόντι, ο οποίος με κερνούσε καφέ και λέγαμε διάφορα, στα ιταλικά βέβαια. Αυτό συνεχίστηκε πολλές φορές – κάποια στιγμή της είπα Σοφία το προσωπικό του ατελιέ ζητεί μια φωτογραφία σου ως ενθύμιο. «Δημήτρη κανένα πρόβλημα, την επόμενη φορά γράψε τα ονόματα και εγώ θα υπογράφω», έτσι κι έγινε, περίπου 30 φωτογραφίες. Οταν γέννησε η Σοφία στο Hopital Cantonal της Γενεύης, τον Νικόλα, μου τηλεφώνησε να πάω κοντά της, κάτι με ήθελε. Πήρα ένα μπουκέτο λουλούδια και πήγα να τη συγχαρώ, αγκαλιές και φιλιά, πανευτυχής για το πρώτο της παιδί και μου λέει κάθησε να μου διαβάσεις αυτά τα γράμματα που έλαβα στα ελληνικά.

Ηταν από κάποιες κυρίες που τη συνεχάρησαν για τον γιο της, αλλά ζητούσαν και μία βοήθεια. Λοιπόν, Δημήτρη, ανάλογα με το τι έγραφε η καθεμία μου έλεγε βάλε φράγκα 500, φράγκα 700, 1.000, επίσης 1.000 νομίζω. Ηταν τέσσερα τα γράμματα –κατάλαβα πόσο ευαίσθητη ήταν για τον πάσχοντα συνάνθρωπο. Την ευχαρίστησα εκ μέρους των  ανωνύμων κυριών που έγραψαν τα γράμματα. Την είδα και άλλες φορές, αλλά η πιο ευχάριστη ήταν πριν από δύο χρόνια στο αεροδρόμιο της Γενεύης. Στην έξοδο των επιβατών περίμενα κάποιο συγγενικό πρόσωπο και δίπλα μου βλέπω ένα μικρό αγοράκι με μια ηλικιωμένη κυρία, δεν έδωσα σημασία. Δέκα λεπτά αργότερα βλέπω και έρχεται η Σοφία Λόρεν, ξαφνιάστηκα και λέω «Σοφία, τι έκπληξη είναι αυτή μετά τόσο καιρό» –αγκαλιές και φιλιά– και τότε μου λέει: «Δημήτρη τι κάνεις, πού βρίσκεσαι;». «Τώρα είμαι συνταξιούχος» της λέω. Μου λέει, «θυμάσαι που ήλθες στο νοσοκομείο όταν γέννησα τον Νικόλα; Ε, λοιπόν, αυτός είναι ο εγγονός μου, ο γιος του Νικόλα». Τα μάτια της έλαμπαν από χαρά και συγκίνηση...

Δημητρης Σκεπαρνιας, Γενεύη

Η επίμαχη σκηνή από το «Τανγκό»

Κύριε διευθυντά
Οχι δεν κρίνω τον Μπερτολούτσι, αλλά τους κριτές και ένθερμους υμνητές του, οι οποίοι θα ανατρίχιαζαν από τρόμο και οργή αν άκουγαν τους γιατρούς των στρατοπέδων του ναζισμού να λένε ότι χρησιμοποιούσαν τους κρατουμένους ως ζωντανά πειραματόζωα επειδή –«για το καλό της επιστήμης και της ανθρωπότητας»– ήθελαν να έχουν τα ευρήματα από τις γνήσιες αντιδράσεις τους. Eτσι θα ανατρίχιαζα και εγώ. Και κάπως έτσι ανατρίχιασα όταν ο μεγάλος Ιταλός σκηνοθέτης, μιλώντας για τη γνωστή ειδεχθή σκηνή με τον Μάρλον Μπράντο και τη Μαρία Σνάιντερ στο «Τελευταίο τανγκό στο Παρίσι» και εξηγώντας γιατί δεν την προειδοποίησε και γιατί δεν είχε ζητήσει την άδειά της, είπε επί λέξει: «(...) Εγώ ήθελα την αντίδραση του ανθρώπου, όχι του ηθοποιού».

Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα και του Μπερτολούτσι. Και διερωτώμαι, αν η ευαισθησία της ελίτ των θαυμαστών του  –εξαλλασσόμενη, βέβαια, σε λίγη αναισθησία απέναντι σε μια αισχρή βαναυσότητα– οφείλεται στη λογική που κατά μία εκδοχή (επρόκειτο για τα συγχωροχάρτια του Πάπα) παρήγαγε τη δικαίωση όλων των μέσων, όταν υπηρετούν «υψηλό σκοπό».

Το ίδιο συγχωροχάρτι εκδίδει η ελίτ των, άλλως –και εξάλλως–, ευαίσθητων στα θέματα της κακοποίησης των γυναικών, της διαφορετικότητας, των ζώων ή και των φυτών. Καλή ασφαλώς είναι αυτή η ευαισθησία, θα ήταν όμως πολύ καλύτερη αν δεν ήταν α λα καρτ ή/και υποκριτική.
Γερασιμος Μιχαηλ Δωσσας, Θεσσαλονίκη

Τα πορνογραφήματα και περί τέχνης

Κύριε διευθυντά
Στη γωνία Κολοκοτρώνη και Ανθίμου Γαζή στο κέντρο της Αθήνας μία σειρά από τεράστια πορνογραφήματα (σε όλες τις στάσεις και όλους τους συνδυασμούς – με θολούρα στα επίμαχα) στα παράθυρα του ΤΣΜΕΔΕ προκαλούν –υποτίθεται– τον οπισθοδρομικό «νοικοκυραίο» στο πλαίσιο της –καλλιτεχνικής– Μπιενάλε της Αθήνας. Προ 20ετίας και βάλε ο Αμερικανός Τζεφ Κουνς με την τότε σύζυγό του Τσιτσιολίνα έβαλαν τη σειρά πορνογραφικών φωτογραφιών που τράβηξαν με πρωταγωνιστές τους εαυτούς τους στις καλύτερες συλλογές και γέμισαν την τσέπη τους με πολλά φράγκα. Μαγκιά τους.
Πέρυσι όμως ο Γκούτσι δεν σόκαρε κανέναν προσπαθώντας να πουλήσει τις τσάντες και τα παπούτσια του με διαφημίσεις που έδειχναν –υποτίθεται– λεσβιακό πορνό. Και αυτό γιατί το θέμα το τραβήξαμε τόσο πολύ που ξεχείλωσε. Ερχονται τώρα καθυστερημένοι και καταϊδρωμένοι οι καλλιτέχνες της Μπιενάλε να «ξεβλαχέψουν» το αθηναϊκό κοινό. Τι καλά να ξεκινούσε κανείς την προσπάθεια εκπολιτισμού των άλλων από τον εαυτό του.  Θα κρατούσα την κριτική αυτή για τον εαυτό μου, αν δεν έβλεπα πλήθος ονομάτων κρατικών στους χορηγούς, αλλά και χρήματα από την Ε.Ε., για τα οποία χρεωνόμαστε εμείς οι πληβείοι, για να το παίζουν κάποιοι Τζεφ Κουνς μετά θάνατον της τέχνης του Τζεφ Κουνς. Με θλίψη είδα και το όνομα του Ινστιτούτου Γκαίτε που άλλοτε υποστήριζε ποιοτικά θεάματα και εκδηλώσεις στους χορηγούς. Είναι τμήμα της πολιτικής εκπολιτισμού των γηγενών από τους «προχώ»-Γερμανούς; Ρωτώ γιατί στη Γερμανία τέτοιες μπαναλιτέ δεν εκτίθενται πια.

Λουκια Ριτσαρντς, Εικαστικός-επιμελήτρια, μέλος του Επιμελητηρίου Εικαστικών Τεχνών Ελλάδος

Το οξειδωτικό στρες και οι δίαιτες

Κύριε διευθυντά
Μια πρόσφατη δημοσίευση σε έγκριτο ιατρικό περιοδικό (BMJ) έδειξε ότι μια δίαιτα αδυνατίσματος πτωχή ή σχετικά πτωχή  σε υδατάνθρακες (20% ή 40% στο σύνολο των προσλαμβανόμενων θερμίδων) συνεπάγεται μια μέτρια, αλλά σημαντική, ιδίως στην πρώτη περίπτωση, αύξηση της κατανάλωσης ενέργειας (αύξηση των καύσεων) σε σχέση με μια πλούσια σε υδατάνθρακες δίαιτα της τάξεως του 60%. Η μελέτη είχε διάρκεια 5 μηνών και έγινε με άριστο τρόπο από πλευράς μεθοδολογίας. Οι συγγραφείς εικάζουν ότι μια πτωχή σε υδατάνθρακες δίαιτα μπορεί να βελτιώσει την επιτυχία προγραμμάτων διατροφής για την αντιμετώπιση της παχυσαρκίας. Η «Καθημερινή» (16 Νοεμβρίου, σ. 10) κάνει μια σύντομη αναφορά σε αυτά τα ευρήματα με τίτλο «Μεγαλύτερη απώλεια κιλών σε βάθος χρόνου».

Παρότι πρόκειται για μια αξιόλογη μελέτη,  πιστεύω ότι τα συμπεράσματά της δεν μεθερμηνεύονται αυτομάτως σε επίσημη σύσταση προς τα παχύσαρκα άτομα: «Τρώτε επ’ αόριστον πολύ λίγες αμυλούχες τροφές». Αυτό είναι λάθος. Οι λόγοι είναι πολλοί. Ενδεικτικά και μόνο αναφέρω τα εξής: α) Σε προοπτική μελέτη 15.428 ατόμων με παρακολούθηση του πληθυσμού για 25 χρόνια (Lancet Public Health 2018) καταδείχθηκε ότι οι θάνατοι ήταν κατά πολύ λιγότεροι για αυτούς που διατρέφονταν με αναλογία υδατανθράκων 50%-55% στο σύνολο των προσλαμβανόμενων  θερμίδων. Η σχέση υδατανθράκων και θερμίδων είχε σχήμα U (πάρα πολλοί καθώς και πολύ λίγοι υδατάνθρακες συνδυάζονταν με πολύ περισσότερους θανάτους). β) Σε συγκριτική μελέτη διετούς διάρκειας (Am J Clin Nutr. 20) τεσσάρων  διαιτών αδυνατίσματος που διέφεραν μεταξύ τους στις αναλογίες λίπους, λευκώματος και υδατανθράκων δεν παρατηρήθηκαν διαφορές ως προς την απώλεια σωματικού ή ενδοκοιλιακού ή υποδόριου λίπους.

Εκτός αυτών, σημειώνω ότι οι δίαιτες με πολύ χαμηλούς υδατάνθρακες είναι δυνητικά επικίνδυνες, διότι συχνά γίνεται αντιρρόπηση με αυξημένη πρόσληψη ζωικού λίπους (αύξηση της LDL χοληστερίνης), εκτός από το γεγονός ότι δεν είναι εύκολα εφαρμόσιμες για πολύ μεγάλα χρονικά διαστήματα. Παρά ταύτα, μια σοβαρή ένδειξη για εφαρμογή τους είναι στην αρχή της διαιτητικής προσπάθειας, ιδίως σε πολύ παχύσαρκα άτομα, όταν για βραχύ και μόνο χρονικό διάστημα χορηγούμε πολύ λίγες θερμίδες (800-1.200 θερμίδες την ημέρα). Σε αυτή την περίπτωση επιδιώκουμε για ορισμένους λόγους την επίτευξη σε αρχικό στάδιο ενός ταχέος ρυθμού απώλειας βάρους, ενώ στη συνέχεια αυξάνουμε προοδευτικά τους υδατάνθρακες. Στις περισσότερες, συνήθεις, περιπτώσεις παχυσαρκίας μειώνουμε ελαφρά την αναλογία των υδατανθράκων, στο 40%-50% της προσφερόμενης ενέργειας. Ας μην ξεχνάμε επίσης ότι η ζάχαρη, παρότι είναι υδατάνθρακας, πρακτικά δεν πρέπει να συζητείται για τις δίαιτες αδυνατίσματος. Ασχέτως αυτών, μια σύσταση που στηρίζεται σε βάσιμες ενδείξεις και αφορά όλους μας είναι να τρώμε το μεγαλύτερο μέρος του συνολικού ημερήσιου φαγητού μας μέχρι και το μεσημέρι και όχι το βράδυ. Τα  υπάρχοντα δεδομένα ομόφωνα υποδεικνύουν ότι έτσι επιτυγχάνονται μείωση του οξειδωτικού στρες, καλύτερη δράση της ινσουλίνης στους ιστούς καθώς  και άλλες ευμενείς επιδράσεις που αναμένεται να απομακρύνουν το ενδεχόμενο πρώιμων καρδιαγγειακών συμβαμάτων, διαβήτη κ.ά. Συνοπτικά θα λέγαμε ότι η διατροφή με μεγάλη μείωση των αμυλούχων τροφών είναι δυνητικά βλαβερή όταν αυτή εφαρμόζεται για πολύ μεγάλα χρονικά διαστήματα. «Παν μέτρον άριστον!»

Νικόλας Λ. Κατσιλαμπρος, Ομ. καθηγητής παθολογίας ΕΚΠΑ

Ο Αλέξ. Καραμανλάκης και η «πλατεία» του

Κύριε διευθυντά
Βόλτα στην Αθήνα, ώρα εβδόμη πρωινή λίγο μετά την ανατολή του ηλίου. Βαδίζοντας στη λεωφόρο Πατησίων –στο ύψος της Καλλιφρονά– και ακολουθώντας το κατηφοράκι της οδού Καραμανλάκη, προβάλλει η ομώνυμη πλατεία. Αρχικά, προσεγγίζοντας το τοπίο, ο αυγινός «αναχωρητής» της πόλης έχει την εντύπωση ότι μόλις διάβηκε το κατώφλι ενός portal στο χρονικό/χωροταξικό ασυνεχές του άστεως. Πρασιές, αριστοτεχνικά τελειώματα σε προσόψεις πολυκατοικιών και επαρκής διαστασιολόγηση των υπαίθριων κοινόχρηστων χώρων σε σχέση με τους πέριξ κτιριακούς όγκους. Το δυσεύρετο βίωμα του ανοικτού και του απελεύθερου είναι παρόν. Συνδυάζεται με μια κομψή αισθητική που (θαρρείς ακόμα) πλαισιώνει τις όμορφες γειτονιακές σχέσεις του παρελθόντος. Ενας θύλακας πυκνών πολεοδομικών θαυμάτων. Ενα παράδειγμα προς μίμηση, που δεν βρήκε πρόθυμους μιμητές. Αυτή είναι η πάλαι ποτέ «δροσόβρεκτος όασις» της πλατείας Καραμανλάκη («πρώην» Καλλιγά).
Σε μια αυθόρμητη συζήτηση όμως, με ντόπιους περιπατητές των Κάτω Πατησίων, δεν προέκυψε με σαφήνεια η προέλευση της οδο-τοπωνυμίας της περιοχής; Γιατί «Καραμανλάκη»;...

Ο Αλέξανδρος Καραμανλάκης γεννήθηκε, κατά την επικρατέστερη άποψη, το 1888 στην Κωνσταντινούπολη από εύπορη οικογένεια και μαθήτευσε στην «Πατριαρχική Μεγάλη του Γένους Σχολή». Σε ηλικία είκοσι ετών έρχεται στην Αθήνα όπου αναπτύσσει ένα έντονα φιλερευνητικό πνεύμα, ιδιαίτερα περί τα κοινωνικοπολιτικά. Τον Ιανουάριο του 1911 εκδίδει την εφημερίδα «Ανεξάρτητος», ενώ σε λίγους μήνες μετακομίζει στη Γαλλία για να παρακολουθήσει εντατικά μαθήματα αεροπλοΐας. Είναι η εποχή που αναπτύσσεται, με ιλιγγιώδεις ρυθμούς, η ελκυστική (και πλανεύτρα) Αεροπορική Ιδέα σε όλο τον δυτικό κόσμο. Την επόμενη χρονιά επιστρέφει στην Ελλάδα και –μαζί με τους πρωτοπόρους Εμμανουήλ Αργυρόπουλο και Δημήτρη Καμπέρο– αποτολμά πτήσεις στον «ανεξερεύνητο» αττικό ουρανό, ακολουθώντας τον «Ικάριο πειρασμό» του Υψιπετείν...

Μια μέρα τ’ Αυγούστου, στις 29, τ’ Αγιαννιού του Νηστευτή, επιχείρησε το υψίστης επικινδυνότητας αεροναυτικό ταξίδι από την Αθήνα στην Πάτρα. Δυστυχώς, το χαμογελαστό παιδί του Θεμιστοκλή και της Ευρυδίκης Καραμανλάκη συνάντησε ισχυρά ρεύματα ανέμου στον νότιο Κορινθιακό Κόλπο. Πραγματοποιώντας (μη ελεγχόμενη) προσθαλάσσωση, τραυματίστηκε και πνίγηκε λίγες εκατοντάδες μέτρα από την ακτή της Λυγιάς, στο Ξυλόκαστρο.

Η πάνδημη κηδεία του έγινε ανήμερα της ονομαστικής εορτής του στις 30/8/1912. Οι εφημερίδες της εποχής έκαναν λόγο για απώλεια «του εθνικού καλλωπίσματος». Ο πρόωρος χαμός αυτού του απολλώνιου «Αετανθρώπου» ενέπνευσε τον ποιητή Ιωάννη Πολέμη να γράψει τους ακόλουθους στίχους: «Σ’ έπερνε πάνω ο ουρανός, μα η γη που σ’ αγαπούσε / και κάθε τόσο σ’ έχανε μα πάντα σε ποθούσε, / απ’ τη σκληρή τη θάλασσα εζήτησε βοήθεια, κι έτσι της είπε: Πάρε τον μέσ’ στα πλατειά σου στήθια, / κόψε του τα γοργά φτερά που με λαχτάρα ανοίγει, / και δος μου τον αφτέρουγο, να μη μου ξαναφύγει».

Ο Αλέξανδρος Καραμανλάκης έμεινε στην Ιστορία ως το πρώτο από τα θύματα της Ελληνικής Αεροπορίας.

Ιωαννης Μ. Μιχαλακοπουλος, Κυψέλη

Οι μονομάχοι μιας e-ψηφοφορίας

Κύριε διευθυντά
Ο Παρθενώνας της αρχαίας Αθήνας και το Κολοσσαίον της αρχαίας Ρώμης εμπεριέχουν διαφορετικές, πνευματικές και ανθρωπιστικές, σκευές, δεν γεννάται σε καμία περίπτωση σύγκριση μεταξύ των δύο αρχαίων μνημείων. Αντιπροσωπεύουν διαφορετικούς πολιτισμούς.
Ανάμεσά τους υπάρχει αόρατη –χαοτική– απόσταση, που τα χωρίζει. Είναι ενταγμένα και τα δύο μαζί στον παγκόσμιο φορέα αξιολόγησης και επιβράβευσης αρχαίων μνημείων. Αυτό δεν έχει σημασία. Τα «Επτά θαύματα του κόσμου» εγκρίνουν αρχιτεκτονικές κατασκευές. Το ηθικό, ουμανιστικό και πολιτισμικό ειδικό βάρος είναι αποτυπωμένο –για κάθε μνημείο– στο συλλογικό υποσυνείδητο του κάθε ανθρώπου.

Στη σημερινή εποχή των ψηφιακών κατασκευών, «βαρύς αχός ακούστηκε»! Οτι με ψηφοφορία στο Ιντερνετ το Κολοσσαίο με το σπαθί του κατέκτησε μια –περίλαμπρη– θέση στα «Επτά θαύματα του κόσμου»! Εις μάτην όμως. Τη θέση αυτή την έχει ο Παρθενώνας. Οι ψηφιακές μάγισσες της εποχής μας, όσο και να προμοτάρουν το ευτελές, ματαιοπονούν. Σκοντάφτουν στους νευρώνες του ανθρώπινου εγκεφάλου, που, αιώνες τώρα, επιμένει, πεισματικά, να θυμάται «το άρτος και θεάματα»!

Λαμπρος Ματθαιος, Συγγραφέας

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ