ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ

Από τον Γκάλη στον Αντετοκούνμπο και στην... 6η Δεκεμβρίου

ΜΠΑΜΠΗΣ ΠΑΠΑΔΑΤΟΣ

Ο πρώτος μεγάλος του ελληνικού μπάσκετ και ο τελευταίος, μέχρι τον επόμενο, γιόρτασαν την ίδια μέρα. Χρόνια τους πολλά!

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Μπάσκετ

Η μοίρα το έφερε έτσι, ώστε κάθε χρόνο να συμπίπτει η ονομαστική εορτή του τοτέμ του ελληνικού μπάσκετ, με τα γενέθλια ενός ακόμη θαύματος της φύσης, που δοξάζει τη χώρα μας στο σημαντικότερο πρωτάθλημα του κόσμου, το ΝΒΑ.

Οταν ακούστηκε το πρώτο κλάμα του Γιάννη Αντετοκούνμπο, σαν χθες πριν από 24 χρόνια στα Σεπόλια, οι εξελίξεις οδηγούσαν τον Νίκο Γκάλη στην αυλαία μιας καριέρας ανεπανάληπτης: 8 πρωταθλήματα Ελλάδας, 7 Κύπελλα, ένα χρυσό κι ένα αργυρό μετάλλιο Ευρωμπάσκετ, τον τίτλο του MVP του Ευρωπαϊκού του 1987 και 4 φορές του πρωταθλήματος, 11 φορές πρώτος σκόρερ Α1, 2 φορές πρώτος σκόρερ Κυπέλλου Πρωταθλητριών, 4 φορές πρώτος σκόρερ Ευρωμπάσκετ και 1 φορά πρώτος σκόρερ Μουντομπάσκετ.

Ο «γκάνγκστερ» ύψους μόλις 1,83 μ. εκτόξευσε το ελληνικό μπάσκετ σε δυσθεώρητα, για την εποχή, ύψη, με την κατάκτηση του Ευρωμπάσκετ του ’87. Παρότι έμελλε να μείνει ο μοναδικός ευρωπαϊκός τίτλος στην καριέρα του, τα πεπραγμένα του και η παγκόσμια αναγνώρισή του άνοιξαν στο άθλημα τη μεγάλη πύλη προς το μέλλον από την οποία πέρασαν χιλιάδες νέοι και παιδιά που άφησαν το στίγμα τους, όπως οι Διαμαντίδης και Σπανούλης.

Ο τελευταίος των μεγάλων (μέχρι τον επόμενο) έτυχε να γιορτάζει κι αυτός την 6η Δεκεμβρίου. Ο Γιάννης Αντετοκούνμπο, σαν από ένα καπρίτσιο της μοίρας, έζησε κι αυτός μεγάλες δυσκολίες την ίδια εποχή με τον Γκάλη. Δυσκολίες που δεν είχαν να κάνουν με λεπτά συμμετοχής και φανέλες, αλλά με φτώχεια και κάθε λογής κινδύνους στους δρόμους του κέντρου των Αθηνών. Περίπου 2,5 δεκαετίες μετά, ο ψηλόλιγνος νεαρός, έχει μετατραπεί σε μπασκετική μηχανή των 2,11 μ., στο «Greek Freak» του κορυφαίου πρωταθλήματος μπάσκετ και στον πιο αναγνωρίσιμο παίκτη που έχει αναδείξει ποτέ η ελληνική καλαθοσφαίριση.

Παρ’ όλα αυτά, πέραν του αδιαμφισβήτητου αθλητικού μεγέθους τους, και οι δύο βίωσαν και βιώνουν την ελληνική αγνωμοσύνη και... παράνοια. Ο Γκάλης δεν έκλεισε τη μεγαλειώδη καριέρα του όπως θα του άρμοζε και ο Γιάννης αντιμετωπίζει ακόμη και σήμερα τη ρητορική μίσους και ρατσισμού, παρότι τιμά και με το παραπάνω τη χώρα του στα πέρατα της γης.

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ