Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Αλλοι τρυγούν, άλλοι πίνουν και μεθούν

Κύριε διευθυντά
Κάποια πράγματα που καταφέρνουν να δουν το φως της δημοσιότητας μας φαίνονται απίστευτα, αλλά δυστυχώς είναι αληθινά. Μιλάμε για τα στοιχεία του ΣΕΒ για αυξήσεις κατηγορίας υπαλλήλων του Δημοσίου πάνω από 16% (την τριετία 2014-2017) που  μας αφήνουν άναυδους. Και όλα αυτά την ώρα που μισό εκατομμύριο Ελληνόπουλα, προικισμένα με προσόντα, ξενιτεύτηκαν για να βρουν μια αξιοπρεπή εργασία και για να μη μαραζώνουν στον χώρο που τους γέννησε. Οσο για τους κυβερνώντες, αντί mea culpa, πανηγυρίζουν ότι μείωσαν την ανεργία.

Φαίνεται ότι σε τούτη τη χώρα παθαίνουμε αλλά δεν μαθαίνουμε. Πρώτα βγαίνει η ψυχή και μετά το χούι. Δεν διδαχθήκαμε τίποτα από τα τρία μνημόνια που είχαν αποτέλεσμα τη βαλκανοποίηση μισθών και συντάξεων και την απαξίωση του πλούτου της χώρας. Ακόμα δεν μάθαμε ότι το υπερδιογκωμένο Δημόσιο ήταν η βασική αιτία που πτώχευσε η χώρα. Παρ’ όλα αυτά, και σήμερα απροκάλυπτα μιλούν για πόσες χιλιάδες θα διορίσουν στο Δημόσιο τον επόμενο χρόνο που είναι και εκλογική χρονιά και οι ψήφοι είναι περιζήτητες. Το Δημόσιο, παρ’ όλες τις περικοπές, μισθολογικά είναι πάνω από 20% του ιδιωτικού και με το πλεονέκτημα της μονιμότητας.

Για να θυμηθούμε ακόμα μία φορά τον θυμόσοφο λαό μας, «κόβω του παιδιού μου για να δώσω του γαμπρού μου». Είναι ντροπή για ένα κράτος να θεωρεί εργαζόμενο κάποιον που δουλεύει για 200 ευρώ τον μήνα ή έναν καθηγητή που αμείβεται με 3 ευρώ την ώρα. Και όλα αυτά, την ώρα που ο ιδιωτικός χώρος συμπιέζεται μέχρι αφανισμού, όπως λόγου χάριν ελεύθεροι επαγγελματίες, για να μη φυράνει η προστατευμένη νομενκλατούρα. Διαχρονικός, ακόμα μία φορά, ο Ησίοδος, με το «άλλοι σκάβουν και τρυγούν, άλλοι το πίνουν και μεθούν».

Δημητριος Μαυραειδοπουλος


Στην εμπροσθοφυλακή των ιερών τεράτων του πνεύματος όλων των καιρών ο Γιόχαν Βόλφγκανγκ Γκαίτε (1749-1832) με μια τεράστια γκάμα επιστημονικών, καλλιτεχνικών, διανοητικών δεξιοτήτων που προκαλούν δέος στους κοινούς θνητούς, ελληνολάτρης και πρεσβευτής του αρχαίου πολιτισμού, συνάμα σεμνός. Απόδειξη: «Η μεγαλύτερη παρηγοριά των μετριοτήτων είναι πως και οι μεγαλοφυείς δεν είναι αθάνατοι», είπε ενώ κατέλιπε μια ασφαλή μέθοδο λαθρανάγνωσης ανθρώπων: «Οι έξυπνοι αλλάζουν γνώμη, οι ηλίθιοι ποτέ». Ο επιστολογράφος της «Κ» συνθέτει στον καμβά του νοσταλγία, εικόνες και νότες της φύσης, εστιάζει στη βουκολική ζωή, στο γλωσσάρι της, και υμνολογώντας την αληθή αλλά και την ονειρική Αρκαδία μνημονεύει τον μεγάλο Γερμανό. Επάνω, ο πασίγνωστος πίνακας του σπουδαίου Γιόχαν Χάινριχ Βίλχελμ Τισμπάιν «Ο Γκαίτε στην Ιταλία» (1787).

Ο Γκαίτε, ο Πουσέν, το Σταυροδρόμι Γορτυνίας και οι φιλάρκαδες Ευρωπαίοι

Κύριε διευθυντά                                               
Στις 25 του Οκτώβρη ο νόστος για τη μικρή γενέτειρά μου, το Σταυροδρόμι Γορτυνίας, κατανίκησε κάθε άλλη επιθυμία μου γι’ άλλους προορισμούς του «συρμού». Περνώντας από τ’ αγέρωχα ελάτια του Μαινάλου και κατηφορίζοντας στις κακοστροφές των Λαγκαδίων, έφτασα μεσημέρι στο αγαπημένο πατρικό μου. Στάθηκα ώρα πολλή ακούνητος κι αμίλητος για να βάλω μέσα μου όλα όσα οι αισθήσεις μου μπορούσαν ν’ αδράξουν εκείνες τις στιγμές. Ο ήλιος  μού πύρωνε το πρόσωπο, σαν να ξέχασε ότι πέρασε το καλοκαίρι και κόντευε να πάρει θέση ο καλοσπορίτης Νιόβρης. Πλήρης αφωνία από ανθρώπινη λαλιά. Ο καλογιάννος φοβήθηκε τη ζέστη κι έδωκε τη θέση του σ’ ένα πουλί παράξενο, που δεν είχα ξαναδεί, με μια λαλιά νευρόσπαστη, πρωτάκουστη στον τόπο αυτό!..

Οταν συνήλθα από τη «βύθιση» και οι αισθήσεις μου απόχτησαν αυτονομία, η ακοή πρώτη με αφύπνισε με μια αργόσυρτη, μουρμουριστή μελωδία. Εκεί από τις δασόσκεπες δυτικές πλαγιές ερχόταν απαλή, σχεδόν νανουριστική, με άπειρες νότες, χρώματα και ήχους η μουσική από τα τριακόσια γίδια του κοπαδιού του Μπάμπη του «Κλαφέ». Κάθε «ζωντανό» με το δικό του «τσιοκάνι». Ο αρχιτράγος με την ασήκωτη μπάσα «μπουζούκα» κι ο δεύτερος τη τάξει με την «υπομπουζούκα». Η πολυκέφαλη βουκολική ορχήστρα του λόγγου  σκόρπιζε τη μουσική της σε ένα απέραντο «Μέγαρο Μουσικής», που το όριζαν οι γύρω λόφοι και το φρουρούσαν οι σκιές των περασμένων γενεών…

Καθώς ερχόταν βιαστικό το λιόγερμα, άρχισε να παίζει από την ανατολική χούνη μια άλλη ορχήστρα. Διακόσιοι πενήντα «οργανοπαίχτες». Καθένας με το μουσικό του όργανο, το «τροκάνι» του. Χωρίς μπουζούκες και υπομπουζούκες. Ηταν το ήρεμο και πράο κοπάδι των προβάτων του Φίλιππα. Μαέστρος, ο Φίλιππας, νέος, ψηλός, λιγνός, γλυκός, ομιλητικός, με μπαγκέτα σε σχήμα αγκλίτσας δίμετρης, οδηγούσε προπορευόμενος, με κατεύθυνση το μαντρί του, το υπάκουο μουσικό του σύνολο...

Από την προϊστορική και μυθολογική περίοδο μέχρι την σήμερον ημέρα, του «Κλαφέ» και του Φίλιππα, η αρκαδική φύση έχει τη δύναμη να συγκινεί και να εμπνέει. Η Αρκαδία έγινε με τον καιρό σύμβολο και όραμα μιας ιδανικής και παραμυθένιας όασης. Η φήμη της πέρασε τα σύνορα της Ευρώπης και απλώθηκε στην οικουμένη.

Τον 17ο αιώνα, στην Ευρώπη, η Αρκαδία άρχισε να αποχτά την εικόνα της μοναδικότητας, μεταξύ των διανοουμένων, των ανθρώπων της τέχνης και γενικά των ανθρώπων της κουλτούρας. Πολλοί σύλλογοι και ακαδημίες στην Ευρώπη πήραν το όνομα «Αρκαδία». Ο διάσημος Γάλλος ζωγράφος Νικολά Πουσέν εφιλοτέχνησε τον γνωστό ζωγραφικό πίνακα «Et in Arcadia ego», που σώζεται στο Μουσείο του Λούβρου και απεικονίζει ποιμένες της Αρκαδίας. Τα μέλη των συλλόγων και ακαδημιών έπαιρναν αρχαία ελληνικά ονόματα. Ο μεγάλος Γκαίτε πήρε το αρχαίο αρκαδικό βουκολικό όνομα «Μεγαλίων». Αλλοι τα αρκαδικά ποιμενικά ονόματα «Μαινάλιος», «Ελπινος», «Τεγεάτης» κ.λπ.

Πιστεύω ότι όχι μόνον η Ιστορία, αλλά κυρίως η…μυθολογία επαναλαμβάνεται στον καιρό μας! Λέτε οι επόμενοι φιλάρκαδες Ευρωπαίοι να πάρουν τα ονόματα, «Κλαφές», «Φίλιππας», «Σταυροδρομίτης», «Γορτύνιος» και άλλα;

Μιχαλης Ιω. Μιχαλακοπουλος   

Οι δώδεκα ένορκοι, ο εραστής, ο μύθος

Κύριε διευθυντά
Δεν γνωρίζω εάν έχει δοθεί κάποια ερμηνεία σε μια σημαντική λεπτομέρεια, αυτή του αριθμού δώδεκα (12) των ενόρκων, που καθιερώθηκε στα (αμιγή) ορκωτά δικαστήρια, με αρχή στον αγγλοσαξονικό ποινικό κώδικα, αλλά και από τους πρωτεργάτες της Γαλλικής Επανάστασης (1789) και μάλιστα κατοχυρωμένη από το γαλλικό σύνταγμα (1791, κεφάλ. ν, αριθμ. 9).

Σχετικό και το δημοσίευμα της «Καθημερινής» (7/10) για τη δίκη του βιβλίου «Ο εραστής της λαίδης Τσάτερλι» στην Αγγλία το 1958.

Στην Ελλάδα ο αριθμός δώδεκα (12) ίσχυε έως το 1931. Επίσης ποιος θα ξεχάσει το αριστουργηματικό κινηματογραφικό έργο του Ρέτζιναλντ Ρόουζ (1954) «Οι δώδεκα ένορκοι».

Πιστεύω ότι ο αριθμός δώδεκα δεν ήταν τυχαίος, αλλά έχει σχέση με τις δύο πρώτες δίκες στην ιστορία της ανθρωπότητας (μυθικές), που τοποθετούνται στον Αρειο Πάγο. Η πρώτη του θεού Αρη ως κατηγορουμένου, με αντίδικο τον θεό Ποσειδώνα ως κατήγορο, η δε δεύτερη αυτή του Ορέστη. Και στις δύο δίκες, δικαστές οι δώδεκα θεοί και θεές.

Πιθανότατα λοιπόν επειδή οι ξένοι ήταν και παραμένουν λάτρεις της αρχαίας ελληνικής γραμματείας, καθιέρωσαν τον αριθμό των ενόρκων σε δώδεκα (12). Δεν θα πρέπει επίσης να ξεχνάμε ότι και η αθωωτική ψήφος της θεάς Αθηνάς, που ισχύει στον σύγχρονο ποινικό κώδικα, με την οποία αθωώνεται ο κατηγορούμενος σε περίπτωση ισοψηφίας, προέρχεται από τη μυθική δίκη του Ορέστη.

Το φαινόμενο ότι στοιχεία των φανταστικών (μυθικών) δικών καθιερώθηκαν στον σύγχρονο ποινικό κώδικα, αλλά και ότι σύμφωνα με το περιοδικό New Yorker η αρχαία τραγωδία με τις μυθικές ιστορίες διδάσκεται σαν θεραπευτικό μέσο των ψυχολογικών προβλημάτων των βετεράνων των πολέμων και την έχουν συμπεριλάβει στο πρόγραμμα αποκατάστασης ανθρώπων στα πρόθυρα αυτοκτονίας, αποδεικνύει ότι σε κάθε μύθο κρύβεται μια βαθιά και πανανθρώπινη αλήθεια που αγγίζει την ψυχή του κάθε ανθρώπου, της κάθε εποχής.

Ι.Κ. Γεωργιου, Καρδιολόγος

Να διαβάζουμε και... ολίγα ελληνικά;

Κύριε διευθυντά
Επικυρώνοντας τη γνώμη του επιστολογράφου σας Γιάννη Κολαξή (επιστολή 21/11/18), για την αλόγιστη χρήση των ξένων λέξεων, διαπιστώνουμε, με ιδιαίτερη ανησυχία, ότι συνεχίζεται αυθαίρετα και προκλητικά η αναγραφή διαφημιστικών μηνυμάτων, στην αγγλική γλώσσα, στο κέντρο της Αθήνας.
Συγκεκριμένα, στον υπόγειο σταθμό του ηλεκτρικού σιδηροδρόμου της πλατείας Συντάγματος, στις κυλιόμενες κλίμακες, από τα δύο μέρη, και σε ευδιάκριτα σημεία του δαπέδου, είναι γραμμένη με πηχυαίους κεφαλαιογράμματους τίτλους η πρόταση: WE KNOW THAT THREE TIMES IS BETTER THAN TWO WHY? χωρίς καμία περαιτέρω διευκρίνιση ή εξήγηση στην ελληνική γλώσσα.

Και διερωτάται κανείς εύλογα εάν η φράση απευθύνεται μόνο σε αναγνώστες που έχουν ως επίσημη γλώσσα την αγγλική; Οι συντάκτες του διαφημιστικού μηνύματος, περιφρονώντας την ελληνική στην πρωτεύουσα της χώρας, έχουν άραγε την έγκριση της διοίκησης του ΗΣΑΠ ώστε να χρησιμοποιούν αποκλειστικά αγγλική γλώσσα, η χρήση της οποίας τείνει να προσλάβει, τον τελευταίο καιρό, ανησυχητικές διαστάσεις, φαινόμενο που, δυστυχώς, ισχύει μόνο στον τόπο μας; Οι αρμόδιοι ας επιληφθούν του όλου θέματος.

Εις επίρρωσιν αυτής της τακτικής, αναφέρουμε, επιπροσθέτως, το πρόγραμμα συνεδρίου που διεξήχθη στο Χαροκόπειο Πανεπιστήμιο Αθηνών με τη συνεργασία του Πανεπιστημίου Μακεδονίας, στις 22-24 Νοεμβρίου, με 144 εισηγητές (124 Ελληνες και 20 ξένους). Το εξώφυλλο του προγράμματος είχε τον τίτλο «22-24 International Conference, Port cities and maritime routes in Eastern Mediterranean and Black Sea (18th - 21st century)» και ακολουθούσε στα ελληνικά «Πόλεις - λιμάνια και θαλάσσιοι δρόμοι στην Ανατολική Μεσόγειο και τη Μαύρη Θάλασσα (sic!) 18ος - 21ος αιώνας». Και όμως, από την αρχαιότητα υπάρχει η ονομασία Εύξεινος Πόντος. Σημειωτέον όλο το φυλλάδιο (σ. 28) προέτασσε την αγγλική γλώσσα και, στη συνέχεια, την ελληνική. Ξενομανία ή υποτέλεια;

Αναστασιος Αγγ. Στεφος, δ.φ., Επίτιμος σχολικός σύμβουλος

Το κίνημα της 13ης/12/67 και το Πολεμικό Ναυτικό

Κύριε διευθυντά
Πέρασαν 51 χρόνια από το κίνημα του τέως βασιλέως Κωνσταντίνου για την απαλλαγή της χώρας μας από το καθεστώς της 21ης Απριλίου 1967. Το κίνημα για διαφόρους λόγους, που δεν θα αναλυθούν στο παρόν δημοσίευμα, απέτυχε και ο Κωνσταντίνος «κρυπτόμενος από χωρίου εις χωρίον», όπως διεκήρυττε το καθεστώς, κατέληξε αυτοεξόριστος στη Ρώμη, αφήνοντας εκτεθειμένους όσους αξιωματικούς συμμετείχαν στην κίνησή του. Οι αξιωματικοί του βασιλικού, τότε, Ναυτικού, σε μεγάλο ποσοστό, πιστοί στον όρκο τους προς την πατρίδα και τον συνταγματικό βασιλέα, συνετάγησαν κατ’ αρχήν και κατ’ αρχάς με την κίνησή του, της οποίας γνώστες ήσαν, από το μεσημέρι της 13ης Δεκεμβρίου, μόνον ο τότε Α/ΓΕΝ αντιναύαρχος Ιπποκράτης Δέδες, ο τότε ΑΚΙΠ υποναύαρχος Αντώνιος Ροζάκης και ο τότε πλωτάρχης Σπυρίδων Ταπίνης. Οι υπόλοιποι, οι οποίοι μετέσχον, το έπραξαν πιστοί στον όρκο τους και αναλαμβάνοντας ευθύνες και πρωτοβουλίες χωρίς να έχουν καμία γνώση των συμβαινόντων, χωρίς καμία ενημέρωση, συντονισμό και υποστήριξη.

Ετσι απλά από λεβεντιά, από αντίδραση προς το καθεστώς και από ενσυνείδητη πειθαρχία προς τις διαταγές των ανωτέρων τους. Το σήμα, που εξεπέμφθη από τον Α/ΓΕΝ με ώρα προελεύσεως 13.15.20 Δεκ. έλεγε προς όλα τα πλοία του Β.Ν.: «1. Αμα λήψει πλεύσατε Θεσσαλονίκη διά μεγίστης δυνατής ταχύτητος. 2. Το Β.Ν. πιστόν εις τον όρκο του τίθεται υπό διαταγάς Α.Μ. Βασιλέως. 3. Γνωστοποιήσατε λήψιν». Και όλοι σχεδόν, διοικητές, κυβερνήτες, αξιωματικοί και πληρώματα, υλοποίησαν τη διαταγή του Α/ΓΕΝ.

Και όταν τα ξημερώματα της 14ης Δεκεμβρίου όλα είχαν τελειώσει, πάλι πειθαρχούντες στις διαταγές της νέας ηγεσίας, κατέπλευσαν στον Ναύσταθμο Σαλαμίνας. Το φιτίλι, όμως, που άναψε το βράδυ της 13ης Δεκεμβρίου 1967, συνέχισε να καίει αλλά, δυστυχώς, όταν έφθασε στην πυριτιδαποθήκη το βράδυ της 23ης Μαΐου 1973, κάποιος το έσβησε προδίδοντας το κίνημα του Ναυτικού. Είχε γίνει όμως η αρχή του τέλους. Ευτυχώς η νέα ηγεσία του Ναυτικού, που τοποθέτησε το καθεστώς, δεν εισηγήθηκε διώξεις και αποστρατείες κυβερνητών, επιτελών και αξιωματικών που συμμετείχαν στο κίνημα της 13ης Δεκεμβρίου, θεωρώντας ότι εκτελούσαν διαταγές ανωτέρων τους. Ετσι πολλοί από αυτούς μετείχαν αργότερα, το 1973, στο κίνημα του Ναυτικού. Ας αναφερθούμε σ’ αυτούς που θεωρήθηκαν υπεύθυνοι ή προσκείμενοι στο κίνημα του βασιλέως και υπέστησαν τις συνέπειες, με τους βαθμούς και τις θέσεις που είχαν τη 13η Δεκεμβρίου 1967: αντιναύαρχος Ιπποκράτης Δέδες Β.Ν. (Α/ΓΕΝ), υποναύαρχος Επαμεινώνδας Πανάς Β.Ν. (ΑΑΠ), υποναύαρχος Αντώνιος Ροζάκης Β.Ν. (ΑΚΙΠ), υποναύαρχος Δημήτριος Σούτσος Β.Ν. (Υ/ΓΕΝ), αρχιπλοίαρχος Ιωάννης Κοντογιάννης Β.Ν. (ΑΚΑ/ΓΕΝ), αρχιπλοίαρχος Μάριος Σταυρίδης Β.Ν. (ΑΚΒ/ΓΕΝ), αρχιπλοίαρχος Χρήστος Σολιώτης Β.Ν. (ΑΔΒΝΚ), πλοίαρχος Σπυρίδων Μουρίκης Β.Ν. (ΔΠΑ/2), πλοίαρχος Σπυρίδων Κονοφάος Β.Π. (ΓΕΝ/Α1), πλωτάρχης Σπυρίδων Ταπίνης Β.Ν. (κυβερνήτης Β.Π. Πολεμιστής).

Λεπτομέρειες για το πώς έδρασαν αρχηγοί, διοικητές, κυβερνήτες πλοίων και επιτελείς, δεν είναι του παρόντος, είναι όμως καταγεγραμμένες και αποτελούν αδιάσειστα τεκμήρια για τον ιστορικό του μέλλοντος. Ενα είναι το γενικό συμπέρασμα: Το Ναυτικό, σε μεγάλο βαθμό, έμεινε πιστό στον όρκο του και εφήρμοσε τις διαταγές της ηγεσίας και πολλοί την πίστη τους αυτή την επλήρωσαν ακριβά.

ΥΓ.: Επεξηγήσεις συντμήσεων: Α/ΓΕΝ (Αρχηγός ΓΕΝ), Υ/ΓΕΝ (Υπαρχηγός ΓΕΝ), ΑΑΠ (Αρχηγός Αιγαίου Πελάγους), ΑΚΙΠ (Αρχηγός Κρητικού και Ιονίου Πελάγους), ΑΔΒΝΚ (Ανώτατος Διοικητής Βασιλικού Ναυστάθμου Κρήτης), ΑΚΑ/ΓΕΝ (Αρχηγός Α’ Κλάδου ΓΕΝ), ΑΚΒ (Αρχηγός Β’ Κλάδου ΓΕΝ), ΔΠΑ/2 (Διοικητής Πλοίων Αποβάσεως/2), ΓΕΝ/Α1 (Διευθυντής Επιχειρήσεων ΓΕΝ, Β.Π. (Βασιλικόν Πλοίον), Β.Ν. (Βασιλικόν Ναυτικόν).

Ματθαιος Μ. Δημητριου, Πλοίαρχος Π.Ν. ε.α.

Διάλογος εις μνήμην Νίκου Τσιφόρου

– Βρε Πελοπίδα. Ακουσες τι έγινε στη Βουλή;

– Τι έγινε, βρε Παμεινώντα;

– Να! Ο Μητσοτάκης είπε τον πρωθυπουργό απατεώνα.

– Oχι, βρε Παμεινώντα, δεν κατάλαβες καλά. Τον είπε «πολιτικό απατεώνα».

– Γιατί, βρε Πελοπίδα; Είναι καλύτερο το «πολιτικός απατεώνας» από το σκέτο;

– Ο σκέτος βρε, άντε να εξαπατήσει έναν, δύο, τρεις... Ο πολιτικός απατεώνας, όμως, εξαπατά έναν ολόκληρο λαό, για να του κλέψει την ψήφο.

– Για κοίτα που έχει μυαλό ο Παμεινώντας.

– Βρε, δεν το σκέφτηκα έτσι. Ούτε ο Μυλωνάκης όμως... Να! Τελευταία τον άκουσα να λέει τον Τσίπρα «ψεύτη και απατεώνα», αλλά αμέσως το μπάλωσε και τον είπε «πολιτικό ψεύτη» και «πολιτικό απατεώνα», για να μην έχει ντράβαλα με τη Δικαιοσύνη. Φοβήθηκε την μπουζού...

– Αυτόν, που λες, τον άκουσα μια μέρα να λέει κοτζάμ Πρόεδρο της Δημοκρατίας «Προκόπη», και όχι σκέτο Προκόπη: «Ρε Προκόπη, είσαι με τα καλά σου; Δεν ντρέπεσαι, βρε κακομοίρη!»...

Λένε ότι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας είναι πολύ μεγάλος θεσμός και δεν επιτρέπεται να τον προσβάλλουν... Ομως, το «Προκόπης» δίνει και παίρνει.

Πιο πολύ τον ακούμε σαν Προκόπη, παρά σαν Παυλόπουλο. Χθες άκουσα κάποιον παρουσιαστή στην τηλεόραση να λέει: «Καλημέρα Προκοπάρα μου! Τι είν’ αυτά που κάνεις, βρε Προκόπη;».

Ολοι αυτοί δεν φοβούνται την μπουζού;

– Και ο Πελοπίδας μονολόγησε: Βρε κοίτα μυαλό ο Παμεινώντας.

Δαναη Πανοπουλου, Εκπαιδευτικός

Από τη μάντρα του Αττίκ έως την αντιπαροχή

Kύριε διευθυντά
Την εποχή του Μεταξά –παρά τη δικτατορία– η Αθήνα ήταν όμορφη. Με νεοκλασικά, τραμ, τη μάντρα του Αττίκ. Μπελ Επόκ. Μέχρι τον θάνατο του Παπάγου μεσολάβησαν πολλά. Τα Δεκεμβριανά, για παράδειγμα. Πολλά πανέμορφα κτίρια υπέστησαν σοβαρές ζημιές ή γκρεμίστηκαν από τους όλμους αριστερών και δεξιών. Αχρείαστη τραγωδία από τις πάμπολλες που έχουν ανεξίτηλα σημαδέψει την πορεία του Ελληνισμού. Ας σημειωθεί ακόμη ότι ο στρατάρχης της Πίνδου δεν τόλμησε ποτέ, ως πρωθυπουργός, να πειράξει την αρχιτεκτονική μας κληρονομιά.

Αυτό ξεκίνησε μετά τον θάνατό του, αρχής γενομένης τον Γενάρη του 1956 με την κατεδάφιση του υπέροχου αρχιτεκτονήματος του Τσίλλερ στην ιστορικότερη πλατεία της Ελλάδος, στο Σύνταγμα. Ηταν το Μέγαρο Καλλιγά που στέγαζε τα γραφεία της εφημερίδας «Ελευθερία» και στο δώμα του, το Εργαστήρι του Τσαρούχη. Το εναρκτήριο λάκτισμα για την καταστροφή που ακολούθησε.

Το 1963, 7 χρόνια μετά, τα τραμ είχαν πλήρως εξαφανιστεί από τους δρόμους της πάλαι ποτέ όμορφης πόλης, τα κομψοτεχνήματα κορυφαίων αρχιτεκτόνων στο ιστορικό της κέντρο ισοπεδωθεί από τις μπουλντόζες, ενώ στη θέση τους είχαν ξεφυτρώσει άθλιες πολυκατοικίες της αντιπαροχής, όπως, για παράδειγμα, στη θέση του υπέροχου με τις καμάρες του Μεγάρου Νεγρεπόντη Οθωνος και Αμαλίας γωνία, στην ιστορικότερη πλατεία της χώρας, στο Σύνταγμα.

Το Μέγαρο Πεζμαζόγλου λίγο πιο κάτω, γωνία Ηρώδου Αττικού και Βασ. Σοφίας, επίσης. Εκεί παρκάρουν σήμερα οι κλούβες των ΜΑΤ για τη φύλαξη του Μεγάρου Μαξίμου. Οχι από τις μπουλντόζες αλλά από τους εξαθλιωμένους, λόγω κρίσης, Ελληνες. Μετά τις κατεδαφίσεις και τα ξηλώματα βρεθήκαμε στην Ευρώπη, με τα ιστορικά κτίρια σε όλες τις μεγαλουπόλεις να σώζονται ακέραια και καλοδιατηρημένα και τα τραμ να δίνουν παντού το «παρών». Ιστορική αντίφασις του ηγέτη.

Εν πολλοίς, ανεξήγητη. Ισως τελικά έφταιγαν ο υπέρμετρος εγωισμός και η αυτοθεοποίηση. «Δεν έχω ανάγκη κανέναν! Εγώ τα έκανα όλα σωστά. Ειδικά στα ΦΕΚ». Αμ δε...

Σπυρος Γιακουμακης

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ