Άγγελος Στάγκος ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΤΑΓΚΟΣ

Μακιαβελικό σενάριο «Νομπέλ»

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Π​​ρος μεγάλη απογοήτευση όσων εξέφραζαν τον φιλοευρωπαϊσμό τους και τη βούλησή τους για τον αναγκαίο εκσυγχρονισμό της χώρας, τότε που ο Αλ. Τσίπρας και οι περί αυτόν περιέφεραν τον αντιευρωπαϊσμό τους, τους λοιδωρούσαν και τους απειλούσαν, η σκληρή αλήθεια είναι ότι η Αγκελα Μέρκελ ήλθε σε αυτή την προεκλογική περίοδο στην Αθήνα για να προσφέρει τη στήριξή της στον πρωθυπουργό και στην κυβέρνηση Συρανέλ. Οι δηλώσεις και η συμπεριφορά της στις 24 ώρες της επίσκεψής της δεν αφήνουν καμία αμφιβολία περί αυτού. Εξέφρασε ανοικτά την ευγνωμοσύνη της προς τους Αλ. Τσίπρα και Ζόραν Ζάεφ για τις προσπάθειές τους να φθάσουν σε συμφωνία στο Μακεδονικό, ευχαρίστησε για τη στάση της Ελλάδας στο προσφυγικό, διαπίστωσε μεγάλη πρόοδο στη χώρα μας και έδειξε πολύ ευχαριστημένη που έβλεπε τον πρωθυπουργό. Τι άλλο να κάνει δηλαδή η γυναίκα;

Το ερώτημα όμως τι έχει κάνει ο Αλ. Τσίπρας και αξίζει τέτοιας συμπάθειας παραμένει. Προφανώς του ασκήθηκε πίεση, ίσως και αφόρητη, να προχωρήσει στη συμφωνία των Πρεσπών –που μάλλον ήλθε κομμένη και ραμμένη από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού και με τη σύμφωνη γνώμη της Γερμανίας στην προκειμένη περίπτωση– αλλά είναι δυνατόν να μην του υποσχέθηκαν ανταλλάγματα; Πιστεύει κανείς ότι αυτός ο διαπιστωμένα αδίστακτος, κυνικός, μακιαβελικός, δεξιοτέχνης της «κωλοτούμπας» και λάτρης της επικοινωνιακής και πελατειακής πολιτικής θα επέμενε τόσο πολύ στη συγκεκριμένη λύση του Μακεδονικού ενώ γνωρίζει πολύ καλά ότι προκαλεί μεγάλες αντιδράσεις και κομματικό κόστος ενόψει εκλογών, απειλώντας πρόωρα τη σταθερότητα της κυβέρνησής του;

Ενδεχομένως να υπάρχουν κάποιοι αφελείς και πρόθυμοι να επιχειρηματολογήσουν ότι ο Αλ. Τσίπρας προχωρεί ακάθεκτος στη λύση του Μακεδονικού γιατί θεωρεί ότι είναι προς όφελος της Ελλάδας. Πότε άραγε έδειξε πραγματικό ενδιαφέρον για τις τύχες της χώρας ή ότι θέλει να την προσαρμόσει στις ανάγκες των καιρών; Αν είναι τόσο πατριώτης, γιατί συντηρεί την καθυστέρηση σε όλους τους τομείς, ζημιώνοντας κατάφωρα τη χώρα και υπονομεύοντας ηθελημένα το μέλλον της; Και για όποιον ισχυρίζεται ότι η πολιτική του στο Μακεδονικό βρίσκεται σε αρμονία με το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ, θυμίζουμε ότι ο λεγάμενος είναι ο «μετρ» της «κωλοτούμπας» που γράφει στα παλιά του τα παπούτσια το κόμμα του και ενδιαφέρεται μόνο για τον εαυτό του και το μέλλον του.

Επομένως κάτι άλλο συμβαίνει και δεν αποκλείεται αυτό να ονομάζεται «Νομπέλ Ειρήνης», μοιρασμένο έστω με τον Ζόραν Ζάεφ. Το απονέμει κάθε Δεκέμβριο ειδική επιτροπή που διορίζει η Βουλή της Νορβηγίας, η σχετική απόφαση για τον βραβευμένο ή τους βραβευμένους ανακοινώνεται αρχές Οκτωβρίου. Οι προτάσεις υποτίθεται ότι γίνονται χωρίς δημοσιότητα, όμως είναι γνωστό ότι τους δύο πρωθυπουργούς έχουν αναγγείλει ότι θα προτείνουν προηγούμενη νομπελίστρια, πρύτανης ιδιωτικού (!) πανεπιστημίου των Σκοπίων και ο... Στ. Κούλογλου, ίσως και άλλοι στο μεταξύ. Ο Αλ. Τσίπρας επιθυμεί σφόδρα (λογικό) το Νομπέλ και σίγουρα το εντάσσει στον πολιτικό σχεδιασμό του. Με αυτή την έννοια και εφόσον η λύση του Μακεδονικού ολοκληρωθεί, είναι πολύ πιθανόν να πάρει το ρίσκο να κουβαλήσει μία ήττα στις ευρωεκλογές του Μαΐου έως τον Οκτώβριο, προκειμένου να πάει τότε με τιμή και δόξα σε βουλευτικές εκλογές ως... νομπελίστας και ό,τι ήθελε προκύψει. Δεν ψηφίζουν βέβαια Αμερικανοί και Γερμανοί στην Ελλάδα, αλλά μία εκλογική ήττα δεν ακυρώνει το μέλλον.  Και επειδή πολύ συχνά οι διεθνείς πολιτικές σκοπιμότητες και επιρροές πρυτανεύουν στην απονομή του Νομπέλ Ειρήνης, έτσι ενδεχομένως εξηγείται η «πρεμούρα» της φράου Μέρκελ να στηρίξει ανενδοίαστα τώρα τον Αλ. Τσίπρα, αν όντως του το έχουν τάξει άμεσα ή έμμεσα. Μακιαβελική η σκέψη; Ασφαλώς, αλλά μακιαβελικός και ο Αλ. Τσίπρας.

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ