ΕΙΚΑΣΤΙΚΑ

Υψηλή τέχνη και βιντεοπαιχνίδια στο ίδιο «πακέτο»

ΝΙΚΟΣ ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ

Το Kentucky Route Zerο του 2013 συνδυάζει τοπία μαγικού ρεαλισμού με εξαιρετικούς διαλόγους.

ΕΤΙΚΕΤΕΣ:

Είναι τελικά τα βιντεοπαιχνίδια μια ξεχωριστή μορφή τέχνης; Πρόκειται για ένα αμφιλεγόμενο ερώτημα που έχει απασχολήσει για δεκαετίες την παγκόσμια καλλιτεχνική σφαίρα. Το 1989, άλλωστε, η απόφαση του Μουσείου Κινούμενης Εικόνας της Νέας Υόρκης να συμπεριλάβει το λατρεμένο Pacman και μερικά ακόμη βιντεοπαιχνίδια ως αυτοτελή εκθέματα τέχνης εξαγρίωσε το καλλιτεχνικό στερέωμα του Μεγάλου Μήλου, και μερικοί δημοσιογράφοι αποκάλεσαν την έκθεση «νηπιαγωγείο». Ωστόσο, εν έτει 2019, η πολυπλοκότητα των παιχνιδιών έχει εκτοξευθεί στα ύψη, η βιομηχανία απασχολεί μερικά από τα πιο δημιουργικά μυαλά του πλανήτη, και τα videogames εγκαθίστανται δυναμικά στο πάνθεον των καλών τεχνών.

Τρεις πρωτότυπες εκθέσεις, που φιλοξενούνται αυτή την εβδομάδα σε διάφορες γωνιές του πλανήτη, αποδεικνύουν περίτρανα το σημείο τομής μεταξύ των βιντεοπαιχνιδιών και των μουσείων. Η πρώτη είναι η συναρπαστική συλλογή ιστορικών παιχνιδιών του Μουσείου Επιστήμης της Μινεσότα, η οποία φανερώνει την πολυδιάστατη προσπάθεια που απαιτεί η δημιουργία ενός κλασικού βιντεοπαιχνιδιού. Ακόμη και οι πιο παραδοσιακοί κριτικοί τέχνης δεν μπορούν παρά να εντυπωσιαστούν από τους εκατομμύρια ζωγραφικούς πίνακες που χρειάστηκαν για τη δημιουργία του Legend of Zelda, ενός παιχνιδιού που ακολουθεί ένα ξωτικό ενώ προσπαθεί να σώσει τον πολύχρωμο πλανήτη του. Εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά, στην Αδελαΐδα, το Μουσείο της Νότιας Αυστραλίας αποφάσισε να δημιουργήσει το δικό του βιντεοπαιχνίδι για να μεταμορφώσει τη σύγχρονη μουσειακή εμπειρία.

Το μουσείο παρέχει στους χρήστες μια ειδική πλατφόρμα, και τους προσκαλεί σε μια διαδραστική εικονική περιπέτεια με παζλ και προκλήσεις που βασίζονται στις γκαλερί και τις συλλογές του. Παρότι το πρόγραμμα είναι ακόμη πιλοτικό, το κοινό έχει αγκαλιάσει θερμά τη φουτουριστική πρωτοβουλία και οι πωλήσεις εισιτηρίων βρίσκονται στα ύψη.

Ωστόσο, η πιο ολοκληρωμένη απάντηση στο αμφιλεγόμενο δίλημμα βρίσκεται στο Λονδίνο, και τη συναρπαστική έκθεση Design/ Play/Disrupt που ολοκληρώνεται αυτή την εβδομάδα. Η έκθεση δεν χρησιμοποιεί τα βιντεοπαιχνίδια ούτε ως εργαλεία ούτε ως αφορμή για περαιτέρω διερεύνηση, αλλά ως αυτοτελή έργα τέχνης που κόβουν την ανάσα και αποδεικνύουν το τεράστιο δημιουργικό άλμα που διένυσε η βιομηχανία από την εποχή του Pacman. Στο εντυπωσιακό Journey λ.χ., ο παίκτης ελέγχει μια μυστηριώδη φιγούρα που ταξιδεύει σε μια τεράστια έρημο, γλιστρώντας ανάμεσα στις όμορφες βουνοκορφές και επικοινωνώντας με άλλους ταξιδιώτες μόνο μέσω μουσικής.

Η πλοκή είναι σχεδόν ανύπαρκτη, αλλά το πλασματικό σύμπαν του παιχνιδιού είναι γεμάτο έντονα συναισθήματα και αισθητικές εικόνες. Στο περιπετειώδες Kentucky Route Zero (2013), από την άλλη, πρωταγωνιστής είναι ο εξαιρετικός διάλογος και το σενάριο μαγικού ρεαλισμού που ανταγωνίζονται ακόμη και πολυβραβευμένες κινηματογραφικές ταινίες. Τις εντυπώσεις ωστόσο κλέβει το Airborne Kingdom, ένα εικονικό σύμπαν όπου μια φαντασμαγορική αιωρούμενη πόλη παλεύει να ενσωματώσει μια σειρά από πρόσφυγες που επιστρέφουν. Είναι ένα παιχνίδι με βαθιά μηνύματα και υψηλή αισθητική.

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ