Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Αραγε, πόσοι δεν πρέπει να κρατούν τιμόνι;

Κύριε διευθυντά
Τι σπορ και αυτό. Η εκτόνωση στα συγκρουόμενα στα λούνα παρκ μέχρι να συμπληρώσουμε την ηλικία και συνεπώς τα εχέγγυα για υπεύθυνη συμπεριφορά. Απαραίτητη προϋπόθεση για την οδήγηση. Οι θάνατοι από τροχαία, οι αναπηρίες και οι «ζημιές» σε περίοπτη θέση στις στατιστικές και το «παράσημο» στους ελεγκτικούς μηχανισμούς. Πόσοι και πόσοι κύριοι του υπουργείου και της Τροχαίας, αν δεν το ξέρετε, πλήρωσαν ταρίφα 500 ευρώ και τους πήγαν σπίτι το «δίπλωμα». Το επόμενο βήμα, με αυτοπεποίθηση να βγουν στον δρόμο «διπλωματούχοι» χωρίς να μπορούν να καταλάβουν τι λένε οι πινακίδες, «εναντίον» αυτών που καταλαβαίνουν. Πάμε τώρα στο μεγάλο πρόβλημα των ελαστικών. Ο κίνδυνος μεγάλος και ο έλεγχος ανύπαρκτος. Υπενθύμιση μόνο όταν περιγράφεται το ατύχημα από την TV. Τι να πρωτοπεριγράψω; Ολοι τα ξέρετε όλα. Καθίστε καλύτερα στο σπίτι σας.

Υπάρχει όμως και ψυχιατρική εκτίμηση των Ελλήνων, με συμπέρασμα να βγαίνει από αξιολόγηση της «οδικής συμπεριφοράς». Είμαστε για δέσιμο. Τον τελευταίο καιρό φοβάμαι πολύ όταν οδηγώ γιατί νέα κορίτσια πιάνουν το τιμόνι σαν να πιάνουν λόγχη και επιτίθενται να περάσουν πρώτες. Αν τύχει και διαμαρτυρηθείς, ακούς κάτι... μπινελίκια.  Συμπέρασμα: Το αυτοκίνητο βοηθάει να υπερτραφεί το εγώ χωρίς τροφή και το μυαλό πάει για ρεκτιφιέ αλλά δεν διατίθενται ανταλλακτικά...                                          

Πανος  Σταματοπουλος, Καρδιολογος

Ανώτατη Παιδεία δωρεάν αλλά ανταποδοτική

Κύριε διευθυντά
Η δωρεάν πρόσβαση στα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα (ΑΕΙ) από όσους έχουν τα προσόντα είναι σωστή, αλλά εξίσου σωστό είναι ότι πρέπει να είναι ανταποδοτική. Αλλιώς, είναι άδικη, διότι δημιουργεί μια ομάδα πολιτών, τους φοιτητές, οι οποίοι είναι προνομιούχοι έναντι των νέων που δεν σπουδάζουν και αγνώμονες έναντι του φορολογούμενου πολίτη, που είναι ο χρηματοδότης των σπουδών τους. Είναι επιπλέον προνομιούχοι, διότι με τις σπουδές στα ΑΕΙ αποκτούν προσόντα και γνώσεις που θα τους βοηθήσουν επαγγελματικά και συγχρόνως θα έχουν οικονομική και κοινωνική εξέλιξη. Είναι συνεπώς λογικό και κοινωνικά απολύτως δίκαιο οι ευνοηθέντες από τις σπουδές στα ανώτατα ιδρύματα να ανταποδώσουν στο κράτος ένα μέρος των δαπανών και να ικανοποιήσουν συγχρόνως τον ανώνυμο πολίτη που συνέβαλε στις σπουδές τους. Το ποσό μιας ανταποδοτικής προσφοράς που θα καλύψει δαπάνες μισθοδοσίας του διδακτικού και του διοικητικού προσωπικού όλων των πανεπιστημίων δεν είναι μεγάλο και μπορεί να γίνει με ένα χαμηλότοκο δάνειο. Ενα μέσο ποσό 7.000 ευρώ (5.000 έως 9.000 αναλόγως της σχολής) επιμεριζόμενο σε 7 έτη με έναρξη αποπληρωμής από την εποχή που ο πτυχιούχος αποκτά εισόδημα από την εργασία του, αντιστοιχεί σε περίπου 85 ευρώ μηνιαίως. Για το Πανεπιστήμιο Αθηνών με τους 8.000 εισαγόμενους φοιτητές ετησίως, το ποσό αυτό που αντιστοιχεί σε 56.000.000 ευρώ (8.000 Χ 7.000) ετησίως αποτελεί μεγάλη οικονομική ενίσχυση και ασφαλώς το ίδιο συμβαίνει και για τα άλλα πανεπιστήμια της χώρας. Φυσικά, από τις υποχρεώσεις αυτές πρέπει να αποκλείονται οι αριστούχοι.

Η λογική και δίκαιη αρχή της ανταποδοτικής δωρεάν ανώτατης παιδείας δεν έχει αρνητικά στοιχεία ούτε πολιτικό κόστος για όσους την αποφασίσουν ή συνηγορήσουν υπέρ αυτής, δεδομένου ότι οι πτυχιούχοι μόνο όταν αποκτούν εισόδημα θα ανταποδίδουν ένα μέρος των δαπανών που ο φορολογούμενος πολίτης πλήρωσε για τις σπουδές τους. Συγχρόνως, θα προσφέρει και μια μεγαλύτερη υπηρεσία, θα δημιουργήσει συνθήκες σοβαρής εργασίας, όπως συμβαίνει σήμερα στα διδακτήρια στα οποία υπάρχουν δίδακτρα, π.χ. Αρσάκειο, Κολλέγιο, Μωραΐτη και αποφυγή της ανομίας και της εγκληματικότητας.

Μενέλαος Μπατρίνος, Ομ. Καθηγητής Ενδοκρινολογίας Παν/μίου Αθηνών

Το ακαταδίωκτο εις το όνομα του ασύλου

Κύριε διευθυντά
Μία από τις πρώτες ενέργειες που πρέπει να κάνει η κυβέρνηση Μητσοτάκη μόλις αναλάβει τη διακυβέρνηση της χώρας, είναι η κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου. Το πανεπιστημιακό άσυλο είχε καθιερωθεί για την προστασία της ελεύθερης διακίνησης των ιδεών μέσα στους πανεπιστημιακούς χώρους. Σήμερα, οι ιδέες διακινούνται ελεύθερα και δεν συντρέχει λόγος να υπάρχει άσυλο. Οποιος θέλει εκφράζεται ελεύθερα και υποστηρίζει τις ιδέες του και ουδείς δεν διώκεται για αυτές.

Λέει ελεύθερα ότι είναι αναρχικός, «Ρουβίκωνας», φίλος και θαυμαστής του Κουφοντίνα και του Ξηρού, ακροδεξιός, ακροαριστερός, αντιεξουσιαστής. Το πανεπιστημιακό άσυλο δεν το χρειάζονται και δεν το χρησιμοποιούν οι φοιτητές. Το χρησιμοποιούν οι αναρχικοί για να κατασκευάζουν βόμβες μολότοφ και να επιτίθενται σε αστυνομικούς και περαστικούς φιλήσυχους πολίτες, και στη συνέχεια κρύβονται στο Πολυτεχνείο έχοντας εξασφαλίσει το ακαταδίωκτο. Να σταματήσει επιτέλους αυτή η αναρχία. Να αφεθεί η αστυνομία να εκτελέσει την αποστολή της. Πρέπει να τεθεί τέρμα στο άβατο των Εξαρχείων. Πρέπει να εξασφαλισθεί η ασφάλεια της ζωής και της περιουσίας των Ελλήνων.

Νικος Σαλτερης

Περί ισότητας και ενός τίτλου

Κύριε διευθυντά
Θα ήταν υπερβολικά αισιόδοξο από μέρους μου να ελπίζω ότι θα δημοσιευθεί η παρούσα.

Ομως, έστω και έτσι, επιθυμώ να εκφράσω την απογοήτευσή μου για τον κεντρικό τίτλο και ιδίως τον υπότιτλο του φύλλου της 19ης Απριλίου 2019. («Στον ανακριτή ο Λυκουρέζος – Ενταλμα για συνεργάτη του»).
Προφανώς ισχύει και για την «Καθημερινή» το δόγμα: «Ολοι είμαστε ίσοι, αλλά μερικοί είναι πιο ίσοι».

Γεώργιος Παπαδόπουλος, Αθήνα

Το «τελωνείο» της Βουλής και οι τροπολογίες

Κύριε διευθυντά
Κάθε τόσο επανέρχεται στην ειδησεογραφία το φαινόμενο των τροπολογιών: ως «βιομηχανία» έχει χαρακτηρισθεί («Καθημερινή» 24/4), όχι άστοχα. Θα καταντούσε διασκεδαστικό αν δεν ήταν εξοργιστικό. Ποικίλα, άσχετα μεταξύ τους θέματα προσαρτώνται σε κάποιο νομοσχέδιο ανεξαρτήτως υπουργείου και περνούν από το «τελωνείο» του Κοινοβουλίου σαν λαθρεπιβάτες κρυμμένοι στην καρότσα κάποιου φορτηγού. Στα περισσότερα απ’ αυτά, αν όχι σε όλα, αν ψάξει κανείς κάτω από την επιφάνεια θα διακρίνει χροιά συμφεροντολογικής τακτοποίησης κάποιας εκκρεμότητος πελατειακής φύσεως. Και επειδή, ευκαιρίας δοθείσης, όλα τα κόμματα χρησιμοποιούν την τακτική αυτή προς ίδιον όφελος, δεν υπάρχει περίπτωση να κινηθεί το Κοινοβούλιο για αλλαγή του ισχύοντος καθεστώτος. Κι αυτά σε πολίτευμα που αυτάρεσκα χαρακτηρίζεται ως δημοκρατικό.

Τι θα πρέπει να γίνει; Να αναλάβει πρωτοβουλία το Συμβούλιο της Επικρατείας και να κηρύξει παράνομη και αντισυνταγματική τη διαδικασία αυτή. Για να κάνουμε έναν απλό παραλληλισμό με την εκπαίδευση, αν γράφω διαγώνισμα π.χ. στη γλώσσα, δεν μπορώ να αραδιάζω στην ίδια κόλλα και προβλήματα μαθηματικών ή θέματα φυσικής και να βαθμολογούμαι γι’ αυτά. Κάθε τροπολογία θα πρέπει να αναφέρεται και να συνδέεται άμεσα μόνο με τον νόμο που επιχειρεί να τροποποιήσει. Μόνο έτσι θα γίνεται φανερή η χρησιμότητα ή η σκοπιμότητά της και θα κρίνεται αν είναι ορθή και εύλογη ή καταφανώς πελατειακή. Επιτέλους, ή θέλουμε κράτος δικαίου ή κοροϊδεύουμε εαυτούς και αλλήλους!

Αντωνης Παπαγιαννης, Ιατρός, Θεσσαλονίκη

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ