Κοντά μαλλιά, μαύρο κορμάκι και ένα κραγιόν στο χέρι. Ένα 21χρονο κορίτσι που έφυγε από το Ντιτρόιτ για τη Νέα Υόρκη με 35 δολάρια στην τσέπη, παίρνοντας για πρώτη φορά αεροπλάνο, για να σπουδάσει χορό. «Το πιο γενναίο πράγμα που έχω κάνει», θα πει χρόνια αργότερα. Παράλληλα δουλεύει ως σερβιτόρα στα Dunkin’ Donuts. Είναι 1979 και η Μαντόνα Λουίζ Τσικόνε κυνηγάει το όνειρό της: «να γίνω κάποια»... Λίγα χρόνια αργότερα, θα υπογράψει το πρώτο της δισκογραφικό συμβόλαιο και θα μετατραπεί στο απόλυτο ποπ είδωλο για τα επόμενα σαράντα χρόνια. Οι φαν της λένε πως η Μαντόνα δεν κάνει comeback, γιατί ποτέ δεν φεύγει. Αμφισβητείται όμως. Αρκετά συχνά – και όχι πάντα άδικα. 

Η πρόσφατη παρουσία της στη Eurovision ήταν αμφιλεγόμενη καλλιτεχνικά και πολιτικά. Οι παραφωνίες, η δυσκολία στην κίνηση, τα κλισέ στη συνέντευξη, καθώς και η επιλογή να παραστεί μεν, προκειμένου να παραλάβει την αμοιβή του ενός εκατομμυρίου δολαρίων, αλλά να προσπαθήσει να νομιμοποιήσει την παρουσία της πολιτικά δε, κοτσάροντας μια παλαιστινιακή σημαία στην πλάτη των χορευτών της, δεν έπεισαν τους περισσότερους. Παρ’ όλα αυτά, δεν αναμένεται να βγει χαμένη. Το άλμπουμ της κυκλοφορεί τον Ιούνιο και η περιοδεία της ξεκινάει τον Σεπτέμβριο με προγραμματισμένα ήδη 69 σόου. Τη δημοσιότητα που χρειαζόταν η προώθησή τους την εξασφάλισε και με το παραπάνω... ■

Περιοδικό "Κ"

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

ΑΡΧΕΙΟ