ΘΕΑΤΡΟ

Ενα εικοσιτετράωρο με τη σκηνοθέτιδα Σοφία Μαραθάκη

ΜΑΡΙΑΛΕΝΑ ΣΠΥΡΟΠΟΥΛΟΥ

«Τσεκάρω μέιλ, μηνύματα και τηλέφωνα και φεύγω για πρόβα. Σχεδόν καθημερινά επιστρέφω αμέσως για να πάρω τα κλειδιά, τον υπολογιστή ή το κινητό μου που ξέχασα», λέει η Σοφία Μαραθάκη.

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Χρονογραμμή

08.00-09.30
Ξυπνάω κουρασμένη ακούγοντας το τιτίβισμα της μικρής Εύας που είναι 15 μηνών. Αφού ασχοληθώ λίγο μαζί της, πίνω έναν γρήγορο καφέ, κάνω ντους –λέω πάντα λόγια όταν κάνω ντους– τσεκάρω μέιλ, μηνύματα και τηλέφωνα και φεύγω για πρόβα. Σχεδόν καθημερινά επιστρέφω αμέσως για να πάρω τα κλειδιά, τον υπολογιστή ή το κινητό μου που ξέχασα. Φεύγω τελειωτικά από το σπίτι.

09.30-10.30
Διανύω την απόσταση από τον Λυκαβηττό ώς την οδό Φρυνίχου με τα πόδια. Κατά τη διάρκεια αυτού του περπατήματος μιλάω στο τηλέφωνο με την Κατερίνα τη βοηθό μου, με τον Κωνσταντίνο για τα σκηνικά και τα κοστούμια, με τη Βίκυ για ό,τι διαδικαστικό. Πολλές φορές επικοινωνώ με την Ελενα ή τον Βασίλη για εκκρεμότητες της πρόβας. Αυτή η βόλτα μου δίνει τον χρόνο για να σκεφτώ, να θαυμάσω κάποιες γωνίες του ιστορικού κέντρου της Αθήνας, να επεξεργαστώ κάποιες ιδέες για την πρόβα που ακολουθεί. Επίσης, αφουγκράζομαι όλο αυτό το μελίσσι, το βουητό της κίνησης, των φωνών, των μηχανών, παρατηρώ τους υπόλοιπους πώς περπατούν και στέκονται, πώς αλλάζουν πορεία. Ολη αυτή η αέναη κίνηση και φασαρία με οδηγεί πάλι στον Ιονέσκο και στο θέατρο του παραλόγου, στους παράλληλους μονολόγους και κόσμους του, στα πρόσωπά του που παγιδευμένα τριγυρίζουν γύρω από το ίδιο σημείο για να επιβεβαιώσουν την ύπαρξή τους.

10.30-16.00
Μπαίνω στο θέατρο και χαιρετάω τον Διονύση ή την Ερατώ. Αφού μαζευτούμε όλοι, ξεκινάμε πρόβα. Προσπαθώ να διορθώσω ό,τι διορθώνεται, περνάω από την ευφορία στην απελπισία και τούμπαλιν κάμποσες φορές. Χαζεύω τη σκηνή της Φρυνίχου. Γελάω με το κείμενο και ταυτόχρονα μένω άναυδη μπροστά στην ευφυΐα του Ιονέσκο. Προτείνω κάτι νέο και ταυτόχρονα προσπαθούμε να τελειοποιήσουμε τις ήδη δουλεμένες ενότητες. Πάντα δυσανασχετώ όταν πρέπει να κάνουμε διάλειμμα…

16.00-19.00
Ειτε επιστρέφω σπίτι και δουλεύω, –διαβάζοντας ξανά τις «Ψηφίδες ημερολογίου» και την «Ελεγεία ενός παράλογου κόσμου» του Ιονέσκο– είτε συναντάω κάποιον από τους συντελεστές της παράστασης για να λύσουμε εκ νέου κάποιο ζήτημα που προέκυψε. Ακούω λίγη μουσική. Αυτόν τον καιρό τα κομμάτια του Βασίλη για την παράσταση, Luciano Berio και ραδιόφωνο. Μιλάω βιαστικά στο τηλέφωνο με τη μητέρα και την αδελφή μου.

19.00-21.00
Προσπαθώ να συνδυάσω την ενασχόληση με την αγαπημένη μου μικρή Εύα με τηλεγραφικές απαντήσεις σε μηνύματα, και με γρήγορες ψιθυριστές συνομιλίες, για μια ιδέα που μόλις τώρα μου κατέβηκε. Σκέφτομαι συνεχώς τον ρυθμό της παράστασης. Λέω στην κόρη μου, που ακόμα δεν μιλάει, ατάκες από το έργο.

21.00-00.00
Η Εύα κοιμήθηκε. Βλεπόμαστε για λίγο με τον Αντρέα. Λέμε τα νέα μας, καθόμαστε λίγο μαζί. Του μιλάω για την πρόβα και προσπαθεί να αλλάξει θέμα συζήτησης. Ανοίγω τον υπολογιστή και διαβάζω πάλι για την Γκρέτα Τούνμπεργκ. Τη θαυμάζω πολύ. Με παίρνει ο ύπνος γύρω στις δώδεκα.

00.00-08.00
Ξυπνάω δύο με τρεις φορές μέσα στη νύχτα. Σηκώνομαι νυχοπατώντας από το κρεβάτι. Σκέφτομαι την πρόβα. Διαβάζω λίγο τα λόγια μου. Αποφασίζω να κάνω μια σημαντική ή ασήμαντη (αλλά μου φαίνεται σημαντική) αλλαγή. Βλέπω ξανά τα μέιλ μου, απαντάω σε όποιο δεν είχα απαντήσει νωρίτερα. Χαζεύω υφάσματα, αντικείμενα για την παράσταση. Ξαναδιαβάζω για τον Ιονέσκο στο Διαδίκτυο μήπως και μου έχει ξεφύγει κάτι. Σκέφτομαι μια φράση ή κίνηση, προσπαθώ να βρω τη δυναμική και τον ρυθμό της σε σχέση με το τι προηγείται και τι ακολουθεί.

Ψάχνω μια λύση, τον καλύτερο τρόπο για να επιτευχθεί αυτό που έχω κατά νου, το πώς θα πω αυτό που θέλω, το πώς θα εκμαιεύσω αυτό που επιθυμώ από τον ηθοποιό ή από τον εαυτό μου. Ποια τα βήματα για να φτάσω στον αυριανό στόχο. Κάποια στιγμή το μυαλό μου κουράζεται και παραδίνομαι στον ύπνο μέχρι το επόμενο ξύπνημα.

Η Σοφία Μαραθάκη σκηνοθετεί την παράσταση «Η φαλακρή τραγουδίστρια» του Ιονέσκο, από τις 13/5 στο Θέατρο Τέχνης (Φρυνίχου).

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ