Είδα για πρώτη φορά τη Λόρα Λίνεϊ το 2001. Υποδυόταν μια ανύπαντρη μητέρα, η οποία ετοιμάζεται να υποδεχτεί, ύστερα από καιρό, τον «παραστρατημένο» και εύθραυστο συναισθηματικά αδελφό της (Μαρκ Ράφαλο) στην ήσυχη επαρχιακή κωμόπολη όπου είχαν γεννηθεί και μεγαλώσει. Το «Στηρίξου πάνω μου» («You can count on me»), αυτό το μικρό αριστούργημα του Κένεθ Λόνεργκαν, χάρισε στη Λίνεϊ την πρώτη από τις τρεις, συνολικά, υποψηφιότητές της για βραβείο Όσκαρ και σε εμάς ένα πρώτο ολοκληρωμένο δείγμα του μοναδικού της ταλέντου. Είχε προηγηθεί ο πρώτος πρωταγωνιστικός της ρόλος δίπλα στον Τζιμ Κάρεϊ στο «Truman Show» (1998), για να ακολουθήσουν πρωταγωνιστικοί ρόλοι σε πολλές φιλόδοξες παραγωγές («Μυστικό ποτάμι», «Savages», «Κinsey», κ.λπ.).

Παρ’ όλα αυτά, το όνομα της Λόρα Λίνεϊ παρέμενε, παραδόξως, σχετικά άγνωστο. Ήρθε όμως η εκρηκτική ανάδυση της «νέας τηλεόρασης» και το άστρο της Λίνεϊ φαίνεται ότι αρχίζει να παίρνει τη θέση που του αξίζει στον γαλαξία του Χόλιγουντ. Χρειάστηκε ο συναρπαστικός ρόλος της αρχικά
«διακοσμητικής» συζύγου ενός περιζήτητου δικηγόρου που μπλέκει άσχημα στο εξαιρετικό «Ozark» (Netflix) και η επιστροφή της σε ένα τέταρτο «σίκουελ» της τηλεοπτικής μεταφοράς των εννέα βιβλίων του Άρμιστεντ Μόπιν «Ιστορίες της πόλης», που προβάλλεται επίσης από το Netflix. Εκεί θα βρείτε και τις προηγούμενες απόπειρες μιας πρωτοποριακής (για την εποχή της) σειράς, όπου έχουμε την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε την εξέλιξη της υποκριτικής παλέτας της Λίνεϊ από το 1993 μέχρι και σήμερα. 

Τι είναι, όμως, αυτό που κάνει το παίξιμο της Λίνεϊ τόσο αθόρυβα γοητευτικό; Ο εύθραυστος δυναμισμός της; Η πολύ λεπτή ισορροπία ανάμεσα σε φαινομενικά αντιθετικές ανθρώπινες ιδιότητες; Το ανεπαίσθητο συναισθηματικό ρήγμα που σχηματίζουν πάνω της οι διαρκείς εκφραστικές μεταμορφώσεις; Ακριβώς, οι γυναίκες της Λίνεϊ είναι πολλές φορές το ίδιο πρόσωπο: αποφασισμένες αλλά ανασφαλείς, συγκρατημένες, αλλά και έτοιμες για όλα.  Έτσι ή αλλιώς, η Λίνεϊ βρίσκεται στην καλύτερη στιγμή της καριέρας της· μια καριέρα που φαίνεται ότι δεν κυνήγησε με το πάθος άλλων συναδέλφων της.    ■

Περιοδικό "Κ"

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ