ΕΤΙΚΕΤΕΣ:

Το αριστούργημά μου ★★★½
ΚΩΜΩΔΙΑ (2018)
Σκηνοθεσία: Γκαστόν Ντουπράτ
Ερμηνείες: Γκιγιέρμο Φανσέγια,
Λουίς Μπραντόνι, Ραούλ Αρέβαλο

Αλλο ένα αξιόλογο φιλμ μάς έρχεται αυτή την εβδομάδα από την Αργεντινή, μια «πειραγμένη» κωμωδία γύρω από τον κόσμο της τέχνης, καθώς και την αληθινή φιλία. Ο Αρτούρο και ο Ρένζο είναι δύο μεσήλικες, παλιοί φίλοι και συνεργάτες. Ο πρώτος είναι γκαλερίστας, εκλεπτυσμένος και τυχοδιώκτης στη δουλειά του. Ο δεύτερος είναι ένας άλλοτε σπουδαίος ζωγράφος, ο οποίος όμως πλέον βρίσκεται σε παρακμή έχει γίνει τρομερά δύστροπος, αμελεί τις υποχρεώσεις του, δεν μπορεί καν να πληρώσει το νοίκι για το άθλιο σπιτάκι του. Ωσπου ένα γεγονός από αυτά που αλλάζουν την πορεία του ανθρώπου, τους ταρακουνάει και μαζί τους γεννά μια παλαβή ιδέα.

Ταυτόχρονα, ωστόσο, στη ζωή τους θα μπει και ένας νεαρός ιδεολόγος, επίδοξος καλλιτέχνης, ο οποίος θα τους φέρει αντιμέτωπους με τις πράξεις τους.

Ο κινηματογραφιστής Γκαστόν Ντουπράτ, που δημιούργησε εξαιρετικές εντυπώσεις με τον βραβευμένο στη Βενετία «Επιφανή πολίτη», επιστρέφει εδώ με δύο καλογραμμένους χαρακτήρες και μπόλικες απολαυστικές παρατηρήσεις γύρω από τον –όντως πολύ ιδιαίτερο– κόσμο της τέχνης. «Καλλιτέχνης γίνεσαι επειδή δεν είσαι ικανός να κάνεις τίποτε άλλο», λέει σε κάποιο σημείο αυτοσαρκαστικά ο Ρένζο. Οι πεσιμιστικός σχεδόν μισάνθρωπος τρόπος του φέρνει στον νου αρκετά αληθινά παραδείγματα αλλά και κλισέ από την ιστορία της τέχνης, ενώ ταυτόχρονα λειτουργεί ως αντίβαρο στον εξωστρεφή και ενθουσιώδη Αρτούρο. Οι Γκιγιέρμο Φανσέγια και Λουίς Μπραντόνι υποδύονται εξαιρετικά τους δύο άνδρες, δίνοντας ακόμα μεγαλύτερη υπόσταση σε ένα σενάριο που κρύβει μεγαλύτερες ανατροπές από όσες αρχικά υποψιαζόμαστε.

Ηθικά διλήμματα

Από την άλλη, η φύση του καλλιτέχνη δεν είναι η μόνη που σχολιάζεται εδώ. Στην ταινία εμφανίζονται ακόμα τα ηθικά διλήμματα, όταν ο Ρένζο αναγκάζεται να δεχθεί μια παραγγελία προκειμένου να κερδίσει κάποια χρήματα και γενικότερα η σχέση της τέχνης με τον πλούτο. Στο δε τελευταίο κομμάτι που περιέχει και την ανατροπή, βλέπουμε με λεπτή ειρωνεία, πόσο επιφανειακές είναι οι λεγόμενες «τάσεις» ή οι βαθυστόχαστες κρίσεις, ειδικά στον κόσμο των εικαστικών.

Ο δημιουργός του φιλμ από την πλευρά του επισημαίνει τα εξής: «Η ταινία εξιστορεί το χρονικό μιας μεγάλης απάτης στον κόσμο της τέχνης, παράλληλα με την αφήγηση της ιστορίας μιας ιδιαίτερης φιλίας μεταξύ δύο τελείως διαφορετικών χαρακτήρων. Εκτός από συναρπαστική ιστορία που συνδέεται με τις απάτες όμως, αντικατοπτρίζει ακόμα τις αντιφάσεις της καλλιτεχνικής δημιουργίας και τα όριά της».

HOME CINEMA

Ενηλικίωση στο περιθώριο της γαλλικής κοινωνίας

Σεχραζάντ ★★★
ΔΡΑΜΑ (2019)
Σκηνοθεσία: Ζαν-Μπερνάρ Μαρλάν
Ερμηνείες: Ντιλάν Ρομπέρ, Κενζά Φορτάς, Ιντίρ Αζουγκλί
 
Αλιεύοντας από τις κοινωνικά ευαίσθητες ευρωπαϊκές παραγωγές που φιλοξενεί το Netflix, οδηγούμαστε στη Γαλλία και συγκεκριμένα στη Μασσαλία, ξακουστή για τις κοινωνικές ζυμώσεις αλλά και τον... βρασμό που συχνά - πυκνά επικρατεί στο μεγάλο λιμάνι της. Πρωταγωνιστής της ιστορία είναι ο 17χρονος Ζακ, ο οποίος μόλις έχει βγει από το αναμορφωτήριο, αρχίζοντας να κινείται ξανά στην παλιά του γειτονιά, με τους φίλους και τους κινδύνους της. Εκεί γνωρίζει τη Σεχραζάντ, μια συνομήλική του πόρνη, η οποία «κολλάει» μαζί του. Σύντομα ο Ζακ γίνεται προαγωγός, τόσο εκείνης όσο και άλλων κοριτσιών, ενώ ταυτόχρονα ερωτεύεται για τα καλά τη Σεχραζάντ.
 
Η σκληρή πραγματικότητα, ωστόσο, των δρόμων αναπόφευκτα θα συναντήσει τους δύο νέους και θα τους φέρει αντιμέτωπους με ανυπέρβλητα εμπόδια.

Αξονας της ταινίας είναι ο έρωτας του Ζακ και της Σεχραζάντ.
 
Συνθέτοντας μια ιστορία σκληρού ρεαλισμού, ο δημιουργός της ταινίας Ζαν-Μπερνάρ Μαρλάν καταφέρνει να αφηγηθεί τον μύθο της ενηλικίωσης μέσα από τα μάτια της κοινωνικά υποβαθμισμένης γαλλικής τάξης. Ως επί το πλείστον προερχόμενα από μουσουλμανικές οικογένειες –ορκίζονται συχνά στο Κοράνι– αυτά τα παιδιά μεγαλώνουν στον δρόμο και στην ανέχεια, καταδικασμένα περίπου να βρεθούν κάποια στιγμή πίσω από τα κάγκελα της φυλακής. Δεν είναι πως έτσι θα οδηγηθούν στα ιδεολογικά άκρα ή στον τζιχαντισμό, για παράδειγμα, (τουλάχιστον κάτι τέτοιο δεν υπονοείται στην ταινία), αλλά απλώς στο περιθώριο μιας κοινωνίας που μοιάζει να μη διαθέτει καμία αξιοπρεπή θέση γι’ αυτά.
 
Από την άλλη πλευρά, ως νέοι άνθρωποι, δεν μπορεί παρά να βλέπουν τον κόσμο αισιόδοξα, ακόμα και κόντρα σε όλες τις δυσκολίες. Το όνομα της κοπέλας, που αποτελεί και τον τίτλο του φιλμ, παραπέμπει από μόνο του στο παραμύθι και σε έναν καλύτερο κόσμο που ίσως μπορεί να χτιστεί με μπόλικο θάρρος, φαντασία και αγάπη.
Αυτή η τελευταία, μαζί με την τιμιότητα που συχνά εμφανίζεται στα πιο απίθανα μέρη, γίνεται το όχημα που κινεί τις ανατροπές όχι μόνο του φιλμ, αλλά και της ίδιας της ζωής.
Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

ΑΡΧΕΙΟ