Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Αποτυπώματα έρωτα στο Γκέρλιτς

Κύριε διευθυντά
Η πρόσφατη αναφορά της «Κ» (29.6.2019) στην υπόθεση Γκέρλιτς μού δίνει την αφορμή να προσθέσω τα επόμενα. Τον Αύγουστο του 1916 ο συν/ρχης Χατζόπουλος, εκτελών χρέη διοικητού, παρέδωσε το Δ΄ Σ.Σ., του οποίου έδρα ήταν η Καβάλα, στους Γερμανούς, οι οποίοι το μετέφεραν στην πόλη Γκέρλιτς της Σιλεσίας. Ασφαλώς το περιστατικό αυτό δεν είναι τιμητικό για την Ελλάδα της εποχής εκείνης και χρονολογικά συμπίπτει με την κορύφωση του εθνικού διχασμού. Πάντως, η συμπεριφορά των Γερμανών στους Ελληνες αξιωματικούς και στρατιώτες ήταν διακριτική και εθεωρούντο περισσότερο φιλοξενούμενοι παρά αιχμάλωτοι. Ακόμα, λόγω της επιστρατεύσεως και της απουσίας των ανδρών της πόλης, ήσαν και περιζήτητοι εραστές. Υπολογίζεται ότι κατά τη διάρκεια της παραμονής των Ελλήνων στο Γκέρλιτς –επέστρεψαν στην Ελλάδα μετά το 1919– εγεννήθησαν περί τα 700 παιδιά, εντός και εκτός γάμου, με πατέρα Ελληνα.

Επίσης, κατά τη διάρκεια της παραμονής τους παρετηρήθη μια σημαντική πολιτιστική δραστηριότητα των Ελλήνων, εις την οποίαν τους προέτρεπαν και οι Γερμανοί. Ετσι, στο Γκέρλιτς ηχογραφήθηκαν ελληνικά τραγούδια, μεταξύ των οποίων και ρεμπέτικα. Οτε προ 40 ετών περίπου επεσκέφθην την πόλη Ζγκορζέλετς της Πολωνίας, εις την οποίαν διέμενε, ως πολιτικός πρόσφυγας, ο αείμνηστος θείος μου Αναστάσιος Βενέτης, διεπίστωσα ότι η μικρή πολωνική πόλη ήταν τμήμα του Γκέρλιτς, κειμένη εις την ανατολική όχθη του ποταμού Νάισε, το οποίο (τμήμα) μετά τον Β΄ Π.Π. παρεχωρήθη εις την Πολωνία. Ετσι, την πολωνική πόλη και το Γκέρλιτς της «Λαοκρατικής» Ανατ. Γερμανίας διεχώριζε ο ποταμός Νάισε και συνεδέοντο διά της υφισταμένης γέφυρας.

Κατά την τότε παραμονή μου στο Ζγκορζέλετς, τακτικά επεσκέπτετο τον θείο μου Ελληνίδα από το Γκέρλιτς, κόρη Ελληνα στρατιώτου και Γερμανίδας, η οποία μιλούσε καλώς την ελληνική και η οποία μου είπε ότι εκείνη την εποχή (1975) ζούσαν εισέτι εκεί τρεις Ελληνες στρατιώτες του Δ΄ Σ.Σ., οι οποίοι απεκαλούντο από τους ντόπιους Γερμανούς «οι άνδρες του βασιλιά».

Αντώνης Ν. Βενετης, Μοναστηράκι Δωρίδος


Την παρθένα, άγνωστη σχέση του Γάλλου φιλέλληνα με την Αφροδίτη της Μήλου αποκαλύπτει ο επιστολογράφος της «Κ». Νεαρός, πολλά υποσχόμενος, δόκιμος του πολεμικού ναυτικού της πατρίδας του, ο Ολιβιέ Βουτιέ έζησε με την πρώτη ματιά (1820) στο Κυκλαδονήσι την αποκάλυψη του αγάλματος που αφήνει εκστασιασμένο ακόμα και τον πιο ρηχό θεατή, τουρίστα της τέχνης, αποτελώντας αγλάισμα του Μουσείου Λούβρου. Η μεταφορά του παραπέμπει σε ραψωδία της Οδύσσειας, με τη θαλασσοδαρμένη γολέτα να «πιάνει» σε 55 μέρη της Μεσογείου πολύ πριν η μαρμάρινη θεά οδηγηθεί στη μεγαλοπρεπή πολιτιστική αιχμαλωσία της· οι συνειρμοί με τα ελγίνεια, αυτονόητοι. Κι ένα κουίζ: Σε ποια περιοχή της Αθήνας βρίσκεται η οδός Βουτιέ;

Ο πληθωρικός Ολιβιέ Βουτιέ, η Αφροδίτη της Μήλου και η oδύσσειά της με τη γαλλική γολέτα

Κύριε διευθυντά
Στην περιοχή του Φιλοπάππου, απέναντι από το Θέατρο της Δόρας Στράτου, υπάρχει μια μικρή οδός, η οποία, με το παρακείμενο μικρό πάρκο, ονομάζονται: οδός και πάρκο Βουτιέ. Η ονομασία –άγνωστη στους περισσότερους– οφείλεται στον Γάλλο φιλέλληνα Olivier Voutier (1796-1877), ο οποίος έλαβε ενεργό μέρος, ως συνταγματάρχης του πυροβολικού, στην Ελληνική Επανάσταση. Είχε διατελέσει υπασπιστής του Μαυροκορδάτου στη μάχη στο Πέτα (1822), έλαβε μέρος στις πολιορκίες της Τριπολιτσάς και της Ακροπόλεως, στην εκστρατεία του Κωλέττη στη Λοκρίδα (1826) και έγραψε απομνημονεύματα του αγώνα.

Σε λίγους, όμως, είναι γνωστό ότι ο Βουτιέ, νεαρός δόκιμος του γαλλικού πολεμικού ναυτικού, συνέβαλε, ως αυτόπτης μάρτυρας, στις 21/5/1820, στη Μήλο, στο κτήμα του Γιώργου Κεντρωτά, στην ανακάλυψη του περίφημου αγάλματος της Αφροδίτης, που αποτελεί σήμερα αγλάισμα του Μουσείου Λούβρου. Το άγαλμα της θεάς θα περιπλανηθεί, με μια πολεμική γαλλική γολέτα με το όνομα «Estafette» (=αγγελιαφόρος), σε όλη τη Μεσόγειο, έως ότου καταλήξει στο λιμάνι της Τουλόν (1/3/1821) και από εκεί να φθάσει οδικώς στο Παρίσι και να δοθεί, ως δώρο, στο Λουδοβίκο ΙΗ΄. Μια οδύσσεια που διήρκεσε περίπου εννέα μήνες, με το γαλλικό σκάφος που πέρασε από 55 μέρη: Κυκλάδες, Δωδεκάνησα, Εύβοια, Αίγινα, Αλόννησο, Λέσβο, Χίο, Κρήτη, Κύπρο, Αίγυπτο (Ρωσέττη και Αλεξάνδρεια), Λίβανο, παράλια Μικράς Ασίας, Κιλικία, Σμύρνη, Πειραιά (21/9/1820), όπου γίνεται αντικείμενο θαυμασμού από το συγκεντρωμένο πλήθος. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο Γεώργιος Δροσίνης, στο εξαίσιο οκτάστροφο συγκλονιστικό ποίημα «Στην Αφροδίτη της Μήλου» (ποιητική συλλογή «Πύρινη Ρομφαία»), πραγματεύεται το περιστατικό της φυγάδευσης του αγάλματος, μια σεληνόφωτη νύχτα, καθώς και τον θαυμασμό που προκάλεσε το θείο άγαλμα σε όλους, πριν ταξιδέψει οριστικά για τα ξένα, ευχόμενος παράλληλα την επάνοδό του στην πατρίδα του – στίχοι προφητικοί για την επιστροφή των ελγίνειων μαρμάρων.

Ετσι, από τον Πειραιά επιστρέφει πάλι στη Σμύρνη και από εκεί, με το εμπορικό πλοίο «Lionne» (=Λέαινα), κατευθύνεται, με οδηγίες του Γάλλου πρέσβη, στην Τουλόν, με προορισμό τη γαλλική πρωτεύουσα.

Η περιπλάνηση αυτή του αγάλματος εξιστορείται λεπτομερώς από τον Jean-Paul Alaux στο πολυσέλιδο βιβλίο του «La Venus de Milo et Olivier Voutier», που εκδίδεται από τον σύλλογο «Οι Φίλοι του Μουσείου Γ. Δροσίνη» σε μετάφραση των Ελένης Βαχάρη και Λίλιαν Σβάρνα. Στο εξαιρετικά ενδιαφέρον αυτό πόνημα παρέχονται πλήρη στοιχεία για την αποστολή του Βουτιέ και την περιπέτεια του αριστουργηματικού αγάλματος της θεάς έως ότου τοποθετηθεί στο Μουσείο του Λούβρου.

Αναστασιος Αγγ. Στεφος, δ.φ., Ειδικός Γραμματέας της Πανελλήνιας Ενωσης Φιλολόγων

Η 14η Ιουλίου 1789 και η συνέχειά της

Κύριε διευθυντά
«Η ελευθερία είναι το αγαθό από το οποίο πηγάζουν όλα τα άλλα αγαθά». Ο γαλλικός λαός θα γιορτάσει και φέτος, αύριο 14 Ιουλίου την επέτειο της Γαλλικής Επαναστάσεως. Δεν ήταν επανάσταση μόνο του γαλλικού λαού. Ηταν επανάσταση του ελεύθερου και δημοκρατικού ανθρώπου όπου γης. Εγινε κατά της φεουδαρχίας και της βασιλείας, που σύμβολό της ήταν... η Βαστίλλη, η φυλακή του αυταρχικού και τυραννικού καθεστώτος που θεωρείτο σύμβολο αυθαιρεσίας, βίας και τυραννίας. Και όταν έπεσε, δεν βρέθηκε μέσα κανένας έγκλειστος πολιτικός κρατούμενος, πολιτικός επαναστάτης!

Ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος, στο έξοχο βιβλίο του «Η Γαλλική Επανάσταση», γράφει σχετικά: «Η Βαστίλλη ήταν σύμβολο και η εκπόρθησή της στις 14 Ιουλίου έκαμε την ημέρα αυτή να γίνει η συμβολική ημέρα της γαλλικής δημοκρατίας», όπως λέει. Τι ειρωνεία, αλήθεια, της Ιστορίας! Για τη Γαλλική Επανάσταση έχουν γραφτεί χιλιάδες βιβλία και έχει αξιολογηθεί θετικά και αρνητικά. Εχυσε αίμα πολύ, χρησιμοποίησε βία άμετρη και κατέληξε στον Ναπολέοντα, ο οποίος, ως εξόριστος στην Αγία Ελένη και αναπολώντας και αξιολογώντας τα περασμένα, απεφάνθη: «Με τις λόγχες κάνεις τα πάντα, αλίμονο όμως όταν έρθει η ώρα να καθίσεις πάνω στη λόγχη»!
Η Γαλλική Επανάσταση έδωσε στον κόσμο τη Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Πολίτη το 1789, που αποτελεί άστρο λαμπρό του φιλοσοφικού και του πολιτικού στοχασμού της ανθρωπότητας. Κατέλειπε, ως παγκόσμια κληρονομιά, τη νομική και ηθικοφιλοσοφική θεμελίωση των ανθρώπινων δικαιωμάτων. Εκεί όμως που είναι ορατά τα αποτελέσματα της Γαλλικής Επαναστάσεως όχι μόνο στη Γαλλία, αλλά και σε ολόκληρη την Ευρώπη, είναι στο δίκαιο και ιδίως στο ποινικό, που το έκανε φιλελεύθερο, δημοκρατικό.

Ο γαλλικός ποινικός κώδικας του 1810 και ο βαυαρικός του 1815 απάλλαξαν το ποινικό δίκαιο της Ευρώπης από τη μεσαιωνική πνευματική ατμόσφαιρα και την απόλυτη αυθαιρεσία του αστυνομικού κράτους. Ενσαρκώνουν, σε νομικές διατάξεις, σε νόμους, τα αιτήματα του Διαφωτισμού, που είναι: 1) Εγκατάλειψη της ιδέας της ανταποδόσεως με την ποινή υπό τη θεολογική - βιβλική μορφή της. 2) Η καθίδρυση της ισότητος ενώπιον του νόμου. 3) Ο σεβασμός της ανθρώπινης προσωπικότητος. 4) Η αναλογία μεταξύ ποινής και εγκλήματος. 5) Το βασικό θεμέλιο του ποινικού δικαίου, όπου καμία ποινή δεν υπάρχει, κανένα έγκλημα δεν υπάρχει δίχως νόμο που να τα προβλέπει. Ενας μεγάλος νομικός πολιτισμός θεμελιώνεται σε ολόκληρη την Ευρώπη. Και ο νομικός πολιτισμός επηρεάζει την πολιτεία, το κράτος, προς φιλελεύθερες και δημοκρατικές πορείες.

Η αυθαιρεσία του αστυνομικού κράτους και ο δικαστής νομοθέτης - κατασκευαστής του εγκλήματος έπαψαν. Το ποινικό δίκαιο είναι πλέον προστάτης και εγγυητής των εννόμων αγαθών των Ευρωπαίων πολιτών, τα διασφαλίζη, τα προστατεύει από την κρατική αυθαιρεσία και την αυθαίρετη καταστολή. Χρόνια πολλά δημοκρατική Γαλλία, Γαλλία του φωτός και του πνεύματος.

Γ. Σταραντζης, Δικηγόρος στον Α. Πάγο και στο ΣτΕ, πρ. επιστημονικός συνεργάτης του «Αρχείου Νομολογίας», Νομικός συγγραφέας

Ανοικτή εξομολόγηση στην κοιλάδα Σπερχειού

Kύριε διευθυντά
Η κοιλάδα του Σπερχειού. Μια ήρεμη παρουσία μέσα στη σιωπή της: βαμμένη, στολισμένη, περιποιημένη, σαν να ετοιμάζει πανηγύρι. Ξεκουράζει τα πόδια της στη θάλασσα, στον Μαλιακό, προστατεύεται από τα βουνά. Νότια, το Καλλίδρομο, η Οίτη, ο Γουλινάς, η Γραμμένη Οξυά και βόρεια η Οθρυς. Δυτικά το Βελούχι, η κεφαλή. Τη δροσίζει το πανέμορφο ποτάμι της, ο Σπερχειός, που η ύπαρξή του δημιουργεί αυτή την ανυπέρβλητη ομορφιά και τον ανεκτίμητο πλούτο της.

Τη βλέπω κάθε μέρα από ψηλά. Είναι μια ζωγραφιά. Εχει όλες τις αποχρώσεις του πράσινου και του κίτρινου, το χρυσαφί, το γαλάζιο του ουρανού στα ανοιχτά του ορίζοντα, που γίνεται μαβί κατά το σούρουπο στη δύση. Και δεν είναι εύκολο να μετρήσεις τις αποχρώσεις της, τη στιγμή που δύει ο ήλιος. Τελευταία, το γκρίζο της γραμμής υψηλών ταχυτήτων του ΟΣΕ και του –υπό κατασκευή– Ε65 ανέτρεψε ελαφρώς τα δεδομένα μια ακόμα ανθρώπινη πληγή στο σώμα.

Και τον χειμώνα; Χιόνια, παγωνιές και πλημμύρες. Και όταν στραγγίζουν τα νερά είναι σαν να ελευθερώνεται από το βάρος των ευθυνών. Ευθύνες για την καλή παραγωγή και πληρωμή των κόπων των καλλιεργητών. Αγκαλιάζει όλον αυτόν τον κόσμο, που οργώνει, σκάβει, σπέρνει, κτίζει, τρέχει, παιδεύεται. Και δεν γκρινιάζει για την κακομεταχείριση. Αντέχει και μας ανέχεται! Εχει να αγανακτήσει ακόμα πολύ, μέχρι να μάθει ο άνθρωπος να σέβεται. Ναι, τότε θα ξεφύγει από τους μόνιμους βιαστές και θα βρεθεί οριστικά έξω από την εμβέλειά τους, με τον αέρα της ανοιχτωσιάς της θάλασσας.

Ελα, σίμωσε τώρα! Με την αναπνοή σου νιώθω κι εγώ να αναπνέω. Κι όταν τρέχω στους δρόμους σου, ανάμεσα στις καλλιέργειες, αγωνιώ να μη χαθώ. Θα είμαστε μαζί, εγώ εδώ ψηλά κι εσύ να με χαιρετάς.  Είσαι ένα ασύγκριτα πλούσιο πλεονέκτημα της περιοχής με όλες τις προϋποθέσεις να συμβάλει στην παραγωγική ανασυγκρότηση της τοπικής οικονομίας, με όρους πραγματικής οικονομίας! Και είμαστε «Στον δρόμο για την Πυθία» και τον χρησμό της…

Στεφανος Σταμελλος

Ο Λουδοβίκος Α΄, η πλατεία και ο ρόλος του Κοτζιά

Κύριε διευθυντά
Με αφορμή την επιστολή του κ. Δημ. Χατζηδάκη (29/6) για την ονομασία των δρόμων της Αθήνας, θα ήθελα να επικεντρωθώ στο θέμα της μετονομασίας (δρόμου ή πλατείας), η οποία κατά τη γνώμη μου θα πρέπει να γίνεται κατόπιν προσεκτικής μελέτης και με μεγάλη προσοχή, τα δε κριτήρια να είναι αυστηρώς αντικειμενικά. Δυστυχώς, στο παρελθόν, απώτερο και πρόσφατο, πραγματοποιήθηκαν μετονομασίες οι οποίες αποτέλεσαν μεγάλη αδικία. Θα ήθελα με την παρούσα επιστολή να αναφερθώ σε μία λίαν σκανδαλώδη. Ο λόγος για την πλατεία (Δημαρχείου – Κοτζιά) η οποία κατά πρώτον έφερε το όνομα του μεγάλου φιλέλληνα βασιλιά της Βαυαρίας Λουδοβίκου Α΄, του μόνου Ευρωπαίου ηγεμόνα που τάχτηκε ανοικτά υπέρ του αγώνα της ανεξαρτησίας μας το 1821, παρά τις διαμαρτυρίες του Μέτερνιχ. Επίσης ήταν ο μόνος ηγέτης ο οποίος μετά την πτώση του Μεσολογγίου έδωσε μεγάλο ποσό χρυσών νομισμάτων στους Τούρκους εξαγοράζοντας την ελευθερία πολλών Μεσολογγιτών αιχμαλώτων από τα σκλαβοπάζαρα της Ανατολής, και οι Ελληνες τον έσβησαν από την πλατεία δίνοντας το όνομα του δημάρχου Κώστα Κοτζιά. Αξίζει όμως να παρακολουθήσουμε εν συντομία το ιστορικό.

Στις 11/02/1934 ο Κώστας Κοτζιάς εκλέγεται δήμαρχος και στις 31/08/1936 γίνεται υπουργός Διοίκησης, Πρωτευούσης. Από τον Απρίλιο του 1939 προσπαθεί, για λόγους προσωπικής συναλλαγής, να κατεδαφίσει το αριστουργηματικό Δημοτικό Θέατρο, έργο του Τσίλλερ. Το επιτυγχάνει ύστερα από πεισματικό αγώνα, πείθοντας τον υφιστάμενό του δήμαρχο Αμβρόσιο Πλυτά, ο οποίος στις 16/05/1939 φέρνει εισήγηση στο δημοτικό συμβούλιο και εξασφαλίζει την απόφαση της κατεδάφισης, παρά την αντίθετη γνώμη του διευθυντού σχεδίου πόλεως του δήμου, όπου με εμπεριστατωμένη μελέτη και αδιάσειστα επιχειρήματα προσπαθεί να αποτρέψει το έγκλημα αυτό. Αντ’ αυτού ο Πλυτάς πλέκει το εγκώμιο του προϊσταμένου του υπουργού. Τελικά η κατεδάφιση γίνεται πραγματικότητα και εξαφανίζεται έτσι ένα από τα λαμπρότερα οικοδομήματα στην Αθήνα.

Στις 4/9/1945, το τότε δημοτικό συμβούλιο διαμαρτύρεται για το έγκλημα αυτό και απαιτεί να παραπεμφθούν οι υπεύθυνοι στον εισαγγελέα. Η συνέχεια κωμικοτραγική. Οι Αθηναίοι όχι μόνο δεν τιμώρησαν τους υπευθύνους, αλλά με απόφαση της 9/12/1951 τίμησαν τον βασικό υπεύθυνο αυτού του εγκλήματος με τη μετονομασία της πλατείας Λουδοβίκου Α΄ σε πλατεία Κοτζιά. Εστησαν δε την προτομή του στη θέση του κατεδαφισμένου θεάτρου. Ευτυχώς, κάποιος ευαίσθητος Αθηναίος δεν άντεξε την προσβολή και μια νύχτα την έκανε κομμάτια. Θέλω να πιστεύω ότι κάποιος δήμαρχος θα διορθώσει το λάθος και θα επαναφέρει στην πλατεία το όνομα του μεγάλου φιλέλληνα Λουδοβίκου Α΄ όπου εκεί οι Ελληνες επί έναν αιώνα τον τιμούσαν για την μεγάλη προσφορά του και εξέφραζαν με τον τρόπο αυτόν την ευγνωμοσύνη τους.

Ι. Κ. Γεωργίου, Καρδιολόγος

Ο Μακεδονικός Αγώνας και οι ιερωμένοι

Κύριε διευθυντά
Τύχη αγαθή έφερε στα χέρια μου ένα σπουδαίο βιβλίο με τίτλο «Στέφανος Δανιηλίδης Μητροπολίτης Βοδενών 1904-1910, Μητροπολίτης Πελαγωνίας 1910-1912». Συγγραφέας είναι η θεολόγος καθηγήτρια και διδάκτωρ Πανεπιστημίου κ. Θεοδώρα Παλαμηδά-Ευθυμιάδου, η οποία αποδίδουσα τα τροφεία στη γενέτειρα νήσο Λήμνο, μελέτησε τους κώδικες της Ιεράς Μητροπόλεως Λήμνου και με αυτό το βιβλίο ζωντάνεψε τη ζωή και τις αγωνιώδεις προσπάθειες του Μητροπολίτη Στέφανου να προστατέψει το ποίμνιό του από την τρομοκρατία των Βουλγάρων κομιτατζήδων και τις διώξεις από τους Σέρβους, Ρουμάνους και άλλους Σλαύους της περιοχής.

Ο Στέφανος Δανιηλίδης γεννήθηκε στο χωριό Σαρδές της Λήμνου, όταν η Λήμνος στέναζε ακόμα υπό τουρκικό ζυγό. Μετά τις εγκύκλιες σπουδές στη Λήμνο, έφυγε για την περίφημη Σχολή της Χάλκης από την οποία αποφοίτησε το 1894 έχοντας ήδη χειροτονηθεί διάκονος και ύστερα άρχισε η αγωνιώδης πορεία του στον κλάδο της ιεροσύνης, αφού η ποιμαντορία του (Μητροπολίτης Νηρέων 1901, Βοδενών 1904, Πελαγωνίας 1912, Λήμνου 1912-1948) συνέπεσε με τον Μακεδονικό Αγώνα.

Είναι θλιβερό που γνωρίζουμε τόσο λίγα για τον Μακεδονικό Αγώνα και για τις θυσίες των ιερέων σε όλους τους αγώνες του έθνους. Δεν γνωρίζουμε τη Μητρόπολη Νηρέων και ίσως μερικοί νομίζουν ότι η δική μας Εδεσσα παράγει απλώς τα κεράσια Βοδενών. Η Μητρόπολη Πελαγωνίας όμως με έδρα το Μοναστήριον είναι η περιοχή της βόρειας Μακεδονίας ανατολικά των Πρεσπών, και υπήρξε ελληνικότατη περιοχή με 18 σχολεία. Ιδρύθηκε από τον βασιλιά Φίλιππο με το όνομα Ηράκλεια Λιγκηστίς.

Ο Μητροπολίτης Στέφανος πέθανε στην πατρίδα του τη Λήμνο το 1948.

Αλεξανδρα Καραβια - Λαμπαδαριδου, συντ. συμβολαιογράφος, Αγία Παρασκευή

Από τον Πυθαγόρα έως τη ναυτιλία μας

Kύριε διευθυντά
Ο Πυθαγόρας θα ένιωθε ασφαλώς απογοήτευση με τα μαθηματικά της νεωτέρας Ελλάδας. Η αντιμετώπιση ορισμένων αρνητικών δεικτών σήμερα και η αποτελεσματική δράση προς επανόρθωση είναι ελλιπείς. Αναφέρεται ότι η ανεργία αφορά 850.000. Η ελληνόκτητη εμπορική ναυτιλία των 5.500 πλοίων και 400 εκατομμυρίων τόνων dwt λειτουργεί σήμερα με ξένους και μόνον 15.000 Ελληνες ναυτικούς στα πλοία. Προ 30 ετών και με 1.000 πλοία και 10 εκατομμύρια dwt ήσαν 150.000.  Λέγεται ότι οι νέοι μας δεν μπαρκάρουν ή ότι η εργοδοσία δεν τους θέλει. Αυτά κατηγορηματικώς δεν υφίστανται.
Γράφεται δε αλλού ότι μεγάλος αριθμός νέων μας μετανάστευσε προς εξεύρεση εργασίας. Ενδιαφέρον επίσης θα έχουν οι αριθμοί των «γενικώς» εργαζομένων ξένων προσφύγων, καθώς και άλλων ξένων που ειδικώς  εργάζονται εποχικά στον τουρισμό.

Το θέμα της ανεργίας χρειάζεται άμεση λύση.

Ας θυμηθούμε τις μέγιστες παραγγελίες Ελλήνων για νέα πλοία εις τα ναυπηγεία Ιαπωνίας, Κορέας και Κίνας. Ποιο είναι το αντάλλαγμα που μας αναλογεί; Καιρός είναι να φροντίσουμε πρακτικά το έθνος και την κοινωνία μας.

Δημητριος Γ. Καπαϊτζης, Ναυπηγός / Μηχανολόγος

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ