Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Τα σχολικά βιβλία και οι «προνομιούχοι»

Κύριε διευθυντά
Είμαι μητέρα ενός παιδιού που πρόκειται να ξεκινήσει το δημοτικό σχολείο τον Σεπτέμβριο σε ιδιωτικό εκπαιδευτήριο. Διαπίστωσα προ ημερών κάτι που είχα ακούσει φυσικά και στο παρελθόν, ότι πρέπει να αγοράσουμε οι ίδιοι τα βιβλία του Οργανισμού Εκδόσεως Διδακτικών Βιβλίων, καθώς δεν προσφέρονται στα ιδιωτικά εκπαιδευτήρια, όπως συμβαίνει με τα δημόσια σχολεία.

Αυτή είναι μια παλιά ιστορία, και φαντάζομαι ότι θεωρείται εύλογο από τους ιθύνοντες της Παιδείας, οι «προνομιούχοι» γονείς που επιλέγουν ιδιωτικά εκπαιδευτήρια να πληρώνουν μόνοι τους τα σχολικά εγχειρίδια. Ισως είναι μια μορφή τιμωρίας που απορρίψαμε το δημόσιο σχολείο.

Τα σχολικά βιβλία δεν είναι ευγενική χορηγία προς τα δημόσια σχολεία, ώστε να εξαιρούνται τα ιδιωτικά. Δεν προσφέρονται στα σχολεία, αλλά στους μαθητές, και είναι δικαίωμα όλων των μαθητών να έχουν πρόσβαση στα σχολικά εγχειρίδια δωρεάν.

Και, φυσικά, όλα αυτά συμβαίνουν ενώ έχουμε πληρώσει τους φόρους που μας αναλογούν για τη δωρεάν παιδεία χωρίς, ωστόσο, να επιβαρύνουμε το σύστημα.

Αθανασια Ρεκουνιωτη

Ο Μαρξ, ο Λένιν και οι συριζαϊσμοί

Κύριε διευθυντά
Μετά τις εθνικές εκλογές ο κ. Τσίπρας έκανε λόγο για ανασυγκρότηση του κόμματος και αντιστοίχισή του με την ευρεία εκλογική βάση. Φέρεται δε να δήλωσε ότι δεν τον εμπνέει ο τρόπος λειτουργίας του ΣΥΡΙΖΑ. Επίσης, αναφέρθηκε σε μετασχηματισμό του κόμματος και σε αύξηση των μελών του, από 30.000 σήμερα σε 180.000, δηλαδή στο 10% των ψηφοφόρων του στις βουλευτικές εκλογές.

Επειδή ο ίδιος έχει γαλουχηθεί με μαρξιστικές ιδεοληψίες και έχει δώσει πολλά δείγματα ριζοσπαστικών επαναστατικών προθέσεων και λύσεων, ανέτρεξα σε πρωτογενείς μαρξιστικές πηγές των φοιτητικών μου χρόνων και παραθέτω μερικά αποσπάσματα επί συναφών θεμάτων και ερωτημάτων, που εύλογα αναφύονται αναφορικά με τον αστικό κοινοβουλευτισμό και την ουτοπία της δικτατορίας του προλεταριάτου, που φαίνεται ότι εμπνέει τον κ. Τσίπρα, μόνιμα και αποφασιστικά.

Κατά το Κομμουνιστικό Μανιφέστο (Θεμέλιο, 2004), «Οι νόμοι, η ηθική, η θρησκεία είναι γι’ αυτόν (τον προλετάριο) μόνο αστικές προλήψεις που πίσω τους κρύβονται ισάριθμα αστικά συμφέροντα», «Το δίκαιο των κρατών δεν είναι παρά η θέληση της τάξης που ανυψώθηκε σε νόμο, μια θέληση που το περιεχόμενό της είναι καθορισμένο από τους υλικούς όρους ύπαρξης της αστικής τάξης», «Υπάρχουν επιπλέον αιώνιες αλήθειες, όπως ελευθερία, δικαιοσύνη κ.λπ. Ο κομμουνισμός όμως καταργεί τις αιώνιες αλήθειες, καταργεί τη θρησκεία, καταργεί την ηθική... αντιφάσκει λοιπόν σε όλη τη μέχρι τώρα ιστορική εξέλιξη», «...πραγματικά αυτός (ο αστός) πρέπει να εξαλειφθεί», «Κάθε ταξικός αγώνας είναι πολιτικός αγώνας».

Ο Λένιν, στις θέσεις του για το ΙΙ Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς (βλ. Β.Ι. Λένιν, «Θέσεις, Εισηγήσεις στα Συνέδρια της Κομμουνιστικής Διεθνούς 1919-1922», ΚΑΖΑΝΤΖΑ), γράφει:

«12. Ο περιοδικός και μη περιοδικός Τύπος και όλοι οι εκδοτικοί οργανισμοί πρέπει να υπάγονται απόλυτα στην Κεντρική Επιτροπή του κόμματος, ανεξάρτητα από το αν το κόμμα είναι στη δοσμένη στιγμή νόμιμο ή παράνομο: είναι απαράδεκτο οι εκδοτικοί οργανισμοί να ασκούν μια πολιτική που δεν είναι εντελώς κομματική».

«13. Τα κόμματα οφείλουν να οικοδομούνται με βάση την αρχή του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού. Το κομμουνιστικό κόμμα θα μπορεί να εκπληρώσει το χρέος του μόνο όταν είναι οργανωμένο κατά τον πιο συγκεντρωτικό τρόπο, όταν επικρατεί σ’ αυτό σιδερένια πειθαρχία, που συνορεύει με τη στρατιωτική πειθαρχία...»

«14. Τα κομμουνιστικά κόμματα των χωρών εκείνων όπου οι κομμουνιστές δουλεύουν μέσα σε συνθήκες νομιμότητας πρέπει να κάνουν περιοδικές εκκαθαρίσεις (ανακαταγραφή) των μελών τους, ώστε να εκκαθαρίζεται συστηματικά το κόμμα από τα μικροαστικά στοιχεία που εισδύουν αναπόφευκτα σ’ αυτό...»

Ομοίως, στην ομιλία του για τον κοινοβουλευτισμό στις 2.8.1920 (βλ. ανωτέρω πηγή σελ. 145), ο Λένιν τόνισε: «Μόνον σαν μέλος του αστικού κοινοβουλίου μπορείς, ξεκινώντας από τις δυσμενείς ιστορικές συνθήκες, να αγωνιστείς εναντίον της αστικής κοινωνίας και του κοινοβουλευτισμού.

Το ίδιο το μέσο που χρησιμοποιεί η αστική τάξη στον αγώνα της πρέπει να χρησιμοποιηθεί και από το προλεταριάτο, φυσικά για εντελώς άλλους σκοπούς... Είμαστε αναγκασμένοι να κάνουμε αγώνα μέσα στο κοινοβούλιο, για να γκρεμίσουμε το κοινοβούλιο».

Βέβαια, ο κ. Τσίπρας έχει δηλώσει πίστη στο Σύνταγμα. Είναι όμως θιασώτης των Λένιν, Τσε, Αρη και αυτόκλητος αναμορφωτής της Ευρώπης! Επίσης, έχει πάρει τόσο αντιφατικές αποφάσεις και είναι τόσα τα ψεύδη του, που κανείς δεν είναι βέβαιος για τις πραγματικές προθέσεις του ως ηγέτη ενός ριζοσπαστικού μαρξιστικού κόμματος.

Ο χρόνος θα δείξει αν κυοφορείται η δημιουργία ενός νέου, παράλληλα προς το απολιθωμένο ΚΚΕ, επικίνδυνου κομμουνιστικού - λενινιστικού κόμματος. Το μόνο βέβαιο είναι ότι η ταλαίπωρη Ελλάδα δεν αντέχει άλλες πολιτικοκοινωνικές περιπέτειες, μετά μάλιστα τους τρεις γύρους με τα όπλα και τους δύο ειρηνικούς, με το ΠΑΣΟΚ και τον ΣΥΡΙΖΑ.

Γρηγόρης Γ. Βαρελας, Οικονομολόγος, Απόφοιτος Ε.D.I. της World Bank, Θρακομακεδόνες Αττικής

Η «ανάβασις» προς τις κάλπες

Κύριε διευθυντά
Κατά τις τελευταίες εθνικές εκλογές άσκησα το εκλογικό μου δικαίωμα στο Γυμνάσιο της Ν. Ερυθραίας. Υπήρχαν αρκετά εκλογικά τμήματα και η εκλογική διαδικασία διεξήχθη πολύ άνετα. Παρατήρησα όμως ότι όλα σχεδόν τα εκλογικά τμήματα ήταν στον πρώτο όροφο, ενώ υπήρχαν αντίστοιχες σχολικές αίθουσες στο ισόγειο, που ήταν κλειστές. Η άνοδος στον πρώτο όροφο από τις διπλές σκάλες, γιατί δεν υπήρχαν ανελκυστήρες, ήταν πολύ δύσκολη για τα ηλικιωμένα άτομα και για αυτά που είχαν κινητικά προβλήματα.

Επειδή το γεγονός μού προκάλεσε εντύπωση, έκανα μια μικρή έρευνα ρωτώντας γνωστούς που ψήφισαν σε άλλα εκλογικά κέντρα. Δυστυχώς, η κατάσταση ήταν σε όλα σχεδόν η ίδια, δηλαδή λειτουργούσαν εκλογικά τμήματα σε ορόφους, ενώ υπήρχαν κενές ισόγειες αίθουσες. Πολύ φοβάμαι ότι κάποια άτομα με τέτοια προβλήματα δεν άσκησαν το εκλογικό τους δικαίωμα για να αποφύγουν την ταλαιπωρία.

Θα ήταν εξαιρετικά χρήσιμο να εκδοθεί από τώρα εγκύκλιος του υπουργείου Εσωτερικών που θα ρυθμίζει παγίως το θέμα.

Λεανδρος Τ. Ρακιντζης, Αρεοπαγίτης ε.τ.

Η κατάληψη Νομικής και περί ΕΚΟΦ

Κύριε διευθυντά
Στο κυριακάτικο φύλλο της 21ης Ιουλίου, στη σελίδα 30, γίνεται ιστορική αναδρομή για τα γεγονότα της κατάληψης της Νομικής Σχολής και των αγώνων των φοιτητών εναντίον της χούντας. Μια πολύ ωραία ανασκόπηση των γεγονότων από τον καθηγητή κ. Δημήτρη Π. Σωτηρόπουλο. Ομως, θα ήθελα να κάνω μια επισήμανση-διόρθωση σε κάτι που αναφέρει ο κ. καθηγητής σχετικά με τις φοιτητικές παρατάξεις. Συγκεκριμένα σημειώνει ότι «το 1972-73 οι ριζοσπαστικοποιημένοι φοιτητές έρχονταν σε σύγκρουση με μέλη της εθνικιστικής ΕΚΟΦ».  Αυτό δεν ευσταθεί, καθώς τότε η ΕΚΟΦ δεν υπήρχε.

Η ΕΚΟΦ ήταν η νεολαία που εξέφραζε στα πανεπιστήμια (με την ορολογία της εποχής) τους εθνικόφρονες φοιτητές απέναντι στους αριστερούς φοιτητές την περίοδο 1960 έως 1967, οπότε και διαλύθηκε από τον καταναγκαστικό νόμο της χούντας περί σωματείων. Κάποια στελέχη της ήταν όντως φίλα προσκείμενα στο καθεστώς της χούντας, ενώ άλλα ήταν εναντίον. Οσον αφορά τη σύγκρουση που αναφέρει ο κ. καθηγητής, ίσως να ήταν πιο σωστό να αναφέρονταν ως οι φοιτητές που αποτελούσαν τα χουντικά σωματεία.

Μιχαηλ Β. Πλακογιαννης, Αλιμος

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ