Πάσχος Μανδραβέλης ΠΑΣΧΟΣ ΜΑΝΔΡΑΒΕΛΗΣ

Το μη επιτελικό κράτος

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: AΠOΓPAΦEΣ

Ας μην είμαστε ισοπεδωτικοί. Εκανε και κάποια καλά πράγματα η διακυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Ενα από αυτά ήταν το Γραφείο Πρωθυπουργού στη Θεσσαλονίκη, μεταρρύθμιση την οποία εμπράκτως επιβράβευσε ο πρωθυπουργός με τη διατήρησή του. Αν θέλουμε να γίνουμε λυρικοί, θα λέγαμε ότι ο κ. Αλέξης Τσίπρας είναι ο Τύχο Μπράχε της καλής διακυβέρνησης. Οπως ο Δανός αστρονόμος έθεσε με τις παρατηρήσεις του τα θεμέλια της σύγχρονης αστρονομίας και, με βάση τις σημειώσεις του, ο Γιοχάνες Κέπλερ αποκάλυψε τους νόμους της κίνησης των πλανητών, έτσι και ο τέως πρωθυπουργός έβαλε τις ψηφίδες του «νέου επιτελικού κράτους», κορωνίδα του οποίου είναι το γραφείο στη Θεσσαλονίκη.

Για να σοβαρευτούμε: το νομοσχέδιο που υπερψήφισε χθες η Βουλή, δεν φτιάχνει «Επιτελικό Κράτος». Μπορεί να φτιάχνει «Επιτελική Κυβέρνηση», μπορεί να παράγει «Οργανωμένο Γραφείο Πρωθυπουργού», μπορεί να λέγεται «Μαζί» (όπως το πληροφοριακό σύστημα που κάθε κυβέρνηση έπρεπε να έχει) ή και «Ζαβαρακατρανέμια»· είναι άνευ ορίων η πολιτική γλωσσοπλασία. Αλλά, δεν υπάρχει επιτελικό κράτος όταν ο υπουργός Εσωτερικών κανονίζει τα έσοδα του Δήμου Σουφλίου, ή η υπουργός Παιδείας ορίζει τον αριθμό των σελίδων της εξεταστέας ύλης στα λατινικά. Ετσι προς το παρόν έχουμε το παλιό –κι ας είναι μηχανογραφημένο– υδροκέφαλο κράτος, αυτό που ο Αλέξανδρος Σούτσος σάρκαζε ως «έχον σπιθαμιαίον το σώμα και υπερμεγέθη κεφαλήν», όπως είπε και ο κ. Κυριάκος Μητσοτάκης στη Βουλή.

Το πρόβλημα του ελληνικού κράτους δεν είναι μόνο η κακή οργάνωσή του. Μεγαλύτερη αναπηρία είναι ο όγκος του, ο οποίος μάλιστα αποδιαρθρώνει όποιο οργανωτικό σχήμα κι αν προκριθεί. Οταν το κράτος είναι συγκεντρωτικό, τότε εκ των πραγμάτων όλα καταλήγουν στο γραφείο του υπουργού και στο τέλος αυτό μοιάζει με το αλήστου μνήμης γραφείο του κ. Κώστα Γαβρόγλου. Οι πρωθυπουργοί και οι σύμβουλοί τους υποτιμούν τη θαυμαστή δύναμη της γραφειοκρατίας να δημιουργεί ένα πρόβλημα για κάθε λύση. Δεν φταίνε μόνο οι υπάλληλοι γι’ αυτό. Οι οριζόντιες λύσεις μπορεί να λύνουν κάποιο πρόβλημα π.χ. στο Κιλκίς, αλλά δημιουργούν νέα προβλήματα π.χ. στα Χανιά, περιοχή που έχει άλλα χαρακτηριστικά. Και μετά αρχίζει η βιομηχανία των (επίσης γενικής φύσης) τροπολογιών, οι οποίες αφενός αποδιαρθρώνουν τη λύση για το Κιλκίς και αφετέρου δημιουργούν το τέρας της πολυνομίας. Ετσι κάθε κυβέρνηση ξεκινά με καλές προθέσεις και μια δόση υπεροψίας να σκοτώσει τη λερναία ύδρα της γραφειοκρατίας και στο τέλος οι υπουργοί της ασχολούνται και απολογούνται για το αν πήγαν εγκαίρως τα βιβλία στον Πεντάλοφο Κοζάνης, μια κωμόπολη που πιθανότατα δεν ήξεραν ότι υπάρχει.

Πιθανότατα η «επιτελική κυβέρνηση» που θέσπισε ο νόμος Γεραπετρίτη είναι πιο λειτουργική από το προηγούμενο σκορποχώρι. Το επιτελικό κράτος, όμως, παραμένει ζητούμενο.

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ