Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Οι μαθητές ιδιωτικών και τα «δωρεάν βιβλία»

Κύριε διευθυντά
Σε πρόσφατη επιστολή αναγνώστριάς σας, που δημοσιεύθηκε στη στήλη «Γράμματα Αναγνωστών», διάβασα με έκπληξη το αίτημά της να δίνονται δωρεάν τα βιβλία και στους μαθητές των ιδιωτικών σχολείων (εν προκειμένω Α΄ Δημοτικού). Θα ήθελα να επισημάνω ότι δωρεάν αγαθά δεν υπάρχουν. Κάποιος άλλος ή άλλοι πληρώνουν.

Από πρόχειρη έρευνα διαπίστωσα ότι τα δίδακτρα για την Α΄ Δημοτικού είναι 5.000-6.000 ευρώ τον χρόνο, ενώ το κόστος μεταφοράς είναι 400 ευρώ επιπλέον.

Το κόστος των βιβλίων της Α΄ Δημοτικού είναι μόλις 21,20 ευρώ, δηλαδή 0,33% του κόστους διδάκτρων και μεταφοράς του μαθητή. Κάθε άλλο σχόλιο νομίζω ότι περιττεύει.

Σπύρος Βασιλειάδης, Οικονομολόγος, Θεσσαλονίκη


Μικρές δεσποινίδες που δικαιούνται να ζήσουν σε έναν κόσμο καλύτερο –και πιο καθαρό– εν δράσει σε παραλία της Κορίνθου. Ο σεβασμός προς τους άλλους, η εκρίζωση του «ωχαδελφισμού», η δίχως προνομιακές εξαιρέσεις εφαρμογή των νόμων από το κράτος και η τήρησή τους από τους πολίτες, συγκροτούν βασικά κεφάλαια του κοινωνικού συμβολαίου, όπως με επιστημοσύνη αναλύεται παρακάτω.  

Η σχέση κράτους - πολίτη και η ριζωμένη κουλτούρα ανυπακοής... γενικώς και ειδικώς

Κύριε διευθυντά
Η διακυβέρνηση έχει να κάνει στο μεγαλύτερο βαθμό με την ικανότητα της εκάστοτε κυβέρνησης να δρομολογεί πολιτικές με τις οποίες, διαμέσου των δημοκρατικών θεσμών, επιχειρεί τον έλεγχο της εκάστοτε κοινωνίας. Μέσα από την άσκηση της ρυθμιστικής διακυβέρνησης η πολιτεία επιχειρεί διά της επιβολής των νόμων και των κυρώσεων να προσδιορίσει ή να επαναπροσδιορίσει την ανθρώπινη συμπεριφορά προς μια σχεδιασμένη κατεύθυνση που θα προσβλέπει στη γενικότερη εύρυθμη λειτουργία της κοινωνίας και στην άνοδο του επιπέδου ποιότητας ζωής των πολιτών.

Μέσα από την πλήρη απαγόρευση του καπνίσματος στη Βουλή, στα υπουργεία, στα σχολεία και στα δημόσια κτίρια γενικά, επιχειρείται να πειθαρχήσουν υπάλληλοι και επισκέπτες στην απλή εκδοχή της αποχής του καπνίσματος και στον σεβασμό της αξίας της ζωής.

Γιατί όμως η απλή αυτή εκδοχή επιβολής της τάξης είναι δύσκολο να εφαρμοστεί στη χώρα μας; Αρκούν οι κυρώσεις ως μέσο αποτροπής για την υλοποίηση των διατάξεων ενός νόμου;

Η απείθεια χαρακτηρίζει ώς ένα βαθμό τα μέλη της ελληνικής κοινωνίας, τα οποία έχουν εθιστεί στο να αποδέχονται μια επίπλαστη πραγματικότητα κατά την οποία απαγορευμένες πρακτικές, υπό το πρίσμα μιας καθολικής ανοχής, γίνονται καθημερινότητα. Π.χ. οδήγηση εκτός ορίων ταχύτητας, στάθμευση σε πεζοδρόμια ή σε ράμπες, χρήση του κινητού κατά την οδήγηση, ενοικίαση βραχυχρόνιας μίσθωσης κατοικιών κατά παράβαση των όρων που θέτει η νομοθεσία, επέκταση της ιδιωτικής κατοικίας κ.ά. αποτελούν ορισμένες μόνο πρακτικές οι οποίες, αν και ορίζονται διά νόμου ως απαγορευτικές και επισύρουν αυστηρές συνέπειες εφόσον διαπραχθούν, εντούτοις όλοι/ες εξακολουθούμε να τις ξεπερνούμε.

Ο εθισμός στην ανυπακοή σε διατάξεις που ρυθμίζουν τη συλλογικότητα κατά τρόπο που επηρεάζει «δυσμενώς» τον αυτοπροσδιορισμό της ατομικότητάς μας μπορεί να προέρχεται από: α) κάλυψη από το ίδιο το σύστημα ή συγκάλυψη λόγω γνωριμιών, β) συντεχνιακές πρακτικές (π.χ. κάπνισμα ιατρών σε νοσοκομειακό κτίριο), γ) ελαστικότητα κατά την εφαρμογή της σχετικής διάταξης, δ) πρόβλεψη υπερβολικών στόχων (π.χ. χαμηλό όριο ταχύτητας σε ευθεία εθνική οδό, «μηδέν» καπνιστές κ.ά.), ε) πρόβλεψη υπερβολικών κυρώσεων δυσανάλογων σε σχέση με την παράβαση (έλλειψη αναλογικότητας στη ρύθμιση), στ) διατάξεις που αποτελούν μεταφορά (μετάφραση) του ευρωπαϊκού δικαίου χωρίς καμία προσαρμογή στα ελληνικά δεδομένα, ζ) ελλιπής εφαρμογή των διατάξεων από την ίδια την πολιτεία (π.χ. έλλειψη αστυνόμευσης λόγω έλλειψης πόρων), η) υπερφορολόγηση που δεν αντικατοπτρίζεται σε διευκόλυνση των πολιτών στην καθημερινότητά τους κ.ά.

Οταν οι ίδιες οι ρυθμιστικές διατάξεις είναι «καταπέλτης» θυμίζοντάς μας το «αστυνομικό» κράτος-νυχτοφύλακα που αυταρχικά (και επιλεκτικά) θα επιβάλει την τάξη για το καλό της κοινωνίας, τότε τα ίδια τα μέλη της κοινωνίας θα τις αντιμετωπίζουν με κυνικότητα δοκιμάζοντας την ικανότητα της δημόσιας διοίκησης να εφαρμόσει το δίκαιο και αναμένοντας τη μεταβολή της ρύθμισης ή την αναίρεσή της που συχνά δεν αργεί να έρθει. Η παραπάνω διαμορφωθείσα σχέση πολίτη - δημόσιας διοίκησης ενισχύεται κατά το μάλλον ή ήττον και από την επικράτηση μιας εικόνας της δημόσιας διοίκησης κατά την οποία η ίδια παραβιάζει τις διατάξεις που θεσπίζει. Π.χ. απεριποίητοι δημόσιοι χώροι, υπερχειλισμένοι κάδοι σκουπιδιών (συμβατικών αλλά κυρίως πλέον ανακύκλωσης), ελλιπής αστυνόμευση για την τήρηση της δημόσιας τάξης, έλλειψη ιατρικών ειδικοτήτων στα νοσοκομεία, πληρότητα στα δημόσια σχολεία και υπόδειξη στους γονείς για μετεγγραφή παιδιών σε σχολεία του όμορου δήμου κ.ά.

Τα παραπάνω σε βάθος χρόνου έχουν διαμορφώσει μια κουλτούρα και στάση απέναντι στις σχετικές αυστηρές ρυθμίσεις που εν πολλοίς συμπυκνώνεται στην υπεροχή του «εγώ» σε σχέση με το «εμείς», στην αποδοκιμασία της εκάστοτε διακυβέρνησης και στην έλλειψη σεβασμού απέναντι στο κράτος και στους λειτουργούς του από μεγάλη μερίδα πληθυσμού.

Οσο η ρυθμιστική διακυβέρνηση δεν θα είναι ποιοτική, συνεπής και με διάρκεια στον χρόνο, τόσο και η κοινωνία, που είναι ο καθρέπτης της εκάστοτε διακυβέρνησης, δεν θα εκφράζει την αγάπη της (κατά τον Αριστοτέλη), την εμπιστοσύνη της και την υποταγή της στους κανόνες, μιας και δεν θα έχει πεισθεί για τις αγαθές προθέσεις της υπέρ του κοινωνικού καλού.

Δρ Μαρια Ραμματα, Ανεξάρτητη εμπειρογνώμων δημόσιας διοίκησης (Phd Παν/μιο Σορβόννης, απόφοιτος της ΕΝΑ)

Μια «ανταπόκριση» από αποβάθρα μετρό

Κύριε διευθυντά
Ηταν Δευτέρα 29/7 και ώρα 12 μεσημέρι όταν πήγα στον σταθμό Αμπελοκήπων του μετρό για να μεταβώ στο Σύνταγμα για προσωπικό μου σοβαρό ραντεβού με γιατρό. Οταν κατέβηκα στην αποβάθρα, είδα στον πίνακα των δρομολογίων ότι ο συρμός προς Αγία Μαρίνα θα έφτανε σε 6 λεπτά. Πέρασαν τα 6 λεπτά, μηδενίστηκε ο χρόνος στη φωτεινή επιγραφή, αλλά ο συρμός δεν ήρθε.

Επειτα από 3 λεπτά έγινε από τα μεγάφωνα η εξής ανακοίνωση: «Ο συρμός προς Αγία Μαρίνα θα έχει μικρή καθυστέρηση». Μετά 5 λεπτά, και αφού πάλι ο συρμός δεν εφάνη, επαναλήφθηκε η ίδια ανακοίνωση,  χωρίς να αναφέρεται ούτε η διάρκεια της καθυστέρησης ούτε η αιτία. Στα επόμενα 5 λεπτά η ανακοίνωση άλλαξε: «Ο συρμός προς Αγία Μαρίνα θα καθυστερήσει». Πάλι ούτε πόσο ούτε γιατί.

Στο μεταξύ, στα 19 αυτά λεπτά είχε συγκεντρωθεί  τόσος κόσμος, που κατά την εκτίμησή μου ήταν αδύνατον να χωρέσει στον συρμό όταν θα ερχόταν, ο οποίος θα ήταν ήδη γεμάτος από τους προηγούμενους σταθμούς. Στη συνέχεια, και αφού πάλι συρμός δεν φαινόταν, η ανακοίνωση  τροποποιήθηκε: «Ανακοινώνεται ότι οι συρμοί προς Δουκίσσης Πλακεντίας και Αεροδρόμιο θα διέρχονται από τους ενδιάμεσους σταθμούς με καθυστέρηση». Ούτε πάλι  πόση, ούτε γιατί, ούτε καν μία συγγνώμη για την αναμονή και την ταλαιπωρία του κόσμου. Η ανακοίνωση αυτή επαναλαμβανόταν έως τις 12.30, οπότε αναγκάστηκα  να φύγω και να πάρω ταξί για να μην χάσω τον γιατρό.

 Αυτόματα επανήλθε στη μνήμη μου το εξής περιστατικό: Πριν από αρκετά χρόνια, ευρισκόμενος στο Λονδίνο, επισκέφθηκα την Οξφόρδη. Οταν το απόγευμα έφτασα στον σταθμό για να επιστρέψω στο Λονδίνο, άκουσα από τα μεγάφωνα την ακόλουθη ανακοίνωση: «Σας ενημερώνουμε ότι το τρένο για το Λονδίνο θα έχει 7 λεπτά καθυστέρηση λόγω έργων στη γραμμή. Απολογούμαστε γι’ αυτή την ταλαπωρία».

Διαφορά αντιμετώπισης μεταξύ μιας μεταφορικής εταιρείας που σέβεται το επιβατικό κοινό και μιας που το θεωρεί  δεδομένο, αν όχι και υποχρεωμένο, που το μεταφέρει, με κόμιστρο βέβαια, έχοντας μάλιστα δρομολογημένους, σε ημέρες καύσωνα 40 βαθμών Κελσίου, τους παλιούς συρμούς, που δεν έχουν κλιματισμό και είναι κινούμενοι κλίβανοι.

Αντώνης Λέκκας, Συνταξιούχος Βριλήσσια

Ντοκιμαντέρ κατά των ναρκωτικών

Κύριε διευθυντά
Από την πρωτοφανή κρίση που μαστίζει την κοινωνία διεθνώς, η ραγδαία εισβολή των ναρκωτικών στη ζωή αποτελεί ένα από τα σοβαρότερα πλήγματα. Οι προσπάθειες απεξάρτησης των ναρκομανών που γίνονται από ειδικές δομές και οργανώσεις είναι πολύτιμες. Ωστόσο, σημαντικότερο θα ήταν η εύρεση τρόπων που να προστατεύουν τους νέους και από αυτή την πρώτη δοκιμή που αποτελεί το κρίσιμο βήμα. Και επειδή η εικόνα δημιουργεί πολύ πιο ισχυρή εντύπωση από τον λόγο –και μάλιστα όταν αυτός έχει συμβουλευτικό χαρακτήρα– θα πρότεινα ως ένα μέσο προστασίας τη δημιουργία ντοκιμαντέρ που θα προβάλλουν «εκ του φυσικού» και κατά τον πιο σαφή τρόπο την πορεία που διανύουν οι ναρκoμανείς –και μάλιστα στο οικείο περιβάλλον της πόλης– από την πρώτη δοκιμή ώς την τελική πλήρη σωματική και ψυχική εξουθένωση.

Αυτή η ζωντανή παρουσίαση της προϊούσας έσχατης εξαθλίωσης πρέπει να προβάλλεται στα σχολεία, σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης, γιατί είναι πολύ πιθανόν να συγκλονίσει τους μαθητές και να τους προκαλέσει φόβο και αποστροφή. Ο τόπος μας διαθέτει καλλιτέχνες που έχουν δημιουργήσει επιτυχέστατα ντοκιμαντέρ με ποικίλο περιεχόμενο: την αναβίωση παρωχημένων εποχών, ιστορικών γεγονότων, συνταρακτικών περιπετειών.

Ας σκεφτούν οι υπεύθυνοι του υπουργείου Παιδείας αυτή την πρόταση σήμερα, που γίνεται σοβαρή προσπάθεια σωτηρίας της εκπαίδευσης από την απίστευτη κακοποίησή της. Η πραγματοποίησή της δεν είναι δύσκολη και υπάρχει βάσιμη ελπίδα να καταστεί πολύτιμη.

Ελλη Γιωτοπουλου-Σισιλιανου, Ομότιμη καθηγήτρια Πανεπιστημίου, πρώην μέλος του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου (1965-1967)

Το γήπεδο ΠΑΟ και η «λύση Γουδί»

Κύριε διευθυντά
Οι δήμαρχοι Αθηναίων, που δυστυχώς είναι μέτοικοι τις τελευταίες δεκαετίες, επωφελούνται από τη δημοσιότητα που αποκτούν και μετακομίζουν στην κύρια πολιτική σκηνή (βουλευτές, υπουργοί).

Δεν γνωρίζω αν ο νέος δήμαρχος, με σημαντική προϋπηρεσία στην τοπική αυτοδιοίκηση, θα ακολουθήσει τον ίδιο δρόμο. Εκείνο όμως που προκαλεί εντύπωση είναι ότι, ενώ η πόλη μας έχει δεκάδες προβλήματα που χρειάζονται άμεση αντιμετώπιση, θέτει ως πρώτο στόχο την εξορία της ομάδας μας στον Βοτανικό!

Ο Παναθηναϊκός μας τα τελευταία χρόνια διέρχεται κρίση. Το πρόβλημα ξεκίνησε από την απόφαση των ιδιοκτητών της ποδοσφαιρικής ομάδας να εγκαταλείψει την ιστορική έδρα της στη λεωφόρο Αλεξάνδρας και να μεταναστεύσει στο Ολυμπιακό Στάδιο. Εκεί αγωνίζεται σε σχεδόν άδειες κερκίδες. Το στάδιο δεν αποτελεί «έδρα».

Αναφέρω ενδεικτικά ότι μεγάλες ποδοσφαιρικές ομάδες, όπως η Μπάγερν και ο Αγιαξ, χρησιμοποίησαν τα υπάρχοντα ολυμπιακά στάδια χωρίς επιτυχία και αναγκάστηκαν να κατασκευάσουν δικά τους γήπεδα ποδοσφαίρου.

Θα αναφερθώ τώρα στο έργο της κατ’ ευφημισμόν «διπλής ανάπλασης». Το συγκεκριμένο διάταγμα είναι δημιουργία επώνυμων επιχειρηματικών συμφερόντων. Η «διπλή ανάπλαση» δεν εξυπηρετεί τα συμφέροντα ούτε της πόλης των Αθηνών, ούτε των Αθηναίων, ούτε του Παναθηναϊκού.

Το γήπεδο της λεωφόρου Αλεξάνδρας είναι το πρώτο γήπεδο που κατασκευάστηκε στη χώρα μας αποκλειστικά για ποδόσφαιρο. Το γήπεδο αυτό ήταν για μισόν αιώνα η αποκλειστική έδρα της Εθνικής μας Ομάδας και έχει πολλές «πρωτιές» και «αποκλειστικότητες». Νομίζω ότι πρέπει να χαρακτηρισθεί «διατηρητέο μνημείο του ελληνικού ποδοσφαίρου» από την αρμόδια επιτροπή. Αν εξετασθεί με όρους περιβαλλοντικούς, το σημερινό γήπεδο είναι ένας ακάλυπτος χώρος που δεν επιβαρύνει την περιοχή. Αντίθετα, αν στη θέση του δημιουργηθεί εμπορικό κέντρο και πολυώροφος σταθμός αυτοκινήτων, θα υπάρξει σημαντική περιβαλλοντική επιβάρυνση.

Το γήπεδο της λεωφόρου Αλεξάνδρας δεν επαρκεί για να στεγάσει όλα τα τμήματα του Παναθηναϊκού σήμερα. Γιατί όμως πρέπει ο σύλλογος να εξορισθεί στον Βοτανικό; Η κατάλληλη θέση υπάρχει και βρίσκεται στο Γουδί, μέσα στα διοικητικά όρια του Δήμου Αθηναίων και ειδικότερα στη θέση «Πάρκο Ελληνικού Στρατού». Η θέση αυτή προσφέρεται απόλυτα για τους εξής λόγους:

α. Η περιοχή έχει άριστη προσπέλαση, από τις λεωφόρους Κανελλοπούλου (Κατεχάκη), Ε. Κοκκινοπούλου, την προέκταση της οδού Παπαδιαμαντοπούλου και τον σταθμό μετρό Κατεχάκη, από τον οποίο απέχει 700 μέτρα.

β. Η περιοχή έχει σαφές νομικό καθεστώς, δεν χρειάζονται απαλλοτριώσεις.

γ. Δεν απαιτούνται έργα υποδομής, ούτε αντιπλημμυρικά έργα, σε αντίθεση με τον Βοτανικό, όπου η δαπάνη των έργων αυτών είναι εξαιρετικά υψηλή.

δ. Στην περιοχή δεν υπάρχουν δένδρα ή οποιαδήποτε ξυλώδης βλάστηση.

ε. Δεν απαιτείται οποιαδήποτε νομοθετική ρύθμιση ή αλλαγή χρήσεων γης, διότι ο νόμος 1515/1985 «Ρυθμιστικό σχέδιο και πρόγραμμα προστασίας περιβάλλοντος της ευρύτερης περιοχής της Αθήνας» (άρθρο 15, παρ. 2, 3 δ) προβλέπει τη «…δημιουργία συστήματος μεγάλων πόλων αναψυχής, αθλητισμού και πολιτιστικών λειτουργιών που εξυπηρετούν ολόκληρη την έκταση της πόλης... Στο Γουδί, στην έκταση ιδιοκτησίας Δήμου Αθηναίων και Ζωγράφου».

στ. Η περιοχή απέχει μόνο 1.700 μέτρα από τη σημερινή ιστορική έδρα του Παναθηναϊκού Α.Ο. Αντίθετα, ο Βοτανικός απέχει 4.900 μέτρα από την έδρα του Παναθηναϊκού και μόνο 1.400 μέτρα από την έδρα του Ολυμπιακού στον Ρέντη.

ζ. Επισημαίνεται ότι το νέο αθλητικό κέντρο του Παναθηναϊκού Α.Ο., που θα περιλαμβάνει γήπεδο ποδοσφαίρου και μπάσκετ, με κατάλληλο σχεδιασμό, μπορεί και πρέπει να φιλοξενήσει όχι μόνο αγωνίσματα κλειστού χώρου (σάλας), αλλά και πολλά αγωνίσματα ανοικτού στίβου (άλματα, ρίψεις), να γίνει δηλαδή ένα σπουδαίο αθλητικό κέντρο-κυψέλη για την αθλούμενη νεολαία της Αθήνας και των βορειοανατολικών δήμων της Αττικής, που θα λειτουργεί καθημερινά. Θα είναι, δηλαδή, ένα αθλητικό κέντρο-πόλος αθλητισμού, όπως προβλέπεται στον νόμο 1515/1985.

Η μεταφορά του γηπέδου και των εγκαταστάσεων του Παναθηναϊκού στον Βοτανικό δεν συμφέρει κανέναν από τους εμπλεκομένους (Δήμος Αθηναίων, Εθνική Τράπεζα, Παναθηναϊκός, Αθηναίοι δημότες, κάτοικοι Αμπελοκήπων). Τούτο έχει αναλυθεί διεξοδικά στο παρελθόν από τις φιλόξενες στήλες της εφημερίδας μας.  Παρακαλώ λοιπόν τον νέο δήμαρχο, τους ιδιοκτήτες της ΠΑΕ και της ΚΑΕ και τις αρμόδιες δημόσιες υπηρεσίες να εγκαταλείψουν τη σκέψη «Βοτανικός» και να εξετάσουν τη λύση «Γουδί».

Κωστας Γ. Τζαμουζακης, Πολιτικός μηχανικός ΕΜΠ, μέλος του Παναθηναϊκού Α.Ο.

Λεγεώνα ξένων ποδοσφαιριστών

Κύριε διευθυντά
Στην «Καθημερινή» της 30/7/19 διάβασα τη σύνθεση ποδοσφαιρικής ομάδας της Α΄ κατηγορίας ενόψει αγώνα της. Από τους 20 παίκτες (τακτικούς, αναπληρωματικούς κ.λπ.) είδα ότι οι 16 είχαν ονόματα που έδειχναν προέλευση από διάφορες ηπείρους και χώρες του πλανήτη. Μόνο τέσσερις Ελληνες.

Επειδή υστερώ περί το αντικείμενο και για να τηρήσω τον κανόνα «Εάν ης φιλομαθής έσει και πολυμαθής» ρώτησα και έμαθα ότι η χώρα μας είναι από τις πρώτες στην εισαγωγή ξένων ποδοσφαιριστών και από τις τελευταίες στην εξαγωγή «άσων της στρόγγυλης θεάς». Το σχετικό ισοζύγιο, μου είπαν, είναι παθητικότερο και από την «Παθητική» του Τσαϊκόφσκι. Ασχετα απ’ αυτό όμως, είναι αξιοσημείωτα: α) πόσο έχει προχωρήσει η σύγχρονη παγκοσμιοποίηση, ειδικά στον τομέα αυτόν, και, β) η δραστική ενέργεια της ετερογονίας των σκοπών στον χώρο του ποδοσφαίρου.

Ο φανατισμός της καθαρόαιμης αποκλειστικότητας της «δικής μας ομάδας» έναντι της «άλλης» (που η κάθε μια αντιπροσώπευε είτε τον τοπικισμό της είτε την «ποιοτική υπεροχή» του πληθυσμού της – όλα αυτά σε ένα φόντο σαν «ρατσιστικό» και σε επίπεδο ξενηλασίας), από εκεί που ήταν μονόχρωμος και μονοσήμαντος, μεταβάλλεται ραγδαία σε ένα απλό κέλυφος που διατηρεί μόνο εξωτερικά το χρώμα και το όνομα, ενώ το περιεχόμενό του είναι κατά τα 16/20 του εντελώς άσχετο και από το χρώμα και από το όνομα.

Υποθέτω συνεπώς ότι με το κριτήριο αυτό οι ελίτ της σύγχρονης «ορθότητας», που κατά κανόνα σνομπάρουν το ποδόσφαιρο, θα βρίσκουν πλέον ένα λόγο να διαπιστώνουν ότι ουδέν κακόν αμιγές καλού. Φαντάζομαι όμως και πόσοι νοσταλγοί των παλιών ελληνικών ομάδων θα κουνούν το κεφάλι τους μελαγχολικά καθώς βλέπουν την πλήρη εξαλλαγή τους σε λεγεώνες των ξένων.

Γεράσιμος Μιχαήλ Δώσσας, Θεσσαλονίκη

Εκ βαθέων εύγε για τους συνεργάτες σας

Κύριε διευθυντά
Είμαι από χρόνια αναγνώστριά σας, μέσω Διαδικτύου κυρίως πλέον. Πάμπολλες φορές έχω ενθουσιασθεί και συγκινηθεί από άρθρα συντακτών σας, δεν θα αναφερθώ ονομαστικά σε κάποιον για να μη αδικήσω κανέναν. Και με την ευκαιρία, και οι τρεις σκιτσογράφοι είναι εξαιρετικοί, αλλά ο κ. Δημ. Χαντζόπουλος διαθέτει σίγουρα σπάνια, υψηλότατη ευφυΐα. Κρατώ στο αρχείο μου παλαιό σκίτσο του από τα «ΝΕΑ» νομίζω, με αναφορά στους τραγικούς Αξαρλιάν και Γρηγορόπουλο. Δεν θα ξεχάσω ποτέ ότι έλεγε αυτό που τότε κανείς δεν τολμούσε να πει.

Ο λόγος που με οδήγησε να σας γράψω είναι ότι πριν από λίγες ημέρες διάβασα το άρθρο της κ. Τασούλας Επτακοίλη για την κ. Φύτρου, τη μητέρα που έχασε όλη την οικογένειά της στο Μάτι, με τον φρικτό τρόπο που όλοι γνωρίζουμε.  Θα ήθελα να της διαβιβάσετε τα θερμά μου συγχαρητήρια.

Και έτσι για να ελαφρύνω λίγο τη σφιγμένη μου ψυχή, είχα την τύχη να διαβάσω το άρθρο του κ. Θεοδωρόπουλου «Γιατί θύμωσε ο Ραγκούσης». Πραγματικά εξαιρετικό – αγαπητέ κύριε Θεοδωρόπουλε, συνεχίστε να λέτε τα πράγματα με το όνομά τους! Θερμότατα συγχαρητήρια σε όλους σας!

Μαρια Μ. Πρωτονοταριου, Αθήνα

«Περί όνου σκιάς», μια... νομική γιγαντομαχία!

Κύριε διευθυντά
Η φράση του τίτλου καθιερωμένη στο ελληνικό λεξιλόγιο, είναι ταυτόσημη με το μηδαμινό, το ασήμαντο, το ανάξιο λόγου γεγονός. Και όμως πίσω της και στο μακρότατο ελληνικό παρελθόν κρύβει μια δίκη αστικής φύσεως, η οποία αποτέλεσε πηγή θεμελιωδών νομικών εννοιών και βασικού νομικού θεσμού, της καταχρήσεως δικαιώματος!

Ειδικότερα: Στα Αρχαία Αβδηρα υπήρχε ένας οδοντογιατρός που ονομαζόταν Στρουθίων. Αυτός, πλην της νομίμου επαγγελματικής του εγκαταστάσεως στην πόλη των Αβδήρων, επισκεπτόταν περιοδικά και διάφορες κοντινές κωμοπόλεις και χωριά, ιδίως σε εποχή εμποροπανηγύρεων, για να προσφέρει τις υπηρεσίες του. Προς τούτο μίσθωσε έναν όνο –γάιδαρο– για τη μεταφορά του ιδίου αλλά και των τότε υπαρχόντων οδοντογιατρικών εξοπλισμών. Ιδιοκτήτης του όνου ήταν ο αγωγιάτης που ονομαζόταν Ανθρακας. Ο εκμισθωτής του όνου ασκούσε και καθήκοντα ονηλάτου, γιατί γνώριζε τις κωμοπόλεις και τα χωριά της ευρύτερης περιοχής. Ευρισκόμενοι και οι δύο εν πορεία για την κωμόπολιν Ειρήνεια, ο ήλιος ήταν καυτός –Αύγουστος– και η θερμοκρασία ανυπόφορη. Ο οδοντογιατρός κατέβηκε από τον γάιδαρο και πήγε κάτω απ’ τη σκιά του για να ανακουφιστεί από την αφόρητη ζέστη. Τότε ο ιδιοκτήτης του γαϊδάρου τού ζήτησε πλην του συμφωνηθέντος μισθώματος και πρόσθετη αμοιβή για τη... σκιά του γαϊδάρου, που ήταν εκτός των συμφωνηθέντων!

Ο οδοντογιατρός αρνήθηκε και η διένεξη οδηγείται στο δικαστήριο των Αβδήρων. Στο δικαστήριο τίθεται το πρόβλημα εάν η πρόσθετη αμοιβή της σκιάς του γαϊδάρου αποτελεί ή όχι... κατάχρηση δικαιώματος! Πολλοί καθηγητές πανεπιστημίου του Αστικού Δικαίου εδώ και στη Γερμανία υποστηρίζουν λανθασμένα ότι πηγή του θεσμού της καταχρήσεως δικαιώματος εντοπίζεται για πρώτη φορά στο έργο του Σαίξπηρ «Ο έμπορος της Βενετίας». Οχι. Είναι η δίκη «περί όνου σκιάς» που έγινε στα Αβδηρα. Μια νομική γιγαντομαχία για τη σκιά του... γαϊδάρου!

Γ. Σταραντζης, Δικηγόρος στον Α. Πάγο και στο ΣτΕ, πρ. επιστημονικός συνεργάτης «Αρχείου Νομολογίας», Νομικός συγγραφέας

Ψυχικά τραύματα και περί αμβλώσεων

Κύριε διευθυντά
Πολύς λόγος γίνεται τελευταία για τις αμβλώσεις και η Εκκλησία γίνεται στόχος για την «αναχρονιστική» δήθεν στάση της έναντι της απαγορεύσεώς τους («Καθημερινή», 28/7/19).  Δεν χρειάζεται να είναι κανείς γιατρός για να δεχθεί ότι η χωρίς ιατρικό λόγο βάρβαρη και αποτρόπαιη εκρίζωση ενός ανυπεράσπιστου όντος από τα σπλάγχνα της μητέρας του όχι μόνον πράξη «προοδευτική» δεν είναι, όπως η επί παντός επιστητού έχουσα γνώμη κοινωνία μας αποφαίνεται, αλλά «σκοταδιστική», σαδιστική και αποκρουστική ενέργεια, όπως η κάπως βαθύτερη και περισσότερο αντικειμενική προσέγγιση διαπιστώνει.

Τότε προς τι το μίσος;  Οπως στο πλείστο παρόμοιων περιπτώσεων συμβαίνει, στο βάθος κρύβεται α) η προκατάληψη, β) η σύγχυση των εννοιών και γ) η άγνοια.

α) Αν θέλεις να χαρακτηρίσεις κάποιον «σκοταδιστή», κατηγόρησέ τον ότι είναι κατά των αμβλώσεων. Λίγοι θα καταλάβουν τη λαθροχειρία.

β) Πολλοί συγχέουν την άμβλωση με τους τρόπους ελέγχου των γεννήσεων. Ενα καλό λεξικό δίνει τη λύση· αν και πολύ φοβάμαι ότι η ετυμολογία θα προσφέρει ευειδές ένδυμα που θα αμβλύνει τη θέα του απαίσιου προσώπου της άμβλωσης.

γ) Καυχόμαστε για την είσοδο της σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης στην Παιδεία μας. Περιέχεται σε αυτήν άραγε και ένα καλογυρισμένο ντοκιμαντέρ που να παρουσιάζει με σεβασμό και αντικειμενικότητα τη διαδικασία της άμβλωσης, ώστε να μπορεί να την παρακολουθήσει ο έφηβος όπως ο κάθε φοιτητής της Ιατρικής μπορεί από τον εξώστη των χειρουργείων του νοσοκομείου του; Πιστεύω ότι κάτι τέτοιο θα καλύψει πολλές ώρες ανιαρής σωφρονιστικής διδασκαλίας.

Βέβαια στη θέα των χειρουργικών «κοχλιαρίων» που ανελέητα σκάβουν στα σπλάγχνα της μητέρας για να μεταφέρουν στο καλάθι των απορριμμάτων το ασχημάτιστο ακόμα σωματάκι του ανυπεράσπιστου παιδιού, μπορεί μερικοί να λιποθυμήσουν.

Εδώ είναι που οι ταχέως πληθυνόμενοι αγωνιστές κατά των «ψυχικών τραυμάτων» θα εξεγερθούν. Αλλά τι να κάνουμε. Κάποτε πρέπει να επιλέξουμε: ή «ψυχικά τραύματα» ή «τραυματική δολοφονία» ανυπεράσπιστων υπάρξεων.

Ανδρεας Κ. Ντεληθεος, Αναπληρωτής καθηγητής Ιατρικής Σχολής Πανεπιστημίου Αθηνών,  Γλυφάδα

Οδήγησα, κατέγραψα και σας τα μεταφέρω

Κύριε διευθυντά
Πρόσφατα ταξίδεψα με αυτοκίνητο στην Ανατολική Μακεδονία - Θράκη. Ξεκίνησα από Καβάλα και πέρασα όλους τους νομούς της περιοχής. Επισκέφθηκα όλες τις πόλεις, τα μειονοτικά χωριά, το Δέλτα του Εβρου, φθάνοντας μέχρι το Ορμένιο. Στο ταξίδι αυτό των 1.200 χιλιομέτρων οι απογοητεύσεις μου ήταν δύο: Η πρώτη αφορούσε την κατάσταση της υπό τη διαχείριση του Δημοσίου Εγνατίας Οδού, που χρησιμοποίησα και στις δύο κατευθύνσεις της, σε όλο το μήκος της από Καβάλα μέχρι Φέρες. Οδόστρωμα –κυριολεκτικά– άθλιο, γεμάτο μπαλώματα και λακκούβες, διαγραμμίσεις φθαρμένες και σε πολλά σημεία εξαφανισμένες από τη μακρά χρήση και επικάλυψη, κράσπεδα χορταριασμένα και διαχωριστική νησίδα πλήρως εγκαταλελειμμένη. Μια καινούργια διεθνής οδός με ενσωματωμένη ιστορία, σημαντική για την οικονομία της χώρας και τον τουρισμό της, έχει όψη παρατεταμένης και προϊούσης εγκατάλειψης, στο μήκος της τουλάχιστον που εγώ χρησιμοποίησα. Η δεύτερη απογοήτευση ήταν η αδυναμία επίσκεψης στα λεγόμενα Τέμπη της Μακεδονίας στον ποταμό Νέστο και ιδιαίτερα στο τμήμα Σταυρούπολη - Τοξότες, μήκους λιγότερο των 10 χιλιομέτρων, όπου δεν υπάρχει οδική σύνδεση, αλλά μόνο σιδηροδρομική. Η μόνη δυνατότητα επίσκεψής του που υπάρχει είναι να περιμένει κανείς το μοναδικό ημερήσιο δρομολόγιο της αμαξοστοιχίας (πόστα) Θεσσαλονίκης - Αλεξανδρουπόλεως, που θεωρητικά περνάει κάποια ακαθόριστη ώρα το πρωί από Σταυρούπολη προς Τοξότες και επιστρέφει πάλι κάποια άλλη ακαθόριστη ώρα το απόγευμα. Νομίζω ότι τα μέσα υπάρχουν στον ΟΣΕ για να οργανωθεί ένα τακτικό πρόγραμμα επισκεψιμότητας της διαδρομής, ξεχωριστό από το μοναδικό εμπορικό κ.λπ. ημερήσιο δρομολόγιο, ώστε να είναι προσιτή η μαγευτική αυτή τοποθεσία σε όλους (ημεδαπούς και ξένους) που πηγαίνουν εκεί απληροφόρητοι και φεύγουν απογοητευμένοι.

Πανος Δημαρας, Δικηγόρος ε.τ. Αθήνα

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ