Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Μια περιγραφή ενός γερμανικού ΑΕΙ

Κύριε διευθυντά
Με αφορμή τις μακρότατες συζητήσεις στην ελληνική Βουλή, αλλά και ευρύτερα στην κοινωνία, για τη σημασία, τον σκοπό και την τήρηση του πανεπιστημιακού ασύλου, θα σας αναφέρω ένα πρόσφατο περιστατικό: Πριν από καιρό, ευρισκόμενος στο Φράιμπουργκ της Γερμανίας, θέλησα να επισκεφθώ για λίγο και τους χώρους του εκεί πανεπιστημίου, όπου τη 10ετία του ’60 έκανα ένα μέρος των σπουδών μου. Θέλησα λοιπόν να ξαναδώ, στο παλιό πια κτίριο, τους χώρους των παραδόσεων, το φοιτητικό εστιατόριο (mensa), τη βιβλιοθήκη της σχολής κ.λπ.

Πριν μπω στο κτίριο με σταμάτησε κάποιος ευγενής κύριος και με ρώτησε τι επιθυμούσα. Του εξήγησα τους λόγους της επίσκεψής μου, με κοίταξε για λίγο με συμπάθεια (είμαι ήδη 84 ετών και δεν μοιάζω με τρομοκράτη), μου ζήτησε την ταυτότητά μου, μου κάρφωσε στο στήθος μια καρτούλα «ελευθέρας» και με άφησε να περάσω μέσα.

Στους χώρους επικρατούσε απαστράπτουσα καθαριότητα, απόλυτη ησυχία και γαλήνη. Πουθενά αφίσες, σκουπίδια, μπουκάλια, καφέδες και άλλα παρόμοια. Μερικοί φοιτητές κυκλοφορούσαν αθόρυβα σαν σκιές στους διαδρόμους και όλα έδειχναν ότι εκεί μέσα κάτι σοβαρό επιτελείται. Ούτε μπαχαλάκηδες, ούτε λαθρομετανάστες, ούτε ναρκωτικά, λαθραία τσιγάρα, ρόπαλα, μολότοφ και άλλα σχετικά. Να ένας χώρος για ένα πραγματικό άσυλο, σκέφθηκα.

Γιατί πανεπιστημιακό άσυλο είναι μία από τις ακαδημαϊκές ελευθερίες, που αναφέρεται στην προστασία της επιστημονικής έρευνας και στη διακίνηση των ιδεών μέσα σε αυτά τα ακαδημαϊκά ιδρύματα, ιδίως σε περιόδους αντιδημοκρατικών καθεστώτων.

Αυτά γράφουν τα πιο έγκριτα λεξικά.

Γιωργος Α. Κουρμουσης


Βρισκόμαστε στο 1286. Δεσπόζουσες φαμίλιες στα φραγκοκρατούμενα νησιά του Αιγαίου από τη μία των Γκίζη και από την άλλη των Σανούδων. Ενας γαϊδαράκος αριστοκρατικής καταγωγής (φωτογραφία αρχείου) έπεσε θύμα απαγωγής, βρέθηκε ανάμεσα στα διασταυρούμενα πυρά διχόνοιας ισχυρών θνητών πρωταγωνιστώντας σε ένα, ιστορικά τεκμηριωμένο, πολεμικό επεισόδιο δίποδων για την τιμή ενός τετράποδου. Η συγκλονιστική ιστορία τιτλοφορείται «Η αρπαγή του όνου από πειρατές»· χύθηκε αίμα γι’ αυτόν. Η απαξιωτική, υβριστική χρήση του ονόματος του γαϊδάρου από άνθρωπο προς άνθρωπο είναι ανίερη. Ο Θεάνθρωπος ευλόγησε με ύψιστο συμβολισμό την αρετή της ταπεινότητας, εισερχόμενος στα Ιεροσόλυμα και στην οδό του μαρτυρίου Του «επί πώλου όνου».   

Η αιματηρή πολιορκία για την τιμή ενός εξαίρετου όνου, ο ναύαρχος και η πυργοδέσποινα Κασσάνδρα

Κύριε διευθυντά
Με αφορμή την επιστολή του αγαπητού κυρίου Γιώργου Σταραντζή (10/8) και τα «περί όνου σκιάς», θα ήθελα να εξιστορήσω την υπόθεση ενός άλλου όνου, ο οποίος έζησε σε μιαν άλλη εποχή, έμελλε όμως να είναι αφορμή δραματικών εξελίξεων με τραγικές συνέπειες, ώστε να μείνει και αυτός στην Ιστορία.

Τα γεγονότα συνέβησαν στα φραγκοκρατούμενα νησιά του Αιγαίου το 1286. Δύο ήσαν οι μεγάλες οικογένειες που δέσποζαν εκείνη την εποχή, αυτές των Γκίζη και των Σανούδων. Σε μια εκστρατεία, πειρατές απήγαγαν έναν εξαίρετο όνον ο οποίος ανήκε σε έναν των Γκίζη και τον πούλησαν στον γιο του Μάρκου Β΄ Σανούδο Γουλιέλμο, άρχοντα της Σύρου, ο οποίος, παρά το ότι ο όνος έφερε γραμμένα πάνω του τα αρχικά του ιδιοκτήτη, τον αγόρασε και μάλιστα ακριβά.

Ο Γκίζης τότε πολιόρκησε το κάστρο της Σύρου με μεγάλες δυνάμεις για την επαναπόκτηση του όνου. Εν τω μεταξύ, όλος ο κόσμος του Αιγαίου ησχολείτο μόνο με το θέμα αυτό, παραλύοντας τη λειτουργία της κοινωνίας. Για καλή τύχη του Σανούδου, εκείνες τις ημέρες είχε καταπλεύσει στη Μήλο ο Narjaut de Toucye, ναύαρχος του βασιλέως της Νεαπόλεως Καρόλου Β΄ του Ανδεγαυού, ο οποίος ήταν επικυρίαρχος των Σανούδων.

Τόσο οι ισχύοντες φεουδαρχικοί νόμοι όσο και οι παρακλήσεις της πυργοδέσποινας της Μήλου, Κασσάνδρας Σανούδου, ανάγκασαν τον ναύαρχο να βοηθήσει τον πολιορκημένο Σανούδο καταφέρνοντας να λυθεί η πολιορκία από τον Γκίζη.

Η υπόθεση, όμως, στη συνέχεια οδηγήθηκε στον πληρεξούσιο αντιπρόσωπο της Γαληνοτάτης (Βενετό Βάιλον της Εύβοιας), ο οποίος έλυσε το θέμα συμβιβαστικά αποκαθιστώντας την ειρήνη, αφού όμως είχαν χαθεί πολλές ανθρώπινες ζωές και πάνω από τριάντα χιλιάδες βαρέα σόλδια.

Και όλα αυτά χάριν ενός αθώου όνου, ο οποίος δυστυχώς αμέσως μετά απεβίωσε αιφνιδίως! Πιστεύω πάντως ότι και οι δύο περιπτώσεις των ιστορικών αυτών όνων εμπεριέχουν διαχρονικά μηνύματα.

Ι. Κ. Γεωργιου, Καρδιολόγος

Περί συκοφαντίας και δυσκοιλιότητας

Κύριε διευθυντά
Η συκοφαντία είναι το εθνικό σπορ των Ελλήνων. Η άνθησή της μέχρι σήμερα αποτελεί απόδειξη ότι είμαστε γνήσιοι απόγονοι των Αρχαίων Ελλήνων. Γεννήθηκε στην αρχαία Ελλάδα –Αττική– και εθεωρείτο άδικη και αξιόποινη πράξη από το Αττικό δίκαιο. Τα ετυμολογικά της στοιχεία είναι: α) το ρήμα φαίνω=φανερώνω και β) τα... σύκα. Οσο γλυκό και ευχάριστο αποτελεί το δεύτερο συνθετικό της, τόσο πικρό και δηλητηριώδες είναι, ως αντικοινωνική πράξη με μεγάλη ηθικοκοινωνική απαξίωση, η συκοφαντία.

Το Αττικό δίκαιο απαγόρευε και τιμωρούσε την εξαγωγή των σύκων από την Αττική, γιατί οι έμποροι των σύκων έβρισκαν αυξημένες τιμές εκτός Αττικής και ιδίως στα νησιά, και το σύνολο σχεδόν της παραγωγής εξαγόταν με αποτέλεσμα οι Αθηναίοι να στερούνται τα σύκα, τα οποία ήταν ευρυτάτης καταναλώσεως όχι μόνο επειδή ήταν εύγευστο και γλυκύτατο φρούτο, αλλά και φάρμακο κατά της δυσκοιλιότητας! Αρχισαν λοιπόν οι Αθηναίοι καταναλωτές του είδους μια συντονισμένη και συλλογική εκστρατεία κατά των εμπόρων, εξαγωγέων σύκων. Αθρόες καταγγελίες υποβάλλονταν στις αρμόδιες αρχές κατά των εμπόρων. Η καταγγελία ήταν... συκοφαντία! Φανέρωναν δηλαδή τους εξαγωγείς σύκων και ζητούσαν την τιμωρία των καταγγελλομένων. Πολλές από τις καταγγελίες ήταν αληθινές, αλλά οι περισσότερες αποδεικνύονταν ανυπόστατες, ψευδείς και αναληθείς, Ελληνες... γαρ!

Οι μηνυτές υπέβαλαν τις καταγγελίες τελούντες σε γνώση της αναλήθειας των καταγγελλομένων. Δόλος και εκδικητικότητα προφανώς έδινε αυτό «το άνθος του κακού», που αποτελεί το προπατορικό μας αμάρτημα, το οποίο ενδημεί, ανθεί και ευδοκιμεί στη χώρα μας ιδίως στη Βουλή των Ελλήνων την τελευταία τετραετία, που συκοφαντήθηκαν έξοχοι δημόσιοι άνδρες. Η συκοφαντία είναι το όπλο των δειλών, των ευτελών και των δολίων. Στρέφεται εναντίον πολύτιμων εννόμων αγαθών, της τιμής, της υπολήψεως, του καλού και του αγαθού ονόματος του ανθρώπου. Ταπεινό, ευτελές, άθλιο και ατιμωτικό ποινικό αδίκημα δεν πρέπει να διαπράττεται μέσα στη Βουλή των Ελλήνων γιατί η πολιτική –κατά Πλάτωνα– είναι «καθίδρυμα παιδείας», ήθους και εντιμότητας και όχι ταπεινό χαλκείο ευτελών, άνανδρων, κακοηθέστατων συκοφαντιών!

Γ. Σταραντζης, Δικηγόρος στον Α. Πάγο και στο ΣτΕ, πρ. επιστημονικός συνεργάτης «Αρχείου Νομολογίας»,

Νομικός συγγραφέας

Ενα μπάχαλο και «πολλά ζητάς»

Κύριε διευθυντά
Σε συνέχεια άρθρου στο φύλλο της 30 Ιουνίου 2019 σχετικά με την εξέταση των οδηγών άνω των 74 ετών για την ανανέωση της άδειας οδήγησης, θέλω να σας αναφέρω τα ακόλουθα: Συνοδεύοντας τη σύζυγό μου στη διαδικασία ανανέωσης της άδ. οδήγησης που έληγε στις 20.5.19, επισκεφθήκαμε στις 12.3.19 το υπουργείο Συγκοινωνιών στον Χολαργό. Στην αίθουσα διεκπεραίωσης υποθέσεων των πολιτών –η οποία ήταν γεμάτη από διαμαρτυρόμενους πολίτες, γιατί, δεν γνωρίζαμε ακόμη– πληροφορηθήκαμε ότι τα σχετικά δικαιολογητικά για την ανανέωση του διπλώματος θα τα παραλαμβάναμε στο κυλικείο!

Με μεγάλη προθυμία ο κυλικειάρχης παρέδωσε τα σχετικά έγγραφα, βγάζοντας και φωτοτυπίες – λαμβάνοντας σχετική αμοιβή. Υστερα από μία εβδομάδα, στις 20/3, στην και πάλι κατάμεστη αίθουσα του υπουργείου Συγκοινωνιών στον Χολαργό και περιμένοντας 5 ώρες (08.30-13.30) χωρίς δελτία προτεραιότητος, καταθέσαμε τα σχετικά δικαιολογητικά.

Λάβαμε παράταση του διπλώματος έως 20.6.19. Σε ερώτηση πότε θα γίνουν οι εξετάσεις, η απάντηση ήταν: «Θα λάβετε SMS».

Στις 20.5.19 ενόψει καλοκαιριού και λήξεως του προσωρινού διπλώματος, επισκεφθήκαμε το υπουργείο. Στη γνωστή κατάμεστη αίθουσα και χωρίς και πάλι αριθμό προτεραιότητος, αναμένοντας και πάλι 5 ώρες πληροφορηθήκαμε από τον αρμόδιο λειτουργό όχι την ημερομηνία της εξετάσεως, αλλά την ημερομηνία που θα προσδιοριστεί η ημερομηνία της εξέτασης (29.5.19).

Προσερχόμενοι στις 29.5.19 στη γνωστή κατάμεστη αίθουσα και έχοντας πληροφορηθεί ότι για τη διαδικασία αυτή δίδονται αριθμοί προτεραιότητος, οι οποίοι εξαντλούνται πολύ γρήγορα, φροντίσαμε να είμαστε εκεί από τις 8 π.μ. Οι αριθμοί που θα εξυπηρετούντο δεν ήταν πολλοί, αλλά και πάλι η αναμονή ήταν 4ωρη. Τούτο οφείλετο στο ότι μεμονωμένα άτομα ως εκπρόσωποι σχολών οδηγών διεκπεραίωναν και 10 υποθέσεις... Σε ερώτησή μου σε αρμόδιο λειτουργό γιατί δεν δημιουργείται ειδική θυρίδα για τις σχολές οδηγών, έλαβα την αποστομωτική απάντηση: «Πολλά ζητάς...».

Προσδιορίστηκε ως ημερομηνία εξέτασης η 13η Ιουνίου 2019 και τόπος συνάντησης το εξοχικόν κέντρον του Παπάγου «Μουριές» στην οδό Αναστάσεως! Σταθμεύσαμε το αυτοκίνητό μας έξω από τις Μουριές το προηγούμενο βράδυ, διότι αν το πηγαίναμε το μεσημέρι στις 3 θα επικρατούσε το αδιαχώρητο. Οι εξεταστές προσήλθαν ακριβώς στις 15.00, η συμπεριφορά τους ήταν ευγενική και γεμάτη κατανόηση και διεκπεραίωναν το έργο τους με ταχύτητα. Μας γνωστοποίησαν πως θα παραλάβουμε το νέο δίπλωμα έπειτα από 1 μήνα (13/7). Μεταβαίνοντας και πάλι στη γνωστή αίθουσα στις 24/7, σε μια άδεια από κόσμο θυρίδα όπου θα παρεδίδετο το νέο δίπλωμα, πληροφορηθήκαμε ότι αυτό θα συμβεί Σεπτέμβριο - Οκτώβριο. Σε έντονη παρατήρησή μου γιατί δεν ειδοποιηθήκαμε μέσω SMS ενώ είχε δηλωθεί ο αριθμός τηλεφώνου στην αρχική αίτηση, έλαβα πάλι άλλη αποστομωτική απάντηση:

«Απευθυνθείτε στον υπουργό»...

Διερωτώμαι μήπως ο συγγραφέας Νίκος Δήμου επέλεξε δικαίως για τίτλο του βιβλίου του «Η δυστυχία του να είσαι Ελληνας»...

ΥΓ. Θέλω να παρατηρήσω ότι μέσω ΚΕΠ η διαδικασία ανανέωσης διπλώματος τα προηγούμενα χρόνια ήταν άψογη, και η ενημέρωση για την παραλαβή του γινόταν μέσω sms.

Αναστασιος Κ. Δαμβεργης, Συνταξιούχος

Το κατάστημα και οι αναμνήσεις

Κύριε διευθυντά
Ως καθημερινός αναγνώστης της εφημερίδας σας εδώ και δεκαετίες, διαβάζω με ιδιαίτερο ενδιαφέρον τα άρθρα του Νίκου Βατόπουλου που αφορούν κτίρια της Αθήνας, τα οποία σφράγισαν με τη φυσιογνωμία τους την εικόνα της πόλης μέσα στον χρόνο. Διαβάζοντας όμως το άρθρο της Ξένιας Γεωργιάδου στο περιοδικό «Κ» της 21/6/2019 με τίτλο «Το λίφτινγκ ενός ουρανοξύστη», που αναφέρεται στο κτίριο που βρίσκεται στη γωνία των οδών Αιόλου και Ευριπίδου, στο ιστορικό τρίγωνο της Αθήνας, με μεγάλη απογοήτευση είδα ότι ενώ γίνεται μία εκτενέστατη αναφορά στη σημερινή χρήση και διαμόρφωση του κτιρίου, αποσιωπάται τελείως η ιστορία του. Σε αυτό το κτίριο στεγάστηκε για πολλές δεκαετίες ένα από τα εμβληματικότερα καταστήματα της Αθήνας: το Ι. Μαύρος Α.Ε.

Ποιος Αθηναίος ή και κάτοικος της περιφέρειας δεν έχει περάσει το κατώφλι του, ψωνίζοντας είτε υφάσματα –ως κατάστημα υφασμάτων ξεκίνησε από τον ιδρυτή του Ιωάννη Μαύρο γύρω στα 1925– είτε είδη προικός, έτοιμα ενδύματα και τα τελευταία χρόνια εσώρουχα και μαγιό; Αξέχαστες θα μου μείνουν οι βόλτες στην Αθήνα με τη μητέρα μου και τη γιαγιά μου, για ψώνια στου Μαύρου και εν συνεχεία γλυκό στου Παυλίδη, Αιόλου και Βύσσης γωνία...

Στις αρχές της δεκαετίας του ’70 η δεύτερη γενιά της οικογένειας Μαύρου ανοικοδόμησε το παλιό διώροφο κτίριο, δίνοντάς του τη σημερινή του μορφή, και η εμπορική δραστηριότητα συνεχίστηκε για πολλές ακόμα δεκαετίες, πάντα ταυτόσημη με τις έννοιες της ποιότητας και της εντιμότητας.

Την τελευταία ανακαίνιση το εμβληματικό κατάστημα την έκανε στα τέλη της δεκαετίας του ’90, ανανεώνοντας ύφος και πελατεία, για να δεχτεί αργότερα απανωτά χτυπήματα τον ταραγμένο χειμώνα των μεγάλων επεισοδίων στην Αθήνα.

Μια τελευταία επισήμανση: Το κτίριο δεν αποτελεί έργο του Δημήτρη Βαράγκη, ο οποίος έφυγε από τη ζωή μέσα στη δεκαετία του ’50, αλλά του γιου του Θεμιστοκλή.

Ηλιας Φ. Καρατζας, Νέα Ερυθραία

Περί εθνοτήτων, γης και προγόνων

Kύριε διευθυντά
«Αυτό το μέρος ανήκει σε μένα όσο και σε σένα». Φράση μιας Τουρκάλας από τη Θράκη, προέδρου του μειονοτικού κόμματος, που διαλαλεί ότι οι μουσουλμάνοι της Θράκης είναι Τούρκοι.

Οπως χαρακτηριστικά και με τρόπο σαφή μας λέγει η εκ του επωνύμου της ασαφής Τουρκάλα (Ασάφογλου το όνομά της), το «μέρος» αυτό, δηλαδή η Θράκη, είναι η πατρίδα τους και το αγαπούν όσο κι εμείς. Εκεί είναι θαμμένοι εδώ και αιώνες όλοι τους οι πρόγονοι, εκεί βρίσκονται και οι ευκτήριοι οίκοι τους, αυτά που λέμε εμείς εκκλησίες και αυτοί τζαμιά, μητρική τους γλώσσα είναι η τουρκική και έχουν κρατήσει με θρησκευτική ευλάβεια όλα τα ήθη, τα έθιμα και τις παραδόσεις τους. Ασφαλώς και είναι Τούρκοι, ανήκουν δηλαδή στο τουρκικό έθνος, τη Θράκη όμως τη θεωρούν πατρίδα τους, όπως τη θεωρούμε κι εμείς που ανήκουμε σε άλλο έθνος.

Επιμένουμε όμως να λέμε ότι «δεν είναι το έθνος που μας καθορίζει, αλλά το έδαφος, ο τόπος όπου έχουν γεννηθεί οι πατέρες μας». Πατριώτες εμείς, εξίσου πατριώτες (και μάλιστα για τους ίδιους λόγους) και οι Τούρκοι της Θράκης.

«Μας λέτε να πάμε στην Τουρκία όσοι αισθανόμαστε Τούρκοι», συνεχίζει η κυρία Ασάφογλου. «Οχι, δεν πρόκειται να πάμε στην Τουρκία. Εδώ θα μείνουμε, διότι εδώ είναι η πατρίδα μας και μας ανήκει όσο ανήκει και σε εσάς».

Οι διεθνείς συνθήκες εντούτοις μας λένε ότι όσοι ανήκουν στον γεωγραφικό χώρο του ελλαδικού (ή τουρκικού) κράτους είναι Ελληνες (ή Τούρκοι αντίστοιχα).

Πρέπει να αγνοούν απόλυτα τον Ηρόδοτο οι σπουδαιοφανείς αυτοί συντάκτες των διεθνών συνθηκών. Να αγνοούν, ή στη χειρότερη περίπτωση να παραβλέπουν, δηλαδή να κάνουν ότι δεν ξέρουν, τον ορισμό περί του έθνους που διετύπωσε ο μεγάλος μας αυτός πρόγονος πριν από δυόμισι χιλιάδες χρόνια και που μέχρι σήμερα, εις πείσμα όλων των διεθνών συνθηκών, συνεχώς επιβεβαιώνεται.

Η αλήθεια όμως, όσα χρόνια, ακόμη και όσοι αιώνες και αν περάσουν, και με όσα σκουπίδια, ανοησίες, πολιτικές σκοπιμότητες, κατεργαριές και ψέματα και αν σκεπασθεί, κάποια στιγμή παίρνει την εκδίκησή της. 

Εν τω μεταξύ, άντε ξαγκίστρωνε τώρα με τις ανόητες ιδεοληψίες που μας έχουν γεμίσει το μυαλό.

Θεμος Γκουλιωνης, Οφθαλμίατρος, Ναύπλιον

Η καλλονή Σύμη και ο εστιάτωρ

Κύριε διευθυντά

Ας φανταστούμε το Μνημείο του Aγνώστου Στρατιώτη στην Αθήνα και επιτήδειους εστιάτορες που αντιμέτωποι με την αιχμή της κίνησης μεσούντος του Αυγούστου επεκτείνονται με τραπέζια σε ανοικτούς χώρους όπου βρίσκονται. Και γιατί όχι μπροστά στον Αγνωστο Στρατιώτη;

Ας φανταστούμε επίσης και τον Δήμο Αθηναίων να συνεπικουρεί στη χρήση του χώρου επιτρέποντας επέκταση ανάμεσα στους δύο Εύζωνες. Σουρεαλιστικό και αδιανόητο, αλλά δυστυχώς ένα τέτοιο άθλιο σενάριο έγινε πραγματικότητα φέτος στη Σύμη.

H Δωδεκάνησος είναι η τελευταία σπιθαμή που προσαρτήθηκε στην Ελλάδα, μόλις το 1947. Η ερήμωση της Σύμης που είχε ήδη αρχίσει από την εποχή της παρακμής της σπογγαλιείας συνεχίστηκε, όπως εύγλωττα διηγείται η «Αστραδενή» της Ευγενίας Φακίνου, μέχρι την ελληνοτουρκική κρίση του 1974. Τότε άρχισε μια μεγάλη ανάκαμψη, κατά κύριο λόγω εξαιτίας ημερήσιων εκδρομών με τουρίστες από τη Ρόδο, που τα προηγούμενα χρόνια πήγαιναν στη γειτονική Τουρκία. Παράλληλα, ο οικισμός της Σύμης κηρύχθηκε προστατευόμενος, λόγω της απαράμιλλης αρχιτεκτονικής ομορφιάς του, και σιγά σιγά έγινε πόλος έλξης, αρχικά για Ιταλούς και Γάλλους αλλά στην συνέχεια και από Ελληνες.

Με την καλπάζουσα βελτίωση των συγκοινωνιών και την εντυπωσιακή άνοδο της ποιότητας των υπηρεσιών και την ποικιλία των προϊόντων στα μαγαζιά της είναι ασυναγώνιστη για τον επισκέπτη που ψάχνει κάτι διαφορετικό από τη βαβούρα και γκλαμουριά των γνωστότερων νησιών.

Ο Γυαλός της Σύμης, ένα από τα πιο όμορφα λιμάνια της Μεσογείου, δεν έμεινε απαρατήρητος από πλήθος ιδιόκτητων σκαφών αναψυχής παρ’ όλη την ανυπαρξία επίσημης μαρίνας. Σήμερα το λιμάνι της σφύζει από όλο και πιο μεγάλα σκάφη, τα πιο πολλά με τουρκική σημαία.

Ετσι, λοιπόν, στην αιχμή του Αυγούστου ευφυής εστιάτωρ επεκτάθηκε μπροστά στο Μνημείο της Ενσωμάτωσης στη Σύμη, ένα πανέμορφο χώρο που κοσμείται από αντίγραφο, λαξευμένο στον βράχο, του Αναγλύφου της Τριήρους από την Ακρόπολη της Λίνδου. Πού είναι οι τοπικές και πολεοδομικές αρχές;

Γιαννης Μ. Ιωαννιδης, Καθηγητής Οικονομικών, Εδρα Neubauer, Πανεπιστήμιο Tufts
 

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ