Μιχάλης Τσιντσίνης ΜΙΧΑΛΗΣ ΤΣΙΝΤΣΙΝΗΣ

Τούρκος στο Παρίσι

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Ακόμη και ο πιο εκλεπτυσμένος Ελληνας κουβαλάει έναν Τούρκο. Οχι Τούρκο πραγματικό. Κουβαλάει, ας πούμε, ένα ανατολίτικο ασυνείδητο. Εναν άλλον, κάπως αδέσποτο εαυτό, που σέρνεται στα πόδια του σαν απείθαρχο κατοικίδιο. Σαν τον γάτο που συνοδεύει την πρωταγωνίστρια του τραγουδιού στο Παρίσι – τόπο σπουδών, αλλά και λίγης αλητείας. Τόπο νωχελικής βουτιάς στην εκεί κουλτούρα.

Αυτός πάντως που διαβάζει τις επιστολές της δεν είναι καθόλου τουρκικής σύστασης. Δεν είναι ο νάρκισσος του βαρέος νταλκά – ο «υπάρχω-κι-όσο-υπάρχεις-θα-υπάρχω». Είναι το αντίθετο.

Είναι κάποιος που μακριά της «νιαουρίζει μοναχός».

Εξίσου, αν όχι περισσότερο, ευάλωτος είναι και ο κληρωτός του Διδυμότειχου. Καμία πολεμική αρετή. Καμία αντοχή στην κακουχία. Μόνο αγωνία, ήττα και ανασφάλεια.

Ο Μαχαιρίτσας, που δάνεισε σε αυτούς τους επιμελώς τσαλακωμένους ήρωες τη βραχνή φωνή του, μάλλον θα γελούσε. Θα χλεύαζε αυτούς του φιλολογισμούς, όπως χλεύαζε με τον τρόπο του πάντα την εντεχνίλα και τη σοβαροφάνεια.

Σε αντίθεση με πολλούς από τους ομοτέχνους του, ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας δεν υποδύθηκε ποτέ ούτε τον ακτιβιστή, ούτε τον κήρυκα, ούτε τον διανοούμενο.

Η έκφρασή του –πάνω και κάτω από το πάλκο– είχε πάντα ευθύτητα στα όρια του ωμού. Αντιστάθηκε έτσι στη μεταμόρφωσή του σε «δημόσιο πρόσωπο». Οπως αντιστάθηκε, ενστικτωδώς, και στον συναισθηματισμό – εκείνη την πηχτή γλυκερίνη με την οποία το «έντεχνο» σινάφι του σοβατίζει συχνά το συναίσθημα.

Είχε πει σε μια συνέντευξή του στην «Καθημερινή» ότι είχε επίγνωση πως δεν έχει γράψει ούτε «Μεγάλο Ερωτικό», ούτε «Θητεία», ούτε «Σταυρό του Νότου».

Δεν είχε γράψει αριστουργήματα. Είχε όμως γράψει τραγούδια που σφυρίζονται και θα σφυρίζονται. Ποπ με γνήσια λαϊκότητα.

Ελαφρά, αλλά φτιαγμένα με άκρα σοβαρότητα.

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ