ΕΙΚΑΣΤΙΚΑ

Το εσωτερικό φως του Γιώργου Κόρδη, στο Βυζαντινό Μουσείο

ΝΙΚΟΣ ΒΑΤΟΠΟΥΛΟΣ

Γιώργος Κόρδης, λεπτομέρεια από την «Επιστροφή του Ασώτου».

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: ΠΡΟ-ΒΟΛΕΣ

Η επαφή με το πνευματικό και καλλιτεχνικό έργο του Γιώργου Κόρδη προϋποθέτει ένα ορισμένο ψυχικό υπόβαθρο. Στο πνευματικό του έργο θα περιελάμβανα και τη διδασκαλία, την οποία εξασκεί ως παιδαγωγός, αλλά και ως άνθρωπος που έχει βιώσει την τέχνη της αγιογραφίας με διάβασμα, ταξίδια και εσωτερική αναζήτηση. Στάθηκα με δέος μπροστά στην ανθολόγηση της δουλειάς του, έτσι όπως παρουσιάζεται στη νέα ατομική έκθεσή του στο Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο Αθηνών, σε μια πυκνή συγκατοίκηση έργων της περιόδου 2005-2019 (έως 16/11). Είναι όλες φορητές εικόνες και συναπαρτίζουν αυτήν την έκθεση που βαφτίστηκε «Γράφοντας το φως», με επιμέλεια του Γιώργου Μυλωνά, η καλλιεργημένη ματιά του οποίου ταιριάζει απόλυτα.

Ο Γιώργος Κόρδης μας ξεναγεί σε ένα κήπο μορφών από την ιερά παράδοση. Αλλά με τον δικό του τρόπο, τον τρόπο ενός μάστορα, ενός ανθρώπου, δηλαδή, που έχει βιώσει, σωματοποιήσει και εξαϋλώσει ανθρώπινα φορτία και έχει βαφτιστεί με άυλες, πνευματικές και θείες ενσταλάξεις. Ολα τα μορφοποιεί και τα παραδίδει στον θεατή σαν πρόσφορα, με μια αθόρυβη χειρονομία. Αυτό που συγκινεί στην τέχνη του Γιώργου Κόρδη είναι το εύρος της ελευθερίας του σε καθεστώς σεβασμού. Και αυτό ισχύει διότι υπάρχει γνώση και απουσιάζει οποιαδήποτε πρόθεση ή ανάγκη εντυπωσιασμού. Μπροστά στις εικόνες του, νιώθεις τη συνέχεια της παράδοσης, χωρίς τα δεσμά της.

«Ο Κόρδης δείχνεται ο πιο συνεπής ίσως “επίγονος” του Κόντογλου», γράφει ο Γιώργος Μυλωνάς και αυτό το σημειώνω όχι για να υπογραμμίσω την αξία του Γιώργου Κόρδη, αλλά για να καταδείξω, εμμέσως, πως η παράδοση εξελίσσεται με αυτοσυνειδησία, μελέτη και ανανέωση. Ο Γιώργος Κόρδης έχει αγωνία για το παρόν και το μέλλον της αγιογραφίας, και αυτό, ίσως, τον ωθεί σε μια συστηματική δουλειά: διδασκαλία, ζωγραφική, αγιογράφηση ναών, επαφές με άλλους αγιογράφους στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Νέες γενιές αγιογράφων, όσοι θα αγιογραφούν στις δεκαετίες που θα έρθουν, θα έχουν πολλά να μάθουν, κυρίως από τη λεπτή ισορροπία παράδοσης και ανανέωσης. Ολα έχουν τον χρόνο και τον χώρο τους, αλλά κυρίως το εσωτερικό σημείο στοχασμού και συνείδησης. 

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ