ΕΤΙΚΕΤΕΣ:

Τελευταίο μάθημα ★★★½
ΘΡΙΛΕΡ (2018)
Σκηνοθεσία: Σεμπαστιέν Μαρνιέ
Ερμηνείες: Λορέν Λαφίτ, Εμανουέλ Μπερκό, Λουανά Μπαρζαμί

Η καταμέτρηση των γαλλικών ψυχολογικών θρίλερ συνεχίζεται αυτή την εβδομάδα, με το καλύτερο ίσως που έχουμε δει τη φετινή θερινή περίοδο. Βασισμένο στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Κριστόφ Ντουφοσέ, το φιλμ μας βάζει στις αίθουσες ενός διάσημου σχολείου για ιδιοφυή παιδιά, το οποίο ωστόσο ζει μια τραγωδία· σε μία από τις τάξεις, ο καθηγητής αυτοκτονεί μπροστά στα μάτια των παιδιών, πέφτοντας από το παράθυρο. Ο αντικαταστάτης του, Πιερ, σύντομα αντιλαμβάνεται πως κάτι δεν πάει καλά με 6 από τους μαθητές –τους πιο χαρισματικούς– του τμήματος και θα βαλθεί να ξεκλειδώσει τα μυστικά τους. Η υπόθεση θα του γίνει εμμονή, όμως και οι ανακαλύψεις του θα αποδειχθούν αρκετά τρομακτικές.

Ο Σεμπαστιέν Μαρνιέ χτίζει από την αρχή τη νοσηρή ατμόσφαιρα του θρίλερ που κατακλύζει καθένα από τα –κατά τα άλλα– ηλιόλουστα πλάνα του. Ο 40άρης πρωταγωνιστής βρίσκεται εδώ αντιμέτωπος με μια παρέα παράταιρα ώριμων εφήβων, οι οποίοι έχουν σχηματίσει τον δικό τους κλειστό κύκλο, στα όρια της σέχτας. Πρωτοτυπώντας, οι τελευταίοι δεν έχουν σχέση με παραθρησκευτικού τύπου τελετές, αλλά μοιράζονται την αηδία και την απελπισία τους για την οικολογική καταστροφή που έχει επιφέρει ο άνθρωπος. Η μηδενιστική τους αντίληψη, ωστόσο, και οι στρεβλές ερμηνείες θα οδηγήσουν σε ακραία σχέδια, τα οποία ο Πιερ θα προσπαθήσει να αποτρέψει.

Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο της ταινίας βέβαια έχει να κάνει με τα παιδιά, τα οποία αν και βρίσκονται απέναντι από τον βασικό πρωταγωνιστή (και το βλέμμα του φιλμ), είναι αυτά που κινούν όλους τους μοχλούς, ψυχολογικούς και θεματικούς, της αφήγησης. Αυτός, δε, ο διττός τους χαρακτήρας, ανάμεσα στον θαυμαστό ιδεαλισμό και στην καθαρή παράνοια, είναι που προσδίδει γοητεία αλλά και ουσία στην όλη ιστορία.

Ad Astra ★★★½
ΦΑΝΤΑΣΙΑΣ (2019)
Σκηνοθεσία: Τζέιμς Γκρέι
Ερμηνείες: Μπραντ Πιτ,
Τόμι Λι Τζόουνς, Λιβ Τάιλερ

Ο Τζέιμς Γκρέι –«Η χαμένη πόλη του Ζ»– κατάφερε, σύμφωνα με δική του δήλωση, να πείσει τον Μπραντ Πιτ να τον ακολουθήσει σε αυτό το μεγαλεπήβολο ταξίδι στο (κινηματογραφικό) Διάστημα και το αποτέλεσμα είναι μάλλον αναπάντεχο. Ο Αμερικανός σταρ υποδύεται τον Ρόι Μακμπράιντ, έναν αστροναύτη ο οποίος αναλαμβάνει την αποστολή να ταξιδέψει στην άκρη του ηλιακού συστήματος, προκειμένου να εντοπίσει την πηγή ενός μεγάλου κινδύνου για τη ζωή στη Γη. Αυτός τυχαίνει να σχετίζεται με τον εξαφανισμένο από χρόνια πατέρα του, ο οποίος τρεις δεκαετίες πριν, οδήγησε μια φιλόδοξη ερευνητική αποστολή στον Ποσειδώνα.

Τοποθετώντας τη δράση του στο κοντινό μέλλον, στο οποίο η ανθρωπότητα έχει καταφέρει να συντομεύσει κατά πολύ τα διαστημικά ταξίδια (η πτήση για τον Αρη παίρνει περίπου 3 μέρες), ο Γκρέι δημιουργεί τις συνθήκες για μια εντελώς ιδιότυπη ταινία δρόμου, με έναν μοναδικό πρωταγωνιστή. Ο Πιτ, που συμμετέχει και στην παραγωγή του φιλμ, ερμηνεύει αφοσιωμένα έναν χαρακτήρα, ο οποίος πρώτα από όλα βαδίζει στο δικό του εσωτερικό μονοπάτι. Κι αυτό είναι σε μεγάλο βαθμό στοιχειωμένο τόσο από τους τρόμους του Διαστήματος όσο και από την αίσθηση του καθήκοντος.

Καθήκον απέναντι στην ανθρωπότητα αλλά και στον πατέρα του, τον οποίο γνώρισε ελάχιστα και ζει μέσα του ως τραύμα. Με εξαίρεση μια πολύ καλοστημένη καταδίωξη με διαστημικά οχήματα στη Σελήνη, ουσιαστικά δεν υπάρχει άλλη σκηνή καθαρής δράσης στην ταινία. Η εσωτερική ένταση είναι εδώ το στοιχείο-κλειδί, διακοσμημένη με μια ταιριαστά μίνιμαλ αισθητική που παραπέμπει σε Κιούμπρικ. Η δε κατάληξη του ταξιδιού θυμίζει αρκετά «Αποκάλυψη Τώρα», με τον Τόμι Λι Τζόουνς, να βάζει το κερασάκι στην ερμηνευτική τούρτα του Πιτ.

Η καρδερίνα ★★½
Σκηνοθεσία: Πίτερ Κρόουλι
Ερμηνείες: Νικόλ Κίντμαν, Ανσελ Ελγκορτ, Σάρα Πόλσον
Ενα Πούλιτζερ στην οθόνη

Το βραβευμένο με Πούλιτζερ μυθιστόρημα της Ντόνα Ταρτ μεταφέρεται στη μεγάλη οθόνη, με μια πολλά υποσχόμενη ομάδα συντελεστών. Ο υποψήφιος για Οσκαρ Πίτερ Κρόουλι («Μπρούκλιν») αναλαμβάνει να σκηνοθετήσει την επική ιστορία, σύμφωνα με την οποία ο 13χρονος Θίο Ντέκερ βλέπει τη μητέρα του να χάνεται μέσα στον πανικό μιας τρομοκρατικής ενέργειας στο Μητροπολιτικό Μουσείο της Νέας Υόρκης. Από εκεί ξεκινάει μια σειρά από περιπετειώδη χρόνια, ενώ ο Θίο παραμένει ψυχολογικά δεμένος με έναν πολύτιμο πίνακα που έχει συνδέσει με τη χαμένη του μητέρα. Το τεχνικό κομμάτι του φιλμ –φωτογραφία, σκηνικά, κοστούμια κ.ο.κ.– είναι άψογο, αναπαράγοντας με πίστη την ατμόσφαιρα του βιβλίου, τα προβλήματα ωστόσο ξεκινούν στο σενάριο. Μοιάζοντας περισσότερο με συρραφή επεισοδίων και λιγότερο με έργο ροής και ρυθμού, η ταινία «δείχνει» πολύ τη μεγάλη της διάρκεια (δυόμισι ώρες).

Ο φιλοξενούμενος ★★½
Σκηνοθεσία: Ντούτσιο Κιαρίνι
Ερμηνείες: Ντανιέλε Παρίσι, Σίλβια Ντ’ Αμίκο, Ντανιέλε Νάταλι
Από καναπέ σε καναπέ

Μια ματιά στη γενιά των σύγχρονων Νοτιοευρωπαίων σαραντάρηδων επιχειρεί να ρίξει το φιλμ του ανερχόμενου Ντούτσιο Κιαρίνι, με τον ανάλαφρο τρόπο της κομεντί. Ο Γκουίντο, ένας αναπληρωτής καθηγητής λογοτεχνίας και επίδοξος συγγραφέας, βλέπει την τακτοποιημένη ζωή του να ανατρέπεται όταν η σύντροφός του «ζητάει χρόνο». Αναγκασμένος να φύγει από το διαμέρισμά τους, ο Γκουίντο περιφέρεται σε σπίτια φίλων και συγγενών, αδυνατώντας να προχωρήσει παρακάτω. Ο Κιαρίνι χρησιμοποιεί μια συνηθισμένη αισθηματική ιστορία, προκειμένου να σχολιάσει την κατάσταση πολλών νέων ανθρώπων που βλέπει γύρω του· με λαμπρές και πολύχρονες σπουδές στο ενεργητικό τους, οι τελευταίοι έχουν μεγαλώσει σε ένα περιβάλλον υπερβολικά προστατευμένο –ο Γκουίντο δυσκολεύεται να ανεξαρτητοποιηθεί και από τους γονείς του– και βρίσκονται συχνά απροετοίμαστοι για τις αναποδιές της πραγματικής ζωής.

Κρίση πανικού ★★½
Σκηνοθεσία: Πάβελ Μασλόνα
Ερμηνείες: Αρτούρ Σμιγιέφσκι, Ντορότα Σέγκτα, Νίκολας Μπρο
Σάτιρα σε δόσεις

Το πολωνικό φιλμ του Πάβελ Μασλόνα δημιουργεί μια σειρά από έξι παράλληλες ιστορίες, οι πρωταγωνιστές των οποίων ωθούνται στα όρια της κρίσης πανικού. Μια γυναίκα συναντά δύο πρώην της το ίδιο βράδυ, ένα ζευγάρι διαλέγει τις χειρότερες θέσεις στο αεροπλάνο, μια νύφη γεννάει στον γάμο της, ένας έφηβος δοκιμάζει τα πρώτα του ναρκωτικά, μια νεαρή κοπέλα κινδυνεύει να αποκαλυφθεί στις φίλες της ως πορνοστάρ κ.ο.κ. Συνηθισμένοι άνθρωποι βρίσκονται σε ασυνήθιστες καταστάσεις και αντιδρούν με τρόπο κατά κανόνα κωμικό. Το μαύρο χιούμορ είναι γενικότερα εδώ ο οδηγός του φιλμ· κάποιες από τις ιστορίες είναι πολύ πιο καλοφτιαγμένες από άλλες, ενώ και η κοινωνική σάτιρα μοιράζεται κάπως άνισα. Ανά στιγμές, πάντως, η τελευταία είναι εύστοχη και απολαυστική, σε ένα γενικώς ανάλαφρο σύνολο που βλέπεται ευχάριστα. 

Εμείς...
Σε μια μάλλον απροσδόκητη επιλογή, το υπουργείο Πολιτισμού αποφάσισε χθες τη συμμετοχή της Ελλάδας στις διαδικασίες των Οσκαρ ενόψει της 92ης απονομής, με την ταινία τεκμηρίωσης «Οταν ο Βάγκνερ συνάντησε τις ντομάτες», της σκηνοθέτιδος Μαριάννας Οικονόμου. Απροσδόκητη, δεδομένου πως για τον συγκεκριμένο προορισμό σπάνια επιλέγονται ντοκιμαντέρ, τόσο από την ελληνική πλευρά όσο και από την Ακαδημία, η οποία καταρτίζει κάθε χρόνο τη βραχεία λίστα για το βραβείο διεθνούς ταινίας μεγάλου μήκους (πρώην βραβείο ξενόγλωσσης ταινίας). Από την άλλη, δεδομένης της ποιοτικής πενίας της φετινής ελληνικής παραγωγής, η επιλογή δεν είναι και παράλογη. Υπενθυμίζεται πως το φιλμ της Οικονόμου παρακολουθεί τις δραστηριότητες μιας ιδιότυπης αγροτικής μονάδας από τη Θεσσαλία, η οποία έχει για... πρωταγωνίστρια την ντομάτα.

...και οι άλλοι
Στη Νέα Ζηλανδία και όχι στη Σκωτία θα επιστρέψει τελικά ο «Αρχοντας των Δαχτυλιδιών», για τη νέα, τηλεοπτική εκδοχή του. Οπως έγινε γνωστό, η πολυαναμενόμενη σειρά του Amazon που θα κοστίσει κοντά στο 1 δισ.(!) δολάρια θα ξεκινήσει σύντομα γυρίσματα σε τρεις διαφορετικές τοποθεσίες της χώρας που φιλοξένησε και την επική κινηματογραφική τριλογία του Πίτερ Τζάκσον. Η επιλογή της Νέας Ζηλανδίας έναντι της «ανταγωνίστριας» Σκωτίας φαίνεται πως έγινε εξαιτίας της αβεβαιότητας που υπάρχει με τη δεύτερη λόγω Brexit. Κάπως έτσι τα υπέροχα τοπία της Νέας Ζηλανδίας θα γίνουν ξανά το σκηνικό που θα μας ταξιδέψει στον κόσμο του Τόλκιν.

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ