ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Οικιακή ψυχαγωγία

Και μόνο ο τίτλος του νέου ντοκιμαντέρ του Πατρίσιο Γκουσμάν, «Οροσειρά των ονείρων», αρκεί για να μαρτυρήσει την ποιητική διάθεση του δημιουργού του, η οποία έτσι κι αλλιώς τον χαρακτηρίζει στη μακρόχρονη πορεία του στον κινηματογράφο. Αφορμής δοθείσης της προβολής του ντοκιμαντέρ στις ελληνικές αίθουσες, θα πρότεινα να αναζητήσετε τα δύο άλλα που προηγήθηκαν και που, όλα μαζί, συνθέτουν μια τριλογία γεωγραφίας, σκέψης και ιστορίας της Χιλής, ένα μνημειώδες έργο για τη χώρα του 78χρονου σκηνοθέτη («μια χώρα χωρίς ντοκιμαντέρ είναι σαν μια οικογένεια χωρίς άλμπουμ με φωτογραφίες», κατά τον ίδιο) αλλά και την παγκόσμια ταινιοθήκη. 

Το εγχείρημα του Γκουσμάν ξεκίνησε το 2010, με το περίφημο και πολυβραβευμένο «Νοσταλγώντας το φως», συνεχίστηκε με το επίσης εξαιρετικό «Μαργαριταρένιο κουμπί» το 2015 και ολοκληρώνεται τώρα – κοινός άξονας των τριών ντοκιμαντέρ είναι το βασανισμένο πολιτικό παρελθόν της χώρας, οι χαμένοι νεκροί του καιρού του Πινοσέτ, οι χαμένες ζωές, τα χαμένα όνειρα. Δεν πρόκειται όμως για τυπικά πολιτικά ντοκιμαντέρ. Ο Γκουσμάν συνδέει την ιστορία με αυτό που είναι η Χιλή, με τον ουρανό που τη σκεπάζει, τη θάλασσα που την περιβάλλει και, τώρα, την οροσειρά που τη διαπερνά. 

Εν προκειμένω, ο Γκουσμάν χτίζει την αφήγησή του μέσα από μια αντίθεση: ο χρόνος κυλάει, η ιστορία γράφεται, οι άνθρωποι διασχίζουν τον τόπο και τη ζωή τους, όμως η κορδιλιέρα των Άνδεων στέκεται αμετακίνητη, ισόβια, ένα μη διαπραγματεύσιμο δεδομένο που ορίζει τη φυσιογνωμία της Χιλής. Ο τρόπος του είναι ιδιαίτερος. Οι δουλειές του δεν έχουν εφέ, δεν έχουν ταχύτητα, οι άνθρωποι που μιλoύν στην κάμερά του δεν φορούν τα καλά τους ρούχα, δεν έχουν προβάρει τα λόγια τους. Και μαζί με τις εικόνες, βαθιά, αργόσυρτη και πονεμένη, ακούγεται η μεθυστική φωνή του Γκουσμάν· η φωνή της Χιλής. Που είναι ταυτόχρονα η φωνή του Νερούδα και της Γκαμπριέλα Μιστράλ, του Μπολάνιο, του Γιοντορόφσκι και του Ρομπέρτο Μάτα, μια φωνή μη αντιγράψιμη από την άκρη του παγκόσμιου χάρτη. ■

Περιοδικό "Κ"

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ