Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Οι απόντες Τούρκοι, ο Τραμπ, η Νορμανδία

Κύριε διευθυντά
Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ μέμφθηκε τους Κούρδους επειδή δεν έλαβαν μέρος στη συμμαχική απόβαση το 1944 στη Νορμανδία, αλλά πώς ήταν δυνατόν να μετάσχουν στον πόλεμο αφού δεν ήσαν ελεύθεροι; Η Τουρκία είχε επιτύχει με τη Συνθήκη της Λωζάννης της 23ης Ιουλίου 1923 να ακυρωθεί η ίδρυση κουρδικού κράτους την οποία θέσπιζε η Συνθήκη των Σεβρών της 10ης Αυγούστου 1920 και να διαμοιρασθεί ο άτυχος κουρδικός λαός με το δόγμα «διαίρει και βασίλευε»  και να υποδουλωθεί σε τέσσερα κράτη, τα Ιράν, Ιράκ, Συρία και Τουρκία. Αυτοί που απουσίασαν από το πλευρό των Συμμάχων κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ήσαν οι Τούρκοι, οι οποίοι κήρυξαν εκ τους ασφαλούς πόλεμο στις δυνάμεις του Αξονος στις 23 Φεβρουαρίου 1945, δηλαδή δύο μήνες πριν από τη λήξη του πολέμου στην Ευρώπη.

Δημοσθενης Ιωαννιδης

Εξαργυρώνεται η δημοσιότητα;

Κύριε διευθυντά
Ισως θεωρηθεί ως απροσδόκητη υπέρ του κ. Γιάνη (με ένα «νυ» ή «νι») Βαρουφάκη συνηγορία, αλλά όχι: Πρόκειται για συνηγορία υπέρ της πολιτικής και των πολιτικών ανδρών (και γυναικών) γενικώς, επειδή είναι πολύ της μόδας να στήνονται στον τοίχο μιας γενικευμένης καταφοράς, ενώ το σωστό είναι να κρίνονται μετά διακρίσεως:

Στις πάντοτε συντεταγμένες με σιδηρά λογική συνοχή «Μάσκες» του κ. Μ. Τσιτσίνη του Σαββάτου 28/9/2019 υπό τον τίτλο «Τιμοκατάλογος», όπου τίθεται υπό το ψυχρό φως εξαρθρωτικής για κάθε αμφιβολία λογικής αναλύσεως η περίπτωση του «Πόθεν έσχες» τού επί ένα καταστροφικό εξάμηνο «Σιαμαίου» συνοδοιπόρου του κ. Τσίπρα υπουργού Οικονομικών, συνάγονται τα ακόλουθα: «Το γεγονός ότι ο πρώην υπουργός δημιούργησε και τόκισε ένα κεφάλαιο προσωπικής διασημότητας διά της πολιτείας του, προέκυπτε από τις εντυπώσεις. Τώρα, η “εξαργύρωση” της φήμης δεν χρειάζεται πια τα εισαγωγικά, έχει τιμή. Και αυτή η τιμολόγηση δεν συνιστά προσωπικό δεδομένο, αλλά τεκμήριο για την πολιτική του αξιολόγηση».

Το συμπέρασμα αυτό θέτει ως προϋπόθεση τη σκόπιμη «διά της πολιτείας» επιδίωξη της διασημότητας για την εξαργύρωσή της στο πεδίο της ωφέλειας (και της οικονομικής). Η ένστασή μου, όμως, είναι ότι η πολιτική μπορεί να έχει δικά της (και υπερκείμενα: τα ιδανικά) κίνητρα, επειδή αλλιώς θα έπρεπε να αποσκορακισθεί παντελώς από τον συλλογικό - κοινωνικό βίο. Υπήρξαν και υπάρχουν πολιτικοί που δεν παράγουν πολιτική για να γίνουν διάσημοι (και να κερδοφορήσουν), αλλά γίνονται διάσημοι γιατί παράγουν πολιτική και μάλιστα υπέρ του κοινού συμφέροντος. Αν αυτό συνεπάγεται και συγγραφική - εισοδηματική επιτυχία, μπορεί να είναι απλή συνέχεια και συνέπεια της εξακολουθητικώς ασκούμενης πολιτικής τους. (Π.χ.: Η μετάφραση του Θουκυδίδη από τον Ελευθέριο Βενιζέλο υπήρξε ένα από τα πιο «ευπώλητα» βιβλία στη νεοελληνική ιστορία των εκδόσεων.)

Γερασιμος Μιχαηλ Δωσσας, Θεσσαλονίκη

Εν μέσω κλυδωνισμών, παρηγοριά η φύση

Κύριε διευθυντά
Παρακολουθούμε καθημερινά τις νέες εστίες πολέμων, θανάτων και καταστροφών ανά την υφήλιο: από τους αγώνες των φιλελεύθερων δημοκρατικών στο Χονγκ Κονγκ  και την απάνθρωπη μεταχείριση των Νοτιοαμερικανών μεταναστών από την κυβέρνηση Τραμπ μέχρι τις πρόσφατες καταπατήσεις της θαλάσσιας επικράτειας της Κύπρου από την Τουρκία και την εισβολή του Ερντογάν στη βόρεια Συρία όπου σφαγιάζεται και εξοστρακίζεται το μαρτυρικό έθνος των Κούρδων με την ανοχή των ΗΠΑ και της Ρωσίας. Δεν μπορώ να σκεφτώ ποιο αίσθημα δικαιοσύνης ή ελπίδας θα μπορούσε να δικαιολογήσει μέσα μας αυτές τις θηριώδεις αδικίες, καταδυναστεύσεις, εξανδραποδισμούς. Αναρωτιέμαι τι μπορούμε να διδαχθούμε για παρόμοια γεγονότα από την Ιστορία – από την άλωση της Μιλήτου (όταν το δεύτερο πλοίο των Αθηναίων δεν πρόλαβε να αναιρέσει την εντολή του προηγούμενου, σύγκρινε Τραμπ και Γερουσία προς Ερντογάν), από το τραγικό τέλος του έντιμου Νικία και του αθηναϊκού στρατού στη Σικελία, από την απάνθρωπη, ολοκληρωτική σφαγή των γενναίων Θηβαίων από τον Αλέξανδρο και τον βαριά εξοπλισμένο μακεδονικό στρατό το 335 π.Χ.

Η ανθρώπινη ιστορία των τελευταίων 2.500 ετών μάς κοιτάζει αδυσώπητα στα μάτια – μόνο μια κουκκίδα χρόνου για την οποία υπάρχουν έγγραφες ιστορικές μαρτυρίες. Πολλές εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια του ανθρώπινου γένους θα μας μένουν για πάντα τελείως άγνωστα.

Ισως σχετικά διαρκέστερη –σίγουρα απείρως ευτυχέστερη– ανθρώπινη κουκκίδα παραμένει για την ύπαρξή μας η φυσική ζωή που μας περιβάλλει και μας τρέφει – τα δάση, τα νερά και τα ποτάμια, οι καλλιέργειες οπωροφόρων και ανθοφόρων, οι στοργικές ομορφιές και αποταμιεύσεις του φθινοπώρου. Η χώρα μας διατηρεί ακόμα κατά τόπους την πολυτέλεια των τεσσάρων εποχών του χρόνου.

Η διατύπωση δεν προσφέρει βεβαίως καμιά δικαιολογία. Θεραπεύει απλά μια ανθρώπινη ανάγκη.

Μιχαλης Μοσχος

Οραμα εθνικό, όχι ομφαλοσκόπηση

Κύριε διευθυντά
Τελευταία διαβάζουμε στην έγκριτη εφημερίδα σας άρθρα με κοινό παρονομαστή την «ανάγκη» να ξαναδούμε το παρελθόν μας υπό το φως των νέων «επιστημονικών καταγραφών», που ήρθαν στο φως για την ιστορία μας τα τελευταία χρόνια από μια συγκεκριμένη σχολή ιστοριογραφίας.
Ο 20ός αιώνας υπήρξε εξόχως πλούσιος σε ανατάσεις και καταστροφές για τον Ελληνισμό και για τα δύο κράτη του: την Ελλάδα και την Κύπρο. Πόλεμοι, εμφύλιοι, καταστροφές, δικτατορίες, διεύρυνση της Ελλάδας με σμίκρυνση των πραγματικών «συνόρων» του Ελληνισμού και, πιο πρόσφατα, ένας έντονος διχασμός στην κοινωνία για θέματα εθνικής ιδεολογίας και ταυτότητας, στον οποίο, δυστυχώς, πρωτοστάτησαν πνευματικοί άνθρωποι. Ταυτόχρονα, «ανάπτυξη» χωρίς πραγματική ανάπτυξη, δημογραφικό, επικράτηση του οικονομισμού και οικονομική κρίση, που ανέδειξε και την έκλειψη αξιών και ηθικού υποβάθρου της κοινωνίας μας.

Η χώρα μας ταλανίστηκε πολύ 200 χρόνια τώρα για να επιβιώσει και να ορθοποδήσει, ειδικά απέναντι σε μια εχθρική Τουρκία (με σημαντικές νίκες κατά του Ελληνισμού τον 20ό αιώνα). Το τελευταίο που χρειαζόμαστε ενόψει της εθνικής μας επετείου είναι να ομφαλοσκοπούμε για τους εμφυλίους μας και τις διχόνοιες που ακόμη μας κατατρύχουν. Χρειαζόμαστε όραμα εθνικό που θα συνεγείρει όλους τους Ελληνες, εντός και εκτός συνόρων, αν θέλουμε η χώρα μας να ορθοποδήσει. Το όραμα αυτό δεν μπορεί παρά να ξεπηδάει από την τρισχιλιετή (τουλάχιστον!) ιστορία  μας και από τους αγώνες ανθρώπων όπως οι αγωνιστές του 1821. Ας ξεχάσουμε για λίγο τις έριδες κι ας αποδεχτούμε ότι «είμαστε στο εμείς, και όχι στο εγώ».

ΥΓ. Δεν θα ήθελα να παρεξηγηθώ: η ιστορική έρευνα και τα συμπεράσματα αυτής είναι πάντα ενδιαφέροντα όταν, όμως, στηρίζονται στη μελέτη πηγών και τεκμηρίων και όχι σε ιδεοληψίες. Οσο για τη μακρά ιστορία μας, αυτό δεν το προτάσσει η ταπεινότητά μου, αλλά το έργο έγκυρων επιστημόνων και μελετητών εντός και εκτός Ελλάδος.

Μαριαννα Δεσυπρη, ΒΑ, MSc, Εκπαιδευτικός

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ