Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Η σκυταλοδρομία γενεών, τα πρώτα 100 χρόνια και η ανάγνωση που θέλει το χαρτί της

Κύριε διευθυντά
Το μήνυμα στο κινητό «Συγγνώμη, έμπλεξα και δεν θα κατέβω» τον έκανε να νευριάσει. Μεγαλώνοντας γίνεσαι σε κάποια θέματα απόλυτος. Το ραντεβού με τα κινητά τηλέφωνα είναι σαν να μη δίνεται πλέον. Αποφάσισε να μην ασπρίσουν άλλο τα μαλλιά του και πήρε αμέσως τον δρόμο για την παλιά του γειτονιά.  Η παράσταση ήταν βραδινή οπότε είχε χρόνο για να σουλατσάρει πριν συναντήσει τη γυναίκα του στο φουαγέ του Εθνικού.

Κατέβαινε συχνά πλέον στο Κέντρο. Παρατηρώντας με γεροντική μελαγχολία και παιδική περιέργεια τι έχει αλλάξει, αλλά κυρίως τι έχει «κάτσει» μέσα του και αρνείται να τον εγκαταλείψει. Ψάχνοντας για σταθερά σημεία στη δίνη των μεγαλουπόλεων όπως το λέει o Μοντιανό. Πρόσωπα, κτίρια και μαγαζιά, οτιδήποτε θα του θυμίσει κάτι. Και ενώ το μάτι αναζητούσε, τη διέκρινε μέσα στον σωρό. Την αγοράζει πλέον απολύτως συνειδητά. Οπως και συνειδητή η απόφαση του ιδρυτή της στα σταυρικά του χρόνια να την εκδώσει. Τη διαλέγει όμως με αμυδρό στα μάτια κάποιο ενοχικό κατάλοιπο. Οχι μήπως τον δει κάποιος παλιός σύντροφος των φοιτητικών χρόνων, αλλά μετανιωμένος που έχανε τον Αλέξανδρο Κοτζιά και τα πολιτιστικά της, από τα χρόνια της νιότης.

Εκατσε  στο καφενείο της πλατείας, βλέποντας το άγαλμα του τραγουδιού. Σκέφτηκε αν και ο ίδιος ανήκει στα κάδρα της πλατείας γιατί μετριέται πλέον στους παλιούς. Διορθώνει πάντα λέγοντας πως η οδός Αριστοτέλους του τραγουδιού είναι στην πλατεία Βικτωρίας και όχι στη Θεσσαλονίκη. Και γνωρίζει πως η Σωκράτους, με  τις τωρινές μυρωδιές των μπαχαρικών εκεί που βρίσκει την Ευριπίδου, σε φλόμωνε κάποτε μελάνι, όπλο των  μπαρουτοκαπνισμένων αρθρογράφων της.

Και την ανοίγει ξεκινώντας να τη διαβάζει, κάνοντας μία πράξη επαναστατική σε καιρούς αποσπάσεων. Και εμείς αναρωτιόμαστε αν εκείνος διαβάζει την εφημερίδα ή η εφημερίδα τον αναγνώστη. Αν αντικατοπτρίζεται στην εφημερίδα ο ίδιος και αυτά που πρεσβεύει. Ισως το μεγάλο σχήμα (αν και μικρότερο από το παλιό της) να δίνει κάποιο κύρος, αλλά κυρίως φανερώνει τους πλατιούς ορίζοντες. Διεθνής αλλά και τόσο ντόπια, όπως και ο ίδιος. Που από κοσμοπολίτης σε μια δεξίωση μπορεί ευθύς να ψάχνει βαρελότα και δυναμίτες στην Ομόνοια, όπως ο παλιός διευθυντής της. Συνδυάζοντας ισορροπημένα αστικό και λαϊκό βίωμα. Απόλυτα έτοιμος να υπερασπιστεί με χατζιδακική ανδρεία πως νιώθει Ελληνας αν αυτό σημαίνει Ευρωπαίος και Ευρωπαίος αν υποδηλώνει την ελληνικότητά του. 

Σκέφτηκε, έτσι όπως την κρατούσε, πως ήταν πάντα δίπλα του. Από μικρός όταν τρέχοντας την αγόραζε για τον πατέρα του, «ρουφώντας» τα αθλητικά της στη διαδρομή για το σπίτι. Εφηβος όταν είχε τη μεγαλύτερη παρουσία, την απουσία τη δική της και των επιφυλλίδων της. Την αιτία για τις μέτριες εκθέσεις στο σχολείο σύμφωνα με τους γονείς του. Επειτα ως φοιτητής τη λαθροδιάβαζε στα μανταλάκια, πριν χωθεί στις ατελείωτες συζητήσεις και μπροσούρες για την «προδομένη επανάσταση». Μπαίνοντας σε μια σειρά εκεί στα τέλη του ’80, πήρε τον ασφαλτωμένο δρόμο για τα προάστια με τη σομόν σελίδα της. Και μόλις άνοιξε τον  πρώτο υπολογιστή του, συνειδητοποίησε πως και όλοι οι παλιοί γείτονες είναι χαμένοι κάπου εκεί γύρω. Τα  παιδιά του μεγαλώνουν και από τη Herald Tribune μαθαίνει πως και η χώρα του υπολογίζεται στους μεγάλους.

Και τώρα που όλα αυτά κατέρρευσαν, τη βαστάει για να κρατηθεί από κάπου. Αγοράζοντας το ημερήσιο φύλλο περιοδικά και την κυριακάτικη έκδοση πάντα. Εκεί συναντάει και τις επιστολές του γιου του που τη διαβάζει ηλεκτρονικά, με έδρα κάποια χώρα της Κεντρικής Ευρώπης, όπου εργάζεται. Βλέπει τη δικιά του σκέψη  πιο προχωρημένη από πλευράς σπουδών αλλά και εικόνων.

Ο αναγνώστης προσπαθεί να πιάσει τον χρόνο που τρέχει. Ηταν τόσο γρήγορες οι αλλαγές, τόσο δυσκολοχώνευτα τα γεγονότα, που  οδήγησαν  στον παραλογισμό. Θυμάται τους φίλους του να τραγουδάνε σε μεγάλα σπίτια για φτώχεια και να κλαίνε. Να κοιτάνε τις μετοχές στο Χρηματιστήριο, ενώ παράλληλα να βρίζουν τους Αμερικάνους που βομβάρδιζαν το Βελιγράδι. Ο σουρεαλισμός, που άλλοτε απλά τον μελετούσαν  αναλυτικά, αποτυπωνόταν στη μετέπειτα πορεία τους.  Ετρεξε τόσο πολύ ο χρόνος και άλλαξαν τόσο τα πράγματα, που δεν μπορούσε να μην αλλάξει και ο ίδιος. Πού να το φανταζόταν πως η ομάδα που έπαιζε ο πατέρας του, θα έβγαζε τον καλύτερο παίκτη του ΝΒΑ. Ο Γιάννης ήταν μελαψός όχι γιατί ήταν Αιγυπτιώτης, όπως πολλοί από τους παλιούς του Τρίτωνα, αλλά λόγω της  καταγωγής του από τη Νιγηρία. Και θα μιλάει για τα παιχνίδια με τον γιο του με χρέωση σαν να μένει στην απέναντι γωνία. Με δε ανάλυση, λες και βρίσκονταν και οι δύο στο γήπεδο των Bucks.

«Πώς πάνε τα νέα;» τον διέκοψε ο καφές που προσγειώθηκε δίπλα του. «Προχωράμε», του απάντησε δειλά. «Προχωράμε μπροστά» η φωνή δυνάμωσε. «Τα πρώτα 100 χρόνια είναι δύσκολα», είχε έτοιμη την απάντηση ο καφετζής. Σαν να διάβαζε την εφημερίδα και τον ίδιο, συνοψίζοντας τις σκέψεις του σε έξι μονάχα λέξεις.

Δημητρης Μακριδης

Και στα ταξίδια ήταν συντροφιά

Κύριε διευθυντά
Συγχαρητήρια, ευχές και θερμές ευχαριστίες στην αγαπητή «Καθημερινή» για την επί έναν ολόκληρο αιώνα απρόσκοπτη και αντικειμενική ενημέρωση των αναγνωστών της! Η εφημερίδα αυτή φυσικά και ίσως είναι η μόνη που δεν χρησιμοποιεί πηχυαία γράμματα και παραπλανητικούς τίτλους, που απ’ αυτούς συνήθως οι Ελληνες και χωρίς την ανάγνωση ακόμη του σχετικού κειμένου νομίζουν πως ενημερώνονται, για να ξεγελάει το αναγνωστικό κοινό.

Με το λαμπρό όμως επιτελείο που διαθέτει η «Κ», εκτός από την πολιτική, οικονομική, κοινωνική, καλλιτεχνική και πολιτιστική ενημέρωση, ασχολείται πολύ σοβαρά με την ξεχασμένη από το επίσημο κράτος εμπορική μας ναυτιλία, που αν και κατέχει την πρώτη θέση στην υφήλιο και αποτελεί τη μοναδική θετική πρωτιά, στις πάμπολλες αρνητικές, της χώρας, παραμένει υποβαθμισμένη και παρά την τρομερή ανεργία που μαστίζει την Ελλάδα οι ναυτικοί μας έχουν γυρίσει την πλάτη τους στη θάλασσα.

Ο υποφαινόμενος από μαθητής ακόμη διάβαζε, από τον πατέρα του βέβαια, την εφημερίδα μας και στα ταξίδια του στις μακρινές θάλασσες αποτελούσε τον σύνδεσμό του με την πατρίδα και ως συνταξιούχος και στεργιανός τώρα πια εκτός από αναγνώστης είναι και τακτικός «επιστολογράφος» τα τελευταία 25 χρόνια.

Φριξος Δημου, Πλοίαρχος Ε.Ν.

Μεγαλώσαμε με την «Καθημερινή»

Κύριε διευθυντά
Η «Καθημερινή» είναι σαν μια κληρονομιά, περνάει από γενιά σε γενιά. Εμείς, οι οικογένειες Καπετανάκη / Χριστοδουλάκη είμαστε από αυτές τις οικογένειες! Οπότε γιορτάζουμε και εμείς μαζί σας, 100 χρόνια αναγνώστες!

Η μητέρα μου Βενετία Καπετανάκη (αρθρογράφος στον «Εθνικό Κήρυκα» της Νέας Υόρκης επί 25 χρόνια, επί Μπάμπη Μαρκέτου), παιδί της ομογένειας (ο παππούς μου διάβαζε «Καθημερινή»), δεν μπορούσε ούτε μία μέρα να ζήσει χωρίς την «Καθημερινή». Οταν εγκατασταθήκαμε μονίμως στην Αθήνα, το 1964, η «Καθημερινή» ήταν στην πόρτα μας κάθε πρωί. Η μητέρα μου πέθανε 94 ετών και απαιτούσε να υπάρχει η «Καθημερινή», ανελλιπώς, με το πρωινό της. Κρατούσε μιαν ωραία αλληλογραφία με τον αλησμόνητο Στάμο Ζούλα.

Τις εγκάρδιες ευχαριστίες μας σε εσάς και σε όλους τους έγκριτους δημοσιογράφους της εφημερίδας που κρατούν ψηλά το λάβαρο της έντιμης και αξιόπιστης δημοσιογραφίας, σε αυτούς τους χαλεπούς καιρούς που ζούμε όλοι.

Ρεγγινα Καπετανακη, Χορογράφος, σκηνοθέτις, συγγραφέας, στιχουργός

De profundis για την εφημερίδα μου

Κύριε διευθυντά
Φίλοι μου αγαπητοί, συντελεστές ξεχωριστοί μιας ενημέρωσης –καθημερινά– πολύτιμης μέσω της «Καθημερινής» μας! Κοιτάζω μ’ επιμονή φωτογραφία σας συλλογική στο πρωτοσέλιδο της 18-12-2018 κι αναρωτιέμαι: Πώς πίστεψαν βομβιστές αδίστακτοι πως σπέρνοντας τον πανικό μπορούν να φιμώσουν «πένες» και να κάμψουν το ηθικό τόσων πιστών αναγνωστών;

Εύγε στο θάρρος και απάντηση. Στα θρύψαλα απαντάς με λεβεντιά, γιατί, αν κουβαλάς τη ρετσινιά «κιοτή», μοιραία θα κλατάρεις...

Εκατό χρόνια γιορτάζεις ακάματη μεσοαστή. Πάντα μνημονεύεις τον οραματιστή σαν ιδρυτή, την κόρη, διάδοχο αδούλωτη και όσους εκλεκτούς απώλεσες σε μια διαδρομή ιστορική, που άφησαν το στίγμα τους στον έντυπον Τύπον την ορμή... πάντοτε πρωινή και αγουροξυπνημένη...

Από την πρώτη έκδοση κι ώς σήμερα πορεύτηκες με ήθος και με φρόνηση για τα κοινά, για στόχους και οράματα. Αλλαξες στη στράτα σου χέρια εκδοτών, διευθυντών και άξιων συνεργατών που τήρησαν ευλαβικά κληροδοτήματα προγονικά, θεσμούς, διάκριση εξουσιών, ήθη και έθιμα του τόπου μας κι έδωσαν μαθήματα μόχθου, συναίνεσης και αρετής, ενάντια στο μίσος και στον διχασμό, στον δόλο, στου ξένου αντίπαλου την ιταμή επιβουλή, στον φθόνο, στην απόγνωση κι απανθρωπιά... ασπάστηκες και κήρυξες υψίστη των προγόνων ρήση «το εύδαιμον, το ελεύθερον, το δ’ ελεύθερον το εύψυχον» από τον «Επιτάφιο» του Περικλή. Η ελευθερία του πολίτη και το υψηλό του φρόνημα του φέρνουν ευτυχία!

Κάποιες φορές ξεστράτισες κι εσύ (κοσκωτικά). Τότε σ’ εγκαταλείψαμε οι πιστοί, ώς ότου κατέρρευσε ο κούφιος τραπεζίτης και συνοδοιπορήσαμε ξανά. Aπό τα νιάτα σου κομψή και απαιτητική απευθύνθηκες σ’ ένα κοινό μάλλον συντηρητικό αλλά πνευματικό κι ευαίσθητο.
Φιλοξενούσες και φιλοξενείς προσωπικότητες ντόπιες και ξενόφερτες σε άρθρα τους και συνεντεύξεις τους, που σου προσδίδουν πολυφωνία, κύρος και δυναμισμό.

Οταν επέλασε ο Τύπος ο ηλεκτρονικός, που παραγκώνισε τον έντυπο Τύπο διεθνώς, εσύ τον κράτησες ως εργαλείο επαφών, αλλά κατάφερες να διατηρήσεις το χαρτί, το χάδι της σελίδας κι έγινες αμιλλώμενη παράδειγμα προς μίμηση.

Εδώ και λίγα χρόνια έκαμες τομές και αλλαγές. Προσλήψεις, απολύσεις, εκδόσεις μορφών ιστορικών, ποιητικών, σιντί κλασικής και σύγχρονης μουσικής, άλμπουμ τέχνης, περιοδικά προϊόντων και γαστρονομικών συνδυασμών και πλήθος άλλων εκδόσεων και συλλογών, που δείχνουν πως το συγκρότημά σου προσφέρει στον αναγνώστη σου επιλεκτικά ό,τι ποθούν το πνεύμα του, το βλέμμα του, αλλά και η όρεξή του! Η σχέση αναγνωστών-συντελεστών δεν είναι πάντα ανέφελη... Ερίζουμε για λάθη και παραλείψεις, για αποκλίσεις ιδεών αλλά μέσα από μια ευπρέπεια, με λόγο και αντίλογο. Το βήμα μας στα γράμματα αναγνωστών.

Προσωπικά σ’ ευγνωμονώ, γιατί κρατώντας σε μπορώ να σε φυλλομετρώ, να επιλέγω, να ρίχνω λοξές βιαστικές ματιές, αλλά και μελετώ ό,τι με κεντρίζει ή παρασύρει ως απλή ή γλαφυρή γραφή, ως σκέψη κι επιχείρημα, ως προβληματισμός μέσα την αρένα της πολιτικής, στην τέχνη και στον πολιτισμό, στον πολιτισμικό τομέα ώς και στη γαστρονομική απόλαυση! Την οικονομική την απωθώ, γιατί μ’ έχουν μαδήσει.

Το πρόσημο της ζωής έχει μακρύνει, «Καθημερινή». Κάποιοι περνούν τα εκατό. Εσύ χαλκέντερη κατά πώς συλλογάσαι και οδοιπορείς θα πιάσεις τα 200! Θα μείνω με το πικρό παράπονο, γιατί τότε θα είμ’ απούσα.

Απώλεια για σένα μια αναγνώστρια εμμονική! Αλλά σου επισημαίνω. Και από «ψηλά» θα σε ξεκοκαλίζω! Α, θα λύνω και το σταυρόλεξο –απλά– για μια χαλάρωση...

Φονη Ρεπουλη, Φιλόλογος

Η δίχως κραυγές έγκυρη ενημέρωση

«Γερνάνε οι οργανισμοί που δεν διαθέτουν τη δύναμη της ψυχικής και πνευματικής ανανεώσεως»
Αείμνηστος Γ. Παπανδρέου

Κύριε διευθυντά
Η «Καθημερινή» οφείλει τη δημοσιογραφική μακροημέρευσή της στη δύναμη της ανανεώσεώς της. Είναι η ναυαρχίδα –μεγαλοπρεπής και επιβλητική– της ελληνικής δημοσιογραφίας. Ακαδημία πολιτικών και δημοσιογραφικών επιστημών οι σελίδες της, γραμμένες από άριστους δημοσιογράφους και τους επιφανέστερους πνευματικούς ανθρώπους και διανοούμενους της χώρας μας. Είναι πολιτικό και πνευματικό σχολείο για ολόκληρη την ελληνική οικογένεια.

Παρουσιάζει τα γεγονότα με αντικειμενικότητα, ειλικρίνεια, ευθύτητα, καλή πίστη και σεβασμό προς την αλήθεια, δίχως να τα διαστρέφει και να τα παραποιεί, να τα διαστρεβλώνει μέσα από μεγεθυντικούς φακούς προπαγάνδας και αθέμιτης παραπλάνησης του αναγνώστη. Η κριτική των γεγονότων που ασκεί είναι θεμελιωμένη και επιχειρηματολογημένη, εποικοδομητική, θετική και δημιουργική. Ετσι σέβεται τον πολίτη και επιδιώκει την ακριβή και πλήρη ενημέρωσή του εμπλουτίζοντας έτσι και διευρύνοντας και την πολιτική του παιδεία και αγωγή. Ελέγχει κάθε εξουσία για παρεκτροπή, κατάχρηση και υπέρβαση όταν παρουσιάζονται. Βρίσκεται κοντά στον Ελληνα πολίτη, φρουρός και θεματοφύλακας του δημοκρατικού μας πολιτεύματος, στήριγμα της «ανοικτής κοινωνίας» και του πλουραλισμού των ιδεών και του «κράτους δικαίου». Δημοσιογραφία ποιότητος, υπεύθυνη και αξιόπιστη!

Η «Καθημερινή» είναι το σέμνωμα της ελληνικής δημοσιογραφίας. Είναι το πολιτικό εγκόλπιο του Ελληνα πολίτη. Οι νέοι διαβάζοντας «Καθημερινή» μπορούν από οπαδοί και άκριτοι ψηφοφόροι να γίνουν πολίτες. Η δημοκρατία μας, για να λειτουργήσει και να αποδώσει, χρειάζεται πολίτες!

Γ. Σταραντζής, Δικηγόρος στον Α. Πάγο και στο ΣτΕ, πρ. επιστημονικός συνεργάτης «Αρχείου Νομολογίας», Νομικός - συγγραφέας

Από τον πατέρα μου «χέρι με χέρι»

Κύριε διευθυντά
Ηταν 15 Σεπτεμβρίου του 1974, αργά το μεσημέρι, όταν ο αείμνηστος πατέρας μου επέστρεψε από τη δουλειά του. Και με... σύστησε στην «Καθημερινή», που την κρατούσε σφιχτά στο δεξί του χέρι. Ηταν τότε που επανεκδόθηκε μετά επτά χρονιά σιωπής λόγω της χούντας. «Η εφημερίδα μου», μας είπε με έκδηλη τη χαρά του! Πιτσιρικάς τότε, ζαλισμένος από τις πολιτικοκοινωνικές εξελίξεις της χώρας μας που προσπαθούσα να τις αφομοιώσω, την ξεφύλλισα ακούγοντας τον πατέρα μου να μου εξιστορεί την ιστορία της εφημερίδας. Πώς η παλιά... αγαπημένη του χάθηκε το 1967 και ξαναεμφανίστηκε τώρα, Σεπτέμβριο του 1974.

Εκτοτε κάθε μεσημέρι επέστρεφε έχοντας ανά χείρας την «Καθημερινή», ένα θεσμό που τον κράτησε μέχρι τον θάνατό του. Εναν θεσμό που κληροδότησε και στον γιο του, ο οποίος τον συνεχίζει μέχρι σήμερα. Για εμάς η «Καθημερινή» είναι ένας θεσμός, μια συνήθεια, μια πολιτική στάση, αλλά και μια ξεκάθαρη ματιά στα γεγονότα. Και όσο κι αν «σερφάρουμε» στην επικαιρότητα, η «Καθημερινή» και οι άνθρωποί της, όλοι εσείς δηλαδή, είναι αυτό το μέσον που μας δίνει το στίγμα. Τίποτε άλλο παρά τις θερμότερες ευχές και καλή δύναμη για τα επόμενα χρόνια, τα οποία φαίνεται ότι θα είναι κρίσιμα για την πατρίδα μας.

Στρατος Σαλαβος, Μυτιλήνη

«Πηγή» για τους Ελληνες του εξωτερικού

Κύριε διευθυντά
Αγαπητοί φίλοι, πιστοί αναγνώστες. απίστευτο πώς πέρασαν τόσα χρόνια από την ίδρυσή της. Ημουν μικρό παιδί στο Αγρίνιο (η γενέτειρά μου) και θυμάμαι τον πατέρα μου πριν από 80 χρόνια, που μας έστελνε να του αγοράσουμε την «Καθημερινή» και συνεχίζουμε εμείς τώρα, ιδιαίτερα δε με την τεχνολογία σήμερα τη διαβάζουμε όλοι οι Ελληνες του εξωτερικού.

Δεν είναι τυχαίο ότι ένας «οργανισμός» συνεχίζει την πορεία του με ευπρέπεια και σοβαρότητα. Αυτό οφείλεται στο δυναμικό προσωπικό, αξιόλογους δημοσιογράφους και διοικητικό προσωπικό υψηλής ποιότητας. Είχα την τιμή και τη χαρά να γνωρίσω από κοντά, παλαιότερα, στην οδό Σωκράτους και τώρα στην καινούργια διεύθυνση, εξαίρετους δημοσιογράφους, γυναίκες και άνδρες, να συνομιλήσω μαζί τους και να έχω προσωπική άποψη για όσα ανέφερα.

Φίλοι αναγνώστες, θα μπορούσα να γράψω ένα βιβλίο για τα 100 χρόνια που η «Κ» ενημερώνει ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας που έχει ανάγκη να διαβάζει και να ενημερώνεται σωστά. Η προσωπική μου ευχή, αλλά και των πιστών αναγνωστών, είναι οι άνθρωποι της «Καθημερινής» να συνεχίσουν με αμείωτο ενθουσιασμό και σεβασμό να ενημερώνουν τους αναγνώστες που τους εμπιστεύονται.

Δημητρης Σκεπαρνιας, Γενεύη

Ευχές με μια συμβολική... προσφορά μου

Κύριε διευθυντά
Ενθερμες ευχές από καρδιάς για τα 100 χρόνια της εφημερίδας μου. Πάντα δυναμικά! Συγχαρητήρια σε όλη τη δημοσιογραφική σας οικογένεια και στους υπόλοιπους εργαζομένους. Και σαν συμβολική... προσφορά σάς στέλνω και ένα επιστολικό δελτάριο με την εμβληματική Καμάρα στις αρχές του 20ού αιώνα.

Κων/νος Γεωργιου Παρασκευοπουλος, Θεσσαλονίκη

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ