Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Χάνονται ώρες (και) στα Πειραματικά

Κύριε διευθυντά
Θα ήθελα να γνωστοποιήσω μέσω της «Καθημερινής» το σοβαρό πρόβλημα της έλλειψης καθηγητών στο 2ο Πειραματικό Γενικό Λύκειο Αθηνών. Πιο συγκεκριμένα, οι χαμένες διδακτικές ώρες αθροίζονται σε πάνω από 100 ανα εβδομάδα, με την Α΄ και τη Β΄ λυκείου να στερούνται μαθήματα όπως η Ιστορία, η Βιολογία και η Νεοελληνική Λογοτεχνία.

Η κ. Σοφία Ζαχαράκη υπέγραψε την περασμένη εβδομάδα τον διορισμό άνω των 4.000 εκπαιδευτικών. Ωστόσο, τώρα θα πρέπει η Διεύθυνση Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Α΄ Αθήνας με τη σειρά της να φροντίσει οι εκπαιδευτικοί που διορίστηκαν στα σχολεία του Δήμου Αθηναίων να βρίσκονται στις θέσεις τους εν ευθέτω χρόνω.

Είναι πραγματικά απαράδεκτο τα πειραματικά σχολεία, τα οποία θεωρούνται θύλακοι αριστείας και παρέχουν υψηλής ποιότητας εκπαίδευση, να στερούνται διδακτικό προσωπικό.

Δημητρης Κακοταριτης

Συνταγή υπομονής αλλά πόσο, για γιατρό;

Κύριε διευθυντά
Πολλά πράγματα στην Ελλάδα δεν δουλεύουν καλά. Αυτό όλοι το ξέρουμε. Φυσικά και η υγειονομική περίθαλψη ποτέ δεν ήταν άριστη. Αλλά κάπως δούλευε.

Ωσπου η προηγούμενη κυβέρνηση, του ΣΥΡΙΖΑ, άλλαξε την υπάρχουσα κατάσταση και δημιούργησε τον θεσμό του οικογενειακού γιατρού, τον οποίο διατυμπάνισε ότι ήταν τέλειος. Ας δούμε όμως παρακάτω αυτή την «τελειότητά» του:

Στις 22 Οκτωβρίου, τηλεφώνησα στον οικογενειακό γιατρό της περιοχής μου, για να μου κλείσει ένα ραντεβού, ώστε να τον επισκεφθώ. Η γραμματέας, που απάντησε στο τηλεφώνημά μου, μου είπε ότι η πλησιέστερη ημερομηνία που μπορούσε να με δεχθεί ο γιατρός ήταν η 13η Νοεμβρίου, δηλαδή 22 μέρες μετά! Αν ήταν ποτέ δυνατόν. Εξήγησα στην κοπέλα ότι δεν ήθελα να με εξετάσει ο γιατρός, αλλά μόνο να μου γράψει τα φάρμακά μου. Εκείνη όμως επέμεινε ότι, και για αυτή την τόσο απλή εργασία, η ημερομηνία παρέμενε η ίδια.

Αλλά δεν ήταν μόνο αυτό. Γιατί το ραντεβού, που μου όριζαν, ήταν για τις οκτώ παρά τέταρτο το βράδυ! Εξήγησα στην κοπέλα ότι η ώρα αυτή ήταν απαράδεκτη για μένα, γιατί είμαι ηλικιωμένος και δεν κυκλοφορώ το βράδυ, και την παρακάλεσα να μου ορίσει ένα πρωινό ραντεβού, ή έστω ένα νωρίς το απόγευμα.

Πήρα όμως την αποστομωτική απάντηση ότι αυτό δεν μπορεί να γίνει γιατί ο γιατρός δέχεται μόνο μετά τις 7 το βράδυ.

Δυστυχώς πληροφορήθηκα ότι ανάλογα συμβαίνουν και σε άλλες περιοχές, που κάποιοι τα θεωρούν αναπόφευκτα, αφού ο γιατρός αμείβεται με λιγότερο από ένα ευρώ για κάθε επίσκεψη. Αυτή όμως δεν είναι δικαιολογία. Εάν αυτή η αμοιβή δεν του αρκούσε, δεν έπρεπε να αναλάβει αυτή τη δουλειά.
Συμπέρασμα. Κάτι πρέπει να γίνει για να αλλάξει αυτός ο θεσμός. Και να αλλάξει σύντομα. Χειμώνας έρχεται, οι ανάγκες των ασφαλισμένων για ιατρική περίθαλψη θα μεγαλώσουν, και με την υπάρχουσα κατάσταση δεν θα μπορούν να καλυφθούν.

Νικος Δυοβουνιωτης, Πολιτικός Μηχανικός, Κηφισιά

Περί επιδομάτων και εθνικής άμυνας

Κύριε διευθυντά
«Των οικιών ημών εμπιπραμένων, ημείς άδομεν». Τις τελευταίες ημέρες παρακολουθώ άναυδος την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας να υπόσχεται ότι θα επιστρέψει με μορφή επιδομάτων ποσό άνω του ενός δισεκατομμυρίου σε χαμηλόμισθους-χαμηλοσυνταξιούχους. Θεωρώ απαραίτητο να σημειώσω με οργή τα εξής:

1. Η κυβέρνηση (ΣΥΡΙΖΑ ή Ν.Δ.) που ο λαός εκλέγει με πλειοψηφία, εφαρμόζει κάποια κριτήρια για να πληρώσουν όλοι οι Ελληνες από το υστέρημά τους ανάλογα με την οικονομική δυνατότητα του καθενός.

2. Το σκεπτικό της επιστροφής του αχρείαστου υπερπλεονάσματος, που προέκυψε από την κακομελετημένη βάρβαρη αφαίμαξη πίσω στην κοινωνία, δεν είναι παράλογο. Ομως, καλώς ή κακώς, η αφαίμαξη έγινε. Τυχόν επιστροφή της σαν ψίχουλα σε αναξιοπαθούντες πολύ λίγο θα ανακουφίσει εκείνους που πραγματικά έχουν αδικηθεί, καθώς μεταξύ εκείνων που δηλώνουν χαμηλά εισοδήματα πολλοί είναι εκείνοι που απλώς φοροαποφεύγουν εις βάρος των «πλουσίων» μισθωτών ή των «κορόιδων» ελεύθερων επαγγελματιών.

3. Η εθνική άμυνα πνέει τα λοίσθια. Υπάρχει κανείς που να μην το καταλαβαίνει; Βεβαίως, οι εν ενεργεία στρατιωτικοί ηγέτες, όπως και η πολιτική ηγεσία, πολύ σωστά διαβεβαιώνουν για το αντίθετο. Δυστυχώς, όμως, ψεύδονται. Οταν συμβεί το απευκταίο, όλοι μαζί θα αναθεματίζουμε τους ηθικούς αυτουργούς της καταστροφής, αλλά θα είναι αργά.

4. Τι χρειάζεται η εθνική άμυνα για να λειτουργήσει αποτελεσματικά; Μπορούμε να απαντήσουμε με πολλούς τρόπους, αλλά όλοι καταλήγουν σε ένα και μόνο ένα αναγκαίο: χρήματα. Πολλά χρήματα. Χρήματα για εξοπλισμούς, χρήματα για μισθοδοσία, χρήματα, χρήματα, χρήματα... Υπάρχει κάποιος που διαφωνεί;

5. Τα έχουμε αυτά τα χρήματα; Οχι. Τα χρειαζόμαστε; Βεβαίως.

6. Τότε τι καθόμαστε και συζητάμε; Αν αγαπάμε την πατρίδα μας, αν θέλουμε περιβάλλον ασφαλείας και ειρήνης για να προκόψουμε εμείς και τα παιδιά μας, να δώσουμε αυτό το δισεκατομμύριο στους αρχηγούς των ενόπλων δυνάμεων με εντολή να το ξοδέψουν όχι σε μισθούς, ούτε για αγορά νέων οπλικών συστημάτων, αλλά για ανταλλακτικά. Μήπως έτσι αναστήσουμε κάποια από τα υφιστάμενα οπλικά μας συστήματα, που φτάσαμε να έχουμε σχεδόν μόνο στα χαρτιά. Και μετά, ας τσακωθούμε όσο θέλουμε για το αν και ποιος και τι φταίει που μαζέψαμε αίμα και ιδρώτα από λάθος μερίδα της κοινωνίας.

Κωνσταντινος Μαζαρακης-Αινιαν, Αντιναύαρχος (ε.α.), επίτιμος αρχηγός Στόλου, γενικός διευθυντής Ιδρύματος Αικατερίνης Λασκαρίδη

Διαβάζοντας λέξεις σε ελληνικά και αγγλικά

Κύριε διευθυντά
Είμαι Ελληνίδα, γεννημένη στην Αθήνα, αλλά ζω στο εξωτερικό από 18 ετών όταν έφυγα για σπουδές στην Ελβετία. Με «ξένο» σύζυγο από Αλεξάνδρεια και Ελβετία, έπειτα από διάφορες περιηγήσεις στον κόσμο, τώρα ζούμε κοντά στη Νέα Υόρκη.

Με κεφαλονίτικη καταγωγή, εδώ και σαράντα χρόνια κουβαλάω από την Αμερική τέσσερα παιδιά στην Κεφαλονιά για να γνωρίσουν από κοντά τη γιαγιά τους το Ληξούρι. Τώρα με δικό μας σπίτι στην Κεφαλονιά απέναντι από το Ληξούρι, φιλοξενούμε παιδιά, και δικά τους παιδιά, όπως και φίλους τους από Αμερική, Αυστραλία, Ελβετία, Γαλλία, ακόμα και από Μαλαισία!

Βεβαίως, όταν είμαι για τρεις μήνες στην Κεφαλονιά διαβάζω καθημερινά, τι άλλο από την «Καθημερινή»!

Με πόση απελπισία βλέπω λέξεις όπως ντεμπισί, ή κράισττσερτς γραμμένες μόνο στα Ελληνικά...

Ο Ελληνας που δεν είχε ευκαιρία να μάθει «ξένα», για μία ζωή θα νομίζει ότι ο συγκινητικός μουσικός πράγματι λέγεται ντεμπισί... και σε μια πιο εκλεπτυσμένη συζήτηση θα τον ονομάσει έτσι και θα γίνει ρεζίλι στο υπόλοιπο ακροατήριο...

Εάν η εφημερίδα έγραφε Debussy, όπως πραγματικά γράφεται το όνομα, με την ελληνική προφορά σε παρένθεση, και θα μαθαίναμε πώς γράφεται το κάθε όνομα πραγματικά και θα είχαμε μία πιθανότητα παραπάνω να προσεγγίσουμε τη σωστή προφορά.

Αισθάνομαι ότι η εφημερίδα υποτιμά φρικτά την εξυπνάδα του «κοινού» Ελληνα να αντεπεξέλθει με ένα ξένο όνομα, όπως Christchurch ή Trudeau.

Μη μας υποτιμάτε πια!

Βοηθήστε μας να εξοικειωθούμε με τα ξένα γράμματα και τις προφορές τους...

Μανιτα Σκοτσιμαρα Πογγη, Cultural Anthropologist (Πολιτιστική Ανθρωπολόγος)

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ