ΒΙΒΛΙΟ

Αυθεντική μαρτυρία... αναμόρφωσης από τη χούντα

ΑΙΜΙΛΙΟΣ ΧΑΡΜΠΗΣ

Γιάννης Σεργόπουλος
Στο ΕΑΤ-ΕΣΑ
εκδ. Πόλις, σελ. 184


Η μαρτυρία του Γιάννη Σεργόπουλου, η οποία έρχεται να προστεθεί σε χιλιάδες άλλες, είναι χαρακτηριστική του απόλυτου παραλογισμού και της κτηνωδίας που βασίλεψαν στη χώρα κατά την περίοδο της χουντικής επταετίας. Είναι δε απαραίτητη, μαζί με όλες τις υπόλοιπες, ώστε σήμερα, πέντε δεκαετίες μετά, κανείς να μην ξεχάσει ούτε να ωραιοποιήσει τα τραγικά γεγονότα που συνέβησαν τότε.

Με απέριττο αφηγηματικό ύφος, συχνά «δημοσιογραφικό», ο Σεργόπουλος αφηγείται τη δική του ιστορία, ενός νεαρού φοιτητή της Νομικής, προερχόμενου από μάλλον συντηρητική οικογένεια, ο οποίος βλέπει γύρω την κοινωνία να βυθίζεται στο σκοτάδι της ανελευθερίας και αντιδρά. Οι δράσεις όπως και οι πεποιθήσεις του είναι καθαρά ειρηνικές, ωστόσο αυτά είναι ψιλά γράμματα για το καθεστώς, το οποίο τον συλλαμβάνει και τον παραπέμπει για... συμμόρφωση στο ΕΑΤ-ΕΣΑ, εκεί όπου χιλιάδες κόσμος κρατείται και βασανίζεται αγρίως δίχως σαφείς κατηγορίες.

Εχει ενδιαφέρον πως ο Σεργόπουλος ξεκινάει το χρονικό του μιλώντας σύντομα για όσα συμβαίνουν τόσο στην Ελλάδα όσο και στον υπόλοιπο κόσμο την εποχή που επιβάλλεται η στρατιωτική δικτατορία. Σε έναν κόσμο που επαναστατεί και αλλάζει, η δική μας χώρα μπαίνει στον «γύψο», γεγονός που ξενίζει πρώτα από όλα τους νέους ανθρώπους και τους φοιτητές. «Οι φοιτητές είναι ένα παράξενο κοινωνικό μόρφωμα. Δεν έχουν ενταχθεί στην παραγωγή, έχουν μια ιδιόμορφη ανεξαρτησία, έχουν ως πνευματικό οχυρό τις αίθουσες διδασκαλίας και δεν καταχωρίζονται ευδιάκριτα με ταξικές αναλύσεις. Αυτό τους δίνει ένα προνόμιο στον τομέα της αμφισβήτησης, αλλά, όπως απέδειξε η διεθνής εμπειρία, δεν μπορούν να αποτελέσουν μόνοι τους φορέα κοινωνικής ανατροπής».

Αυτά επισημαίνει, με την απόσταση των γεγονότων, ο συγγραφέας ξεκινώντας το κεφάλαιο για την κατάληψη της Νομικής Σχολής, στην οποία έλαβε πολύ ενεργά μέρος, μπαίνοντας έτσι για τα καλά στο στόχαστρο των Αρχών και οδηγούμενος τελικά στο ΕΑΤ-ΕΣΑ. Οσα εκτυλίσσονται εκεί τα έχουμε διαβάσει και ακούσει ξανά εκατοντάδες φορές, κι όμως παραμένουν πάντα το ίδιο ανατριχιαστικά. Από την άλλη, η ψυχραιμία της καταγραφής είναι αξιοσημείωτη, με κορυφαίο το σημείο όπου ο κρατούμενος μεταφέρεται προς άγνωστη κατεύθυνση, περνώντας μέσα από το γεμάτο ζωή και ανέμελους ανθρώπους Κολωνάκι – η χτυπητή αντίθεση και οι συνακόλουθες σκέψεις αποτυπώνουν ανάγλυφα μια από τις αλήθειες της εποχής.

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ