Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Οι πηγές της χαράς και ο Τσιτσιπάς

Κύριε διευθυντά
Η παγκόσμια επιτυχία του Στέφανου Τσιτσιπά στο τένις επιβεβαίωσε για άλλη μια φορά ότι ο αθλητισμός είναι η μόνη ίσως δραστηριότητα στα τελευταία 30 και πλέον χρόνια που φέρνει χαμόγελο στους απανταχού Ελληνες και δημιουργεί πολύτιμα αισθήματα αισιοδοξίας. Πράγματι, έστω και για μερικές ώρες ή μέρες, επιτυχίες σαν και αυτή του Τσιτσιπά μας κάνει να αισθανθούμε χαρά και υπερηφάνεια για το ότι ένας «δικός μας» κατόρθωσε να φθάσει εκεί όπου θέση έχουν μόνο οι εκλεκτότεροι του κόσμου.

Είναι δε ενδιαφέρον ότι, περιέργως, ουδείς εκπρόσωπος του πολιτικού μας συστήματος εξέλαβε αυτού του είδους την αριστεία ως ρετσινιά. Εύκολα, λοιπόν, θα μπορούσαν να κληθούν οι πρωταθλητές μας να διδάξουν στους ενοίκους της ελληνικής Βουλής για τις διαφορές μεταξύ ομάδας και αγέλης, για το άθλημα της συνέπειας και τις διαφορές της από το τσίρκο της κωλοτούμπας, για το πώς ορίζεται ένας στόχος και πώς πραγματικά επιτυγχάνεται, για το πώς κανείς παραδέχεται τα λάθη του και πώς τα διορθώνει χωρίς περιστροφές και παιδαριώδεις δικαιολογίες.

Να αναλύσουν το πώς αποφεύγεται η αμετροέπεια και πώς καλλιεργείται η σύνεση, το τι σημαίνουν οι όροι σεβασμός στον αντίπαλο, αγώνας, υπομονή, για τη μεγάλη σημασία που έχει η υπακοή στους κανόνες / νόμους και το τι ακριβώς σημαίνει όταν οι βουλευτές εξακολουθούν να καπνίζουν σε κλειστούς δημόσιους χώρους, αδιαφορώντας για νόμους που οι ίδιοι ψήφισαν.

Διότι μπορεί να εμπαιζόμαστε μεταξύ μας και ο ένας να «αγωνίζεται» εις βάρος όλων των άλλων, δεν είναι όμως εύκολο να ξεγελάσουμε αυτούς που έχουν κατ’ επανάληψη αξιολογηθεί στους διεθνείς στίβους μέσα σε τόνους ιδρώτα.

Γιάννης Κουτεντάκης, Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας

Απογαλακτισμός ΔΕΗ από το κράτος

Κύριε διευθυντά
Τα μέτρα για τη ΔΕΗ από την κυβέρνηση είναι ασύνδετα. Από την αρχή της θητείας του ο αρμόδιος υπουργός κ. Κ. Χατζηδάκης διακήρυξε ότι στόχος του είναι η σωτηρία της ΔΕΗ, εμφανίστηκε ως «σωτήρας». Ξεκίνησε με την πρόθεση να πουλήσει μονάδες, άλλαξε και κατέληξε στα πρώτα μέτρα: πώληση ΔΕΔΔΗΕ, αύξηση τιμολογίων, μείωση έκπτωσης στο τιμολόγιο του προσωπικού. Ενθουσιασμένος διακήρυξε τον Σεπτέμβριο ότι η ΔΕΗ είναι πλέον βιώσιμη λόγω των μέτρων που πήρε. Γρήγορα όμως τον «άδειασε» ο πρωθυπουργός, που δήλωσε στον ΟΗΕ ότι οι λιγνίτες τερματίζουν το 2028, δήλωση που συνεπάγεται μεγάλη ζημία, όπως λ.χ. η νέα μονάδα Πτολεμαΐδας κόστους 1,4 δισ., που θα ξεκινήσει το 2022. Πλέον η ΔΕΗ δεν είχε καμία αξία και, όπως διακήρυξε ο «σωτήρας», κανείς δεν ενδιαφέρεται να την αγοράσει. Δεν το έβαλε κάτω και προχώρησε σε νομοθετική ρύθμιση με στόχο ν’ αφαιρεθούν από τη ΔΕΗ τα βαρίδια που έχει ως ΔΕΚΟ για να μπορεί ν’ ανταγωνιστεί τους ιδιώτες.

Παρά τον διαχωρισμό από το κράτος που επαγγέλλεται, για τα θέματα της ΔΕΗ μόνο ο ίδιος εμφανίζεται και όχι ο διορισμένος από τον ίδιο πρόεδρος της Επιχείρησης! Τα νέα μέτρα αφορούν κυρίως το προσωπικό. Οι νεοπροσλαμβανόμενοι δεν θα έχουν καθεστώς μονιμότητας, δεν θα προσλαμβάνονται μέσω ΑΣΕΠ και οι αποδοχές τους θα ορίζονται από το Δ.Σ. έπειτα από εισήγηση επιτροπής. Παρά την άρση της μονιμότητας, η σημερινή και οι επόμενες διοικήσεις δεν πιστεύω ότι θα προχωρούν σε απολύσεις, διότι αυτό έχει πολιτικό κόστος. Ομως, ποιος εξασφαλίζει ότι οι προσλήψεις θα γίνονται με αξιοκρατία; Προφανώς το αντίθετο θα συμβαίνει. Είναι γνωστό ότι το πελατειακό κράτος ζει και το ρουσφέτι βασιλεύει.

Ενα ακόμη μέτρο είναι η κατάργηση της έκπτωσης στο τιμολόγιο του προσωπικού και των συνταξιούχων. Να θυμίσουμε ότι η έκπτωση θεσπίστηκε κάποτε αντί αύξησης αποδοχών. Σήμερα έχει πλαφόν και η διαφορά με το αντίστοιχο τιμολόγιο της Επιχείρησης θεωρείται εισόδημα και υπόκειται σε φορολογία. Φρόντισαν να διαδώσουν ότι η επιβάρυνση της Επιχείρησης είναι μεγάλη και αυτό είναι μια σημαντική αιτία της κακοδαιμονίας, λαϊκισμός. Από τη μια με την απολιγνιτοποίηση φορτώνουν τη ΔΕΗ με ζημίες δισ. και λένε ότι κάποια εκατομμύρια από το τιμολόγιο του προσωπικού θα λύσουν το πρόβλημα!

Ο απογαλακτισμός από το κράτος προϋποθέτει πολύ συγκεκριμένες δράσεις. Κοινωνική πολιτική ασκεί το κράτος, όχι η ΔΕΗ. Η δίκαιη μεταχείριση των οικονομικά αδυνάμων σήμερα γίνεται με έξοδα της ΔΕΗ, η οποία δεν κόβει το ρεύμα σε αρκετές κατηγορίες καταναλωτών, χωρίς το κράτος να την αποζημιώνει. Ειδικά τιμολόγια σε βιομηχανίες, όπως λ.χ. σε Αλουμίνιο και ΛΑΡΚΟ, επιβαρύνουν τη ΔΕΗ. Οι δημόσιοι οργανισμοί είναι κακοπληρωτές, χωρίς να διακόπτεται η παροχή. Η ΔΕΗ ως τελευταίο καταφύγιο και ως καθολική υπηρεσία τροφοδοτεί τους μπαταξήδες δωρεάν. Η αδυναμία του ΔΕΔΔΗΕ να διακόπτει έγκαιρα και σίγουρα παροχές έχει και αυτό στοιχίσει ακριβά. Είναι αστείο να λένε ότι τα μέτρα αυτά λύνουν το πρόβλημα της ΔΕΗ. Είτε αγνοούν το πρόβλημα είτε στοχεύουν στην πλήρη απαξίωση της Επιχείρησης. Κακά τα ψέματα, είτε θα παραμείνει η ΔΕΗ στο Δημόσιο με τις υπάρχουσες διαδικασίες είτε θα την εκποιήσουν, εξασφαλίζοντας και στις δύο περιπτώσεις διαχωρισμό από το κράτος. Υβριδικά σχήματα είναι καταδικασμένα σε αποτυχία.

Αλβερτος Μαϊσης, Πρώην Δ/ντής στη Γεν. Δ/νση Μεταφοράς της ΔΕΗ

Τα ρούχα δεν κάνουν (ούτε) τον παραστάτη

Κύριε διευθυντά
Με αφορμή τις «ιστορίες» για σημαιοφόρους και παραστάτες σημαιοφόρων που άκουσα και διάβασα τελευταίως, επιθυμώ να διηγηθώ την προσωπική μου ιστορία, που βίωσα πριν από 70 χρόνια. Τελείωσα την πρώτη τάξη του γυμνασίου (τρίτη τάξη οκταταξίου τότε) τον Ιούνιο 1949, με υψηλή βαθμολογία, στο Γυμνάσιο Τρικάλων. Λίγες ημέρες μετά τον αγιασμό, ο γυμνασιάρχης (Γεώργιος Παυλίνος) μου ανακοίνωσε ότι θα παρήλαυνα ως παραστάτης του σημαιοφόρου του γυμνασίου μας, στην παρέλαση για την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου 1940 που πλησίαζε. Θα έπρεπε,όμως, να παρελάσω ντυμένος με άσπρο υποκάμισο και μπλε παντελόνι. Για μένα τότε άρχιζαν τα δύσκολα. Η πενταμελής οικογένειά μας (γονείς, εγώ και δύο νεότερές μου αδελφές) πριν από δύο χρόνια (Οκτώβριος 1947) είχαμε εγκαταλείψει άρον άρον το άνετο σπίτι μας στο ορεινό χωριό Μαλακάσι Καλαμπάκας, για τα Τρίκαλα, ως «συμμοριόπληκτοι». Δεν μας ακολούθησαν οι υπέργηροι γονείς της μητέρας μου,αδιαφορώντας για την τύχη τους. Στα Τρίκαλα, ο πατέρας μου κατόρθωσε να βρει ένα άδειο δωμάτιο στην οικία της Μάρως Τζιμουράγκα και εκεί εγκατασταθήκαμε. Ο εργάτης πατέρας μου κυνηγούσε τα μεροκάματα για να καλύψει τα οικογενειακά έξοδα.

Υπό αυτές τις συνθήκες, συνειδητοποίησα ότι (τον Οκτώβριο 1949) δεν έπρεπε να ζητήσω από τον πατέρα μου να μου αγοράσει άσπρο υποκάμισο και μπλε παντελόνι και να τα φορέσω μία μοναδική φορά. Προσπάθησα να τα δανειστώ από κάποιον συμμαθητή μου, αλλά κανείς δεν τα διέθετε. Δύο ημέρες πριν από την παρέλαση ζήτησα ακρόαση από τον γυμνασιάρχη. Απουσίαζε ο Παυλίνος και τον αντικαθιστούσε ο καθηγητής Στέφανος Νταϊλιάνης:

– Κύριε γυμνασιάρχα, σας παρακαλώ να βάλετε κάποιον άλλον αντί για μένα στη θέση παραστάτου του σημαιοφόρου,γιατί δεν μπορώ να βρω άσπρο υποκάμισο και μπλε παντελόνι.

Ο Στέφανος Νταϊλιάνης σηκώθηκε όρθιος και με ύφος που επρόδιδε έκδοση διαταγής μού είπε:

– Θα παρελάσεις όπως είσαι!

Αυτό το βράδυ και το επόμενο δεν κοιμήθηκα, σκεπτόμενος ότι στην παρέλαση θα ήμουνα ο μόνος μη ντυμένος στα γαλανόλευκα. Και όμως. Ο Στέφανος Νταϊλιάνης, για χάρη μου, κατήργησε την μπλε-άσπρη αμφίεση σημαιοφόρου και παραστατών εκείνη τη χρονιά. Τη μαθητική παρέλαση, στα Τρίκαλα, την 28η Οκτωβρίου 1949, παρακολούθησαν και οι γονείς μου. Στην κάμαρή μας μετά την παρέλαση, γεμάτος καμάρι, διηγήθηκα στους γονείς μου το παρασκήνιο που τους είχα αποκρύψει. Απομακρύνθηκα γρήγορα από μπροστά τους, γιατί προσπαθούσαν να πνίξουν τη συγκίνησή τους, αλλά δεν τα κατάφερναν... Ούτε εγώ μπορούσα να κρύψω τη δική μου!

Γεωργιος Τολης, Καρδιοχειρουργός

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ