Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Πιο ευκρινείς οι πινακίδες, παρακαλώ

Κύριε διευθυντά
Πολλά είναι τα στραβά και άναρχα των μικρών και μεγάλων πόλεων της χώρας μας, αλλά παρά τη μικρή σημασία του ως θέμα, η εικόνα που παρουσιάζει η σηματοδότηση των δρόμων, καθώς και η αρίθμησή τους, είναι επιεικώς απογοητευτική.

Ενδεικτικά, μεταξύ άλλων, μπορούν να αναφερθούν η πολύ συχνή έλλειψή τους, η ανομοιομορφία τους, η μη ευκρινής εικόνα  από κάποια απόσταση των στοιχείων τους. Ιδίως στην περίπτωση που πρέπει να αναγνωσθούν από οδηγό οχήματος σε κίνηση.

Η χώρα μας είναι τουριστική και οι επισκέπτες, είτε αλλοδαποί είτε ημεδαποί, είναι βέβαιο ότι θα διευκολύνονταν στην εύρεση κάποιου προορισμού αν τα παραπάνω προβλήματα δεν υπήρχαν.

Υποθέτω ότι η ανάρτηση των σχετικών πινακίδων πρέπει να υπόκειται σε κάποιο δημοτικό ή κρατικό κανονιστικό πλαίσιο, όμως η εικόνα δείχνει σαν να μην υπάρχει καθόλου αυτό.

Καθώς γνωρίζουμε την ελληνική νοοτροπία «έλα μωρέ, σιγά το πράγμα», καλό θα ήταν η μη τήρηση κάποιων κανόνων να επισύρει ανάλογες συνέπειες...

Σταυρος Ευθυμιαδης, Συνταξιούχος, Χολαργός

Να γίνει πιο δύσκολη η... έξοδος από τα ΑΕΙ

Κύριε διευθυντά
Στο άρθρο του «Ενα άλμα για την Παιδεία» (01-11-19) ο κ. Πάσχος Μανδραβέλης ισχυρίζεται ότι ο νέος νόμος για την εισαγωγή στα ΑΕΙ με κάποιον τρόπο συμβάλλει στην προαγωγή της λεγόμενης «αριστείας», καθώς και σε μια αναβάθμιση της πανεπιστημιακής παιδείας στη χώρα. Φαίνεται πως ξεχνάει ο κ. Μανδραβέλης ότι το ζητούμενο για να διασφαλιστεί η αριστεία στην πανεπιστημιακή παιδεία δεν είναι να δυσκολέψει κι άλλο η είσοδος σε μια σχολή ανωτάτης εκπαίδευσης, αλλά, αντίθετα, να δυσκολέψει η έξοδος από αυτή, με την έννοια της απόκτησης του πτυχίου. Ακριβώς η επιβολή βαθμολογικών φραγμών και υπερβολικών ακαδημαϊκών απαιτήσεων, είτε γίνεται από τους γραφειοκράτες του υπουργείου Παιδείας είτε από τη διοίκηση των ίδιων των ΑΕΙ, είναι που περιορίζει αυθαίρετα και με κοινωνικά - ταξικά κριτήρια την «ελεύθερη ατομική επιλογή» που υποτίθεται ότι προασπίζει ο κ. Μανδραβέλης.

Τέλος, το να ξεκινά η διδασκαλία στα πανεπιστήμια από το «ποιος ήταν ο Νεύτων» λόγω του χαμηλού επιπέδου των εισακτέων φοιτητών δεν είναι παρά ένα σόφισμα που επιχειρεί να συνδέσει την αποφοίτηση από τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση με την είσοδο στην τριτοβάθμια. Δεν υπάρχει κανένας λόγος, όμως, αυτά τα δύο να συνδέονται. Κι αν ακόμα είναι έτσι, εφόσον καθιερωθούν τα ορθά ακαδημαϊκά κριτήρια για να ρυθμίζουν την εσωτερική λειτουργία των ΑΕΙ, είναι οι φοιτητές που θα κληθούν να προσαρμοστούν στη διδακτέα ύλη των ΑΕΙ και όχι το ανάποδο, όπως άλλωστε συμβαίνει πάντοτε σε όλες τις σχολές. Πιστεύω πως τα περί υποβάθμισης δεν είναι παρά ένα σόφισμα για την περαιτέρω ενίσχυση του ταξικού χαρακτήρα της εκπαίδευσης, της συγκέντρωσης της γνώσης και των προνομίων που αυτή συνεπάγεται σε ακόμα λιγότερα χέρια.

Παναγιωτης Δρακος

Εύγε στη Μοναχή για το απαύγασμά της

Κύριε διευθυντά
Στην «Καθημερινή» της 6/11/2019 διάβασα με ενδιαφέρον την επιστολή της Μοναχής Ιουστίνας, με τίτλο «Στοχασμός, θλίψη και αποτέφρωση». Είναι μία εξαίρετη επιστολή, απαύγασμα ψυχικής καλλιέργειας πολλών ετών, με συγκεκριμένες απόψεις που υπενθυμίζουν ποιες είναι οι βασικές διδαχές και αρχές της Ορθοδόξου πίστεώς μας. Το ότι στήθηκε και στη χώρα μας ένα αποτεφρωτήριο νεκρών, η γνώμη μου είναι ότι δεν χρειάζεται διαφήμιση και παρουσίαση των λεπτομερειών της λειτουργίας του στα ΜΜΕ και στον Τύπο.

Βέβαια θα αντιτείνουν κάποιοι ότι το αποτεφρωτήριο έγινε για ορισμένους, οι οποίοι δεν πιστεύουν στα δόγματα και στη διδασκαλία της χριστιανικής πίστεως και το θεωρούν αυτό ένδειξη προόδου για τον τόπο.

Η σεβαστή Μοναχή λαμβάνει αφορμή από το γεγονός αυτό, για να εκφράσει τη θλίψη της και την ενόχλησή της για την επικρατούσα άποψη στην κοινωνία που ζούμε, ότι θεωρούνται οπισθοδρομικοί όσοι αντιτίθενται σ’ ένα τέτοιο γεγονός.

Η γνώμη μου είναι ότι η πλειονότης των Ελλήνων είναι αντίθετη με την καύση των νεκρών. Η Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία μας έχει με αδιάσειστα επιχειρήματα εκφράσει την πλήρη αντίθεσή της στο γεγονός αυτό. Θα ήθελα να τονίσω εδώ, ότι δεν είναι λίγοι οι εις Χριστόν πιστεύοντες στη χώρα μας. Ισως δεν έχουν πρόσβαση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για να ακούγεται η γνώμη αυτών.

Τέλος, θα ήθελα να συγχαρώ τη Διεύθυνση της «Καθημερινής», η οποία δημοσίευσε την επιστολή της Μοναχής Ιουστίνας.

Χρηστος Γιαμβριας, Ομότιμος Καθηγητής Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών

Περί αποτέφρωσης και Μοναχής Ιουστίνας

Κύριε διευθυντά
Στην «Καθημερινή» της 6ης Νοεμβρίου δημοσιεύθηκε επιστολή της Μοναχής Ιουστίνας, με την οποία με τρόπο αρκετά έντονο εκδηλώνει την αντίθεσή της στη λειτουργία του πρώτου στη χώρα μας αποτεφρωτηρίου, φθάνει μάλιστα να το συγκρίνει με το Αουσβιτς. (Είχα την εντύπωση ότι στο Αουσβιτς δεν πήγαιναν οικειοθελώς τα θύματα των ναζί.) Ακόμη δηλώνει την ενόχλησή της στην (υποτιθέμενη) άποψη «ότι ήμασταν οπισθοδρομικοί και ξαφνικά επιτέλους προοδεύσαμε και γίναμε πολιτισμένοι», με την κατασκευή του αποτεφρωτηρίου. Δεν κατανοώ τη γενίκευση. Ενα έργο πολιτισμού είναι ΕΝΑ έργο, δηλαδή ένα λιθαράκι στο γενικό πολιτιστικό επίπεδο ενός λαού και δεν καθιστά από μόνο του έναν λαό πολιτισμένο.

Τέλος, αναφερόμενος στη φράση της Μοναχής Ιουστίνας «το σώμα των ανθρώπων δεν είναι βιομηχανικό κατάλοιπο, που το φτυαρίζεις σαν απόβλητο», επιθυμώ να την πληροφορήσω (εξ ιδίας εμπειρίας) ότι εάν, κατά τη μετά τριετία υποχρεωτική εκταφή, διαπιστωθεί μη πλήρης αποσύνθεση της σορού, τα υπόλοιπα φτυαρίζονται και τοποθετούνται σε χειράμαξα μεταφοράς μπάζων ή οικοδομικών υλικών, ως βιομηχανικά κατάλοιπα και με αυτήν μεταφέρονται πλησίον του μανδροτοίχου των νεκροταφείων, για να ολοκληρωθεί εκεί η αποσύνθεση. Και μην ξεχνά η Μοναχή Ιουστίνα ότι τελική κατάληξη των οστών (έπειτα από λίγα ή πολλά χρόνια) είναι το χωνευτήρι, αφού βεβαίως έχουν προηγηθεί πολλά τρισάγια, τα οποία οι Αγιοι Πατέρες τελούν με το αζημίωτο.

Γεώργιος Παπαδόπουλος, Αθήνα

Τα γαϊδουράγκαθα στον ανθώνα της γλώσσας

Κύριε διευθυντά
Αυλή και προαύλιο σημαίνουν το ίδιο πράγμα, ήτοι τον ανοιχτό χώρο, περιφραγμένο συνήθως, μπροστά ή γύρω από οικοδόμημα, αύλειος δε χώρος αυτός που ανήκει στην αυλή, όπως διαβεβαιώνει ο Μπαμπινιώτης. Ποιος είναι όμως ο προαύλιος χώρος που κυριαρχεί στις χωροταξικές περιγραφές ηλεκτρονικής και έντυπης δημοσιογραφίας; Μήπως ο χώρος μπροστά από την αυλή και την περίφραξή της – που συνήθως είναι πεζοδρόμιο κάποιου δρόμου; Εννοιολογικά (και «γραμματολογικά») θα μπορούσε να είναι, αν και αδόκιμα. (Θα μπορούσε να περιγραφεί με το όνομά του: Το πεζοδρόμιο.) Σε όλες τις περιπτώσεις που χρησιμοποιείται ο όρος αναφέρεται στον εντεύθεν της περίφραξης χώρο. Η εκζήτηση εντυπωσιακών εκφράσεων-κλισέ, που ανθεί κυρίως στην προφορική δημοσιογραφία, είναι η αιτία του επιδημικού λάθους. (Σημείωση: Επιδημικής μορφής είναι και η καθιέρωση νεολογισμών όπως «αφήγημα», «αγκάθι», «ατζέντα» κ.λπ., που άλλοτε εμπλουτίζουν το γλωσσικό μας οπλοστάσιο και άλλοτε, πιο συχνά, εκβλαστάνουν ως γαϊδουράγκαθα στον ανθώνα της ελληνικής γλώσσας.)

Γερασιμος Μιχαηλ Δωσσας, Θεσσαλονίκη

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ