Κώστας Λεονταρίδης ΚΩΣΤΑΣ ΛΕΟΝΤΑΡΙΔΗΣ

Τι πανίδα θα παραδώσουμε;

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Η κατάχρηση του όρου κατακλυσμός φέρνει στο νου αναγνώσματα της μυθολογίας.

Ποιος διαφωνεί ότι ο κατακλυσμός στο έπος του Σουμέριου βασιλιά Γκιλγκαμές δεν γονιμοποιεί μια ηθικολογική μήτρα; Ευθέως ανταγωνιστικός κατακλυσμός αυτός με πρωταγωνιστή τον Δευκαλίωνα, πατέρα του φερόμενου ως γενάρχη των Ελλήνων. Τότε που ο νεφεληγερέτης Δίας αηδιασμένος από τη διαφθορά των ανθρώπων (ορισμός θεϊκού θράσους έτσι;) αποφάσισε να τους πνίξει όλους αμελλητί, εκτός από τον ευσεβή  Δευκαλίωνα και την πιστή σύζυγό του Πύρρα. Ο δασκαλεμένος ήρωάς μας έφτιαξε πλοιάριο το οποίο επέπλευσε της συμφοράς και προσάραξε, σύμφωνα με ισχυρή εκδοχή, στον Παρνασσό, εκεί όπου βρίσκεται σήμερα το πολύβουο χιονοδρομικό κέντρο. Το ανθρώπινο γένος συνέχισε την πορεία του.

Ιστορίες κατακλυσμών διανθίζουν τον  φανταστικό πλούτο πολλών λαών. Εκτός μυθολογικής πλοκής, στη Θεόπνευστη Παλαιά Διαθήκη («Γένεσις») ο δακτυλοδεικτούμενα ενάρετος Νώε διεσώθη οικογενειακώς, κατασκευάζοντας, κατ’ εντολήν Κυρίου, τη βιβλική Κιβωτό.

Οργή: «...και είπε Κύριος ο Θεός τω Νώε·  καιρός παντός ανθρώπου ήκει εναντίον μου, ότι επλήσθη η γη αδικίας απ’ αυτών, και ιδού εγώ καταφθείρω αυτούς». Ο Νώε εξουσιοδοτήθηκε να φιλοξενήσει ένα  ζεύγος από κάθε είδος του ζωικού βασιλείου προς διαιώνισή τους. Υστερα από ένα 40ήμερο κατακλυσμού και αφανισμού,  η Κιβωτός προσάραξε στην κορυφή του Αραράτ και μια νέα καθαρτήρια σελίδα γύρισε για το ανθρώπινο γένος. Προς αποφυγή ανίερων εξυπνακισμών σημειώνω πως και μικρά παιδιά γνωρίζουν ότι οι δεινόσαυροι εξαφανίστηκαν από τη Γη εκατομμύρια χρόνια πριν από τον καιρό του Νώε.

Μόλις 150 χρόνια πέρασαν από τότε που ο Κάρολος Δαρβίνος με την «Καταγωγή των ειδών» προκάλεσε κατακλυσμιαίες αντιδράσεις,  σταυρώθηκε ως οικουμενικός αιρεσιάρχης από τη μια, κατέστη ευαγγελιστής της εξέλιξης των πληθυσμών, μεταφραστής του μυστηρίου της φυσικής επιλογής και των αέναων προσθαφαιρέσεων στη βίβλο της βιοποικιλότητας, από την άλλη.

Καταγράφεται ως παρακολούθημα  του συναγερμού –με ή χωρίς Γκρέτα– ανάσχεσης της κλιματικής αλλαγής: Οι ολοένα περισσότερες, ενδυναμωμένες φωνές υπέρ σωτηρίας σπάνιων, και άγνωστων, υπό εξαφάνιση ειδών της παγκόσμιας πανίδας, είναι ένα συγκλονιστικό, παρηγορητικό δείγμα  ανάληψης ευθυνών, εν μέσω κατακλυσμιαίων γεγονότων, απέναντι στις επόμενες γενιές· μια δράση συγγνωστά συνημμένη στη Θεία Πρόνοια.

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ