Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Από το Quartier Latin έως τα Εξάρχεια

Κύριε διευθυντά
Το 1974, που βρέθηκα στο Παρίσι για μετεκπαίδευση, μου έκανε εντύπωση η μόνιμη παρουσία μηχανοκίνητης μονάδας της αστυνομίας στο Quartier Latin. Εξι χρόνια μετά τα γεγονότα του Μαΐου του ’68, ήταν ακόμα απαραίτητη η προληπτική παρουσία της στον τόπο όπου κυρίως διαδραματίστηκαν οι ιστορικές συγκρούσεις των φοιτητών και, όπως διαπίστωσα αργότερα, η αστυνομία παρέμεινε εκεί για αρκετά χρόνια ακόμα, αν και είχε ήδη επικρατήσει πλήρης και διαρκής ειρήνη. Είμαι βέβαιος πως κάτι παρόμοιο θα συμβεί και με τα Εξάρχεια, αλλά και κάθε άλλη περιοχή ανομίας, όσο εφαρμόζεται η ίδια αποφασιστική πολιτική απέναντι σε όσους επιβουλεύονται την ειρήνη και τη δημοκρατία. Εκείνο που χρειάζεται είναι η συνεχής και ήρεμη παρουσία της αστυνομίας, όπου κρίνεται αναγκαίο. Οποιος αντιτίθεται σε αυτή την τακτική ή υποκρίνεται ή δεν είναι φίλος της δημοκρατίας. Παρακολουθούμε με ικανοποίηση την αποτελεσματική εφαρμογή της πολιτικής που χάραξε η νέα κυβέρνηση. Από την άλλη, είναι λυπηρό να διαπιστώνει κάποιος όχι μόνο την εμμονή στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ στην παλαιά αποτυχημένη του πολιτική (σε αυτόν τουλάχιστον τον τομέα), αλλά και την κακόπιστη κριτική τους απέναντι στην προσπάθεια εξάλειψης των φαινομένων βίας, με πρόφαση τον περιορισμό των δημοκρατικών ελευθεριών του πολίτη!

Είναι αλήθεια ότι την αδυναμία πολλών κυβερνήσεων κατά το παρελθόν να αντιμετωπίσουν τα φαινόμενα αυτά ακολούθησε μια αναγκαστική ανοχή αλλά και ο εθισμός απέναντί τους, συνέπειες ακόμα πιο επικίνδυνες κι από την ίδια τη βία.

Η πολιτική  εξάλειψης της βίας απαιτεί υπομονή και επιμονή αλλά κυρίως σταθερότητα. Για να ξαναγίνουμε κανονικό κράτος. 

Μηνας Λαγουδακης, Ιατρός

ΑΕΙ: πότε η επιστήμη πηδά από το παράθυρο

Κύριε διευθυντά
Η έγκριτη εφημερίδα σας αφιερώνει πολλές σελίδες, προσφέροντας ελεύθερο βήμα σε διαπρεπείς επιστήμονες για άρθρα, αναλύσεις, απόψεις επί θεμάτων σχετικών με τα τεκταινόμενα στον χώρο των ΑΕΙ και τη βελτίωσή τους έως και δηκτικά σχόλια, απολύτως δικαιολογημένα, για τα ισοπεδωτικά αντιεκπαιδευτικά και εν συνόλω καταστροφικά μέτρα του ανεκδιήγητου Κ. Γαβρόγλου. Περιττεύει λοιπόν κάθε κριτική για τα έργα και τις ημέρες Γαβρόγλου και γι’ αυτό επιτρέψτε μου να προτείνω, επιγραμματικά, ριζικά μέτρα, ως απόσταγμα της εμπειρίας μου στον χώρο των ΑΕΙ, που τον υπηρέτησα ως καθηγητής επί 31 συναπτά έτη και από όσα, συμπερασματικά, συγκράτησα διαβάζοντας το πλήθος των δημοσιευμάτων της «Καθημερινής», ήτοι:

Τα πανεπιστήμια: • Ορίζουν τον αριθμό των εισακτέων και τις βάσεις εισαγωγής των φοιτητών. • Κατάργηση της παροχής δωρεάν συγγραμμάτων δημιουργώντας δανειστική βιβλιοθήκη με ανάλογο αριθμό των προτεινομένων βιβλίων. • Υποχρέωση του καθηγητού να συγγράψει βιβλίο για κάθε μάθημα που διδάσκει, το οποίο θα εκδίδεται δαπάναις του πανεπιστημίου και θα διατίθεται δωρεάν σε όλους τους φοιτητές χωρίς αμοιβή στον καθηγητή. • Τα συγγράμματα πέραν τα του καθηγητού θα δίδονται δωρεάν στους απόρους φοιτητές και σε όσους προάγονται κανονικά (κίνητρο). • Κατάργηση της μεταφοράς μαθημάτων (χουντική παροχή, αλλά βολική...). • Φοιτητής που απορρίπτεται επί δύο συνεχή έτη χάνει τη φοιτητική του ιδιότητα (αυτό ίσχυε στα γαλλικά πανεπιστήμια, όταν ήμουν εκεί φοιτητής). • Χορήγηση ατόκων σπουδαστικών δανείων σε απόρους φοιτητές και υποτροφιών εφόσον προάγονται κανονικά με βαθμό «Λίαν καλώς». • Αξιολόγηση των μελών ΔΕΠ με σαφή κριτήρια ανά τριετία. • Επαναφορά των Συμβουλίων Ιδρύματος με αρμοδιότητες καθαρά εκπαιδευτικού περιεχομένου. • Κατάρτιση καινοτόμων εκπαιδευτικών και ερευνητικών προγραμμάτων με συμμετοχή των Σ.Ι. που να ανταποκρίνονται στις σύγχρονες και μελλοντικές ανάγκες της επιστήμης και της αγοράς. • Πλήρης αυτονομία των ΑΕΙ και μόνον την υψηλή εποπτεία να έχει το κράτος, ως ο κύριος χρηματοδότης τους, καθώς και τον έλεγχο της διαχείρισης των υπ’ αυτού διατεθειμένων λειτουργικών, εκπαιδευτικών και ερευνητικών κονδυλίων. • Αποκλειστική αρμοδιότητα των ΑΕΙ για την ίδρυση ξενογλώσσων τμημάτων ή μεταπτυχιακών κύκλων σπουδών επ’ αμοιβή υπέρ του ταμείου του πανεπιστημίου. • Περιορισμός των μετεγγραφών σε ποσοστό οριζόμενο από το πανεπιστήμιο βάσει εισηγήσεων των τμημάτων του. • Ακύρωση της ένταξης ΤΕΙ σε ΑΕΙ που στερούνται της αναγκαίας υλικοτεχνικής υποδομής συγχώνευσής τους, αλλά και του αναγκαίου επιστημονικού και βοηθητικού προσωπικού για την εκπαίδευσή τους. • Η κατάργηση του ασύλου. Πολύ σωστά καταργήθηκε. Στα 31 χρόνια που άσκησα το λειτούργημα του δασκάλου στο Γεωπονικό Πανεπιστήμιο Αθηνών, ουδέποτε στους κήπους του είδα φοιτητικές ομάδες ν’ ανταλλάσσουν ειρηνικά τις ιδέες και τις απόψεις τους για πολιτικά, οικονομικά και κοινωνικά συστήματα. Αντιθέτως, παρέστην σε συγκρούσεις κομματικών φοιτητικών ομάδων, κυρίως κατά την περίοδο των φοιτητικών εκλογών, για να επιβεβαιωθεί το ρηθέν από τους Γάλλους ότι «όταν τα κόμματα μπαίνουν στα πανεπιστήμια η επιστήμη πηδά από το παράθυρο».

Οι πολιτικές παρατάξεις που οργάνωσαν τις νεολαίες τους μέσα στα ΑΕΙ είναι οι ηθικοί αυτουργοί για το σημερινό τους κατάντημα, ήτοι στον «πάτο του βαρελιού». Υπάρχει μέλλον, όταν εν μια νυκτί η ήρα (ΤΕΙ) γίνεται σιτάρι (ΑΕΙ); Ιδού το ερώτημα.

Παναγιωτης Καρακατσουλης, Ομότ. καθηγ. του Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών

Ο Αλεξανδρινός και το βιβλίο Καργάκου

Κύριε διευθυντά
Στο φύλλο της έγκριτης «Καθημερινής» της 13ης Οκτωβρίου ο συνεργάτης σας κ. Παντελής Μπουκάλας σε σχετικό του άρθρο για τον Κ. Καβάφη κάνει, κατά τη γνώμη μου, μια αήθη, απαράδεκτη και υβριστική (θα έλεγα) επίθεση στον αείμνηστο εκπαιδευτικό, ιστορικό και συγγραφέα Σαράντο Καργάκο, επειδή στο βιβλίο του «Κ.Π. Καβάφης - Η νεώτερη αιγυπτιακή σφίγγα» αναφέρεται σε μία επιστολή προς την Ενωση Ελλήνων Φασιστών (την οποία δημοσίευσε η εφημερίδα «Σκριπ») όπου φαίνεται και η υπογραφή του Κ. Καβάφη. Αυτό σημαίνει ότι ο Καργάκος πιστεύει στην επιστολή, αφού σε δύο σημεία του βιβλίου του γράφει: «Ο στοχαστικός αναγνώστης... θα αναρωτηθεί» και «στο μέτρο που είναι αληθινή» (αυτό για την πολιτική του ερωτοτροπία).

– Το βιβλίο του αειμνήστου Καργάκου (το οποίο έχω διαβάσει, υποθέτω ότι θα το έχει διαβάσει προσεκτικά και ο κ. Μπουκάλας) είναι ένα υμνολόγιο για τον ποιητή Καβάφη και αν επισκεφθεί κανείς το σπίτι του στην Πεύκη (εγώ έτυχε κάποια φορά να το επισκεφθώ) θα δει μπαίνοντας αριστερά στο καθιστικό πέντε μεγάλα πορτρέτα (Παλαμάς, Παπαδιαμάντης, Σολωμός, Γρυπάρης και Καβάφης). Δεν θεωρώ επομένως ότι υπάρχει «βάναυση συκοφαντία κατά του ποιητή» από τον Καργάκο, όπως γράφει ο κ. Μπουκάλας.

– Η διατύπωση στο κείμενο του κ. Μπουκάλα: «Από αρκετούς προβάλλεται σαν ο αυθεντικός εθνικός μας ιστορικός», είναι το λιγότερο ατυχής, γιατί προσβάλλει όλους όσοι (και εμένα φυσικά) αναγνωρίζουν ως τέτοιο τον αείμνηστο Καργάκο, για τον οποίο ο κ. Μπουκάλας δεν είχε την ευαισθησία να βάλει μπροστά από το όνομά του τον «θανόντα» τουλάχιστον. Αν ο κ. Μπουκάλας γνωρίζει κάποιον, αυθεντικότερον του αειμνήστου Καργάκου, σύγχρονο ιστορικό, να μας το πει για να το μάθουμε.

Επειδή ο αείμνηστος Καργάκος δεν μπορεί από τον τάφο να απαντήσει στον κ. Μπουκάλα, το έκανε ο γιος του Ιωάννης Σαρ. Καργάκος, στο Facebook με μιαν απάντηση καταπέλτη. Αν δεν το είδε ο κ. Μπουκάλας να το δει, θα του κάνει καλό.

Δημητριος Κολετσος, Συγγραφέας - Λαογράφος, Μαρούσι

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ