Νίκος Κωνσταντάρας ΝΙΚΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΡΑΣ

Η Ελλάδα, «εργαστήρι» της Ευρώπης

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Οι κίνδυνοι που η Ελλάδα αντιμετωπίζει αυτόν τον καιρό είναι μικρογραφία των κινδύνων που η Ευρώπη καλείται να διαχειριστεί, εδώ θα δούμε πώς οι Ελληνες και οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι θα θωρακίσουν τα κεκτημένα και θα χαράξουν στρατηγική για το μέλλον. Εάν για μια στιγμή χαλαρώσει ο μηχανισμός συντήρησης των αντιπλημμυρικών τειχών, η μικρότερη ρωγμή μπορεί να προκαλέσει σειρά γεγονότων και όταν φανεί ο κίνδυνος να είναι ήδη αργά.

Ετσι, είναι εντυπωσιακό ότι ενώ με την ξαφνική κρίση των κλιματικών αλλαγών το κάποτε «ασήμαντο» ζήτημα της επιζήμιας επιρροής του ανθρώπου στο κλίμα έφθασε να κυριαρχεί στη συνείδηση όλων, λίγοι ανησυχούν με την εξίσου μεγάλη και υπαρξιακή απειλή που σηματοδοτεί η υπονόμευση των μηχανισμών της διεθνούς διακυβέρνησης. Αυτών, δηλαδή, που θα μας επέτρεπαν να διαχειριστούμε τις επιπτώσεις της κλιματικής κρίσης, που θα απέτρεπαν την κλιμάκωση εντάσεων και διενέξεων μεταξύ χωρών.

Η Ελλάδα αποτελεί «εργαστήρι» για να δοκιμαστούν οι προσπάθειες της Ε.Ε. να διαφύγει από την παγίδα της συγκυρίας: αυτή είναι η ολοένα πιο απειλητική Τουρκία. Πολλά απ’ όσα απειλούν την Ελλάδα είναι κοινά με αυτά που αντιμετωπίζουν άλλες χώρες στην Ε.Ε. και αλλού, σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό. Οι συνέπειες της ρύπανσης και της κλιματικής αλλαγής αφορούν όλες τις χώρες. Οπως και η αντιπαλότητα μεταξύ μεγάλων δυνάμεων, η ύφεση, η αποδυνάμωση των διεθνών οργανισμών, η αδυναμία εθνικών κρατών να ελέγξουν τις επιπτώσεις της κυριαρχίας κάποιων τεχνολογικών κολοσσών. Οπως η ευρεία αμφισβήτηση της πολιτικής και οικονομικής ελίτ λόγω των αποτυχιών των πολιτικών και οικονομικών συστημάτων. Υπάρχει κρίση αντιπροσώπευσης και πολιτικής χωρίς να γνωρίζει κανείς τη λύση, με αποτέλεσμα ολοένα βαθύτερα ρήγματα μεταξύ πολιτών να τροφοδοτούν περαιτέρω διχασμό και αδιέξοδα.

Η Ελλάδα συμπυκνώνει αυτά τα προβλήματα, αλλά αντιμετωπίζει και άλλα, τα οποία αδυνατεί να τα λύσει μόνη της. Γι’ αυτό, εδώ θα δοκιμαστεί η βούληση της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Εδώ θα δοκιμαστούν το ΝΑΤΟ και όλοι οι διεθνείς οργανισμοί, αλλά και οι ικανότητες των Ελλήνων να χαράξουν στρατηγική και συμμαχίες για να νικήσουν. Οι ευρωπαϊκοί θεσμοί, οι εταίροι και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο στήριξαν την Ελλάδα την ώρα της χρεοκοπίας.

Τώρα, το πώς θα συμβάλουν στην αντιμετώπιση των συνεπειών της διάσωσης, αλλά και των νέων απειλών, είναι κρίσιμης σημασίας. Η Ελλάδα, όπως όλες οι χώρες-μέλη της Ε.Ε., δεν έχει ούτε το οικονομικό ούτε το πολιτικό βάρος για να αντέξει μόνη της – όπως αποδεικνύει και η μεταναστευτική κρίση. Ακόμη πιο ουσιαστική παράμετρος για τους Ελληνες είναι η δημογραφική πορεία μας, η οποία δείχνει ότι η εθνική μας επιβίωση εξαρτάται από την παραμονή σε μια πολιτική ένωση που σέβεται τα διάφορα έθνη που την απαρτίζουν – όπως η σημερινή Ε.Ε. Καθώς η στήριξη που προσφέρεται από την Ε.Ε. σε χώρες-μέλη επηρεάζει την εσωτερική πολιτική κάθε χώρας και επηρεάζεται από αυτή, η αντιμετώπιση μεγάλων προβλημάτων κρίνεται από τον βαθμό που η Ε.Ε. θα υιοθετήσει και θα εφαρμόσει μια στρατηγική που θα αφορά όλους. Ετσι, το μέλλον των χωρών-μελών κρίνεται από τον βαθμό που η Ευρώπη θα προχωρήσει προς ισχυρότερη ένωση. Ο βαθμός στήριξης της Ελλάδας θα αποδείξει τον βαθμό ουσιαστικής συνοχής της Ενωσης.

Αυτό μας φέρνει στην Τουρκία. Ουδείς μπορεί να υποβαθμίσει τον κίνδυνο που αυτή η χώρα, με αυτή την ηγεσία, παρουσιάζει για όλες τις χώρες της περιοχής. Η Ελλάδα, όμως, δεν είναι μόνο μια χώρα γείτονας της Τουρκίας, είναι και το σύνορο μεταξύ Ε.Ε. και Τουρκίας, είναι και μέλος του ΝΑΤΟ, είναι μια δημοκρατία αντιμέτωπη με έναν γείτονα που δρα με ολοένα μεγαλύτερο αυταρχισμό. Οταν η Τουρκία αυθαιρετεί εις βάρος άλλων χωρών, όταν η Ε.Ε., το ΝΑΤΟ και άλλοι ευρωπαϊκοί και διεθνείς οργανισμοί δεν αναγκάζουν την Τουρκία να συμμορφώνεται με το διεθνές δίκαιο, υπονομεύεται όλο το ευρωπαϊκό εγχείρημα και το διεθνές σύστημα διακυβέρνησης. Οι «ίσες αποστάσεις» του ΝΑΤΟ, όπως παρατήρησε ο πρωθυπουργός Κυρ. Μητσοτάκης, αδικούν τη χώρα μας. Επιπλέον, μια αμυντική συμμαχία που αδυνατεί να επιβάλλει την τάξη μεταξύ των μελών της δεν είναι μόνο ασυντόνιστη, αλλά και επικίνδυνη· αφενός προσφέρει κάλυψη και ασυλία στον νταή, αφετέρου εξαπατά με υποσχέσεις ασφάλειας όσα μέλη αναγκάζονται να υπομένουν τις αυθαιρεσίες του.

Στην περίπτωση μιας αχαλίνωτης Τουρκίας, δεν αρκεί πλέον το κυνικό δόγμα «καλύτερα να βρίσκεται εντός του αντίσκηνου και να κατουράει έξω παρά να είναι έξω και να κατουράει μέσα».

Ας σκεφθούν καλά οι σύμμαχοι στο ΝΑΤΟ εάν η εξοικείωση με τον εξευτελισμό ενισχύει τη Συμμαχία και προστατεύει τα μέλη της. Ας δουν οι Ευρωπαίοι, ο ΟΗΕ και άλλοι οργανισμοί ότι η έλλειψη σοβαρής, κοινής στρατηγικής αφήνει τις απειλές να μεγαλώνουν. 

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ