Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Κυρίες, κύριοι, διαβάζω «Κ» από το 1953

Κύριε διευθυντά
Στην «Καθημερινή» της Τετάρτης, 27-11-2019, είχε επισυναφθεί έγχρωμη «Καθημερινή» της 24-11-2019, στα φύλλα της οποίας υπήρχαν πλούσιες φωτογραφίες των καλεσμένων για την επέτειό της των 100 χρόνων από την έκδοσή της, και πολλών άλλων προσωπικοτήτων, ελληνικών και ξένων.

Αισθάνομαι συγκίνηση και υπερηφάνεια, γιατί είδα ότι, το 1953, στην ηλικία των 19 ετών, η «Καθημερινή», την οποία επέλεξα τότε  ως εφημερίδα να διαβάζω, τη διαδρομή μετά από 66 χρόνια, που διέτρεξε στον κεντροδεξιό δημοκρατικό χώρο, με την ποιοτική και υπεύθυνη ενημέρωση των αναγνωστών της και τις δημοκρατικές και ιστορικές αρχές που πρόσφερε στη χώρα, τώρα, στην ηλικία των 85 χρόνων μου, να συμπληρώνει 100 χρόνια από την έκδοσή της.

Γι’ αυτό αισθάνομαι εύλογα συγκίνηση και υπερηφάνεια ως ένας από τους πιο παλιούς αναγνώστες της και εύχομαι σε όλους τους δημοσιογράφους της, που με την πένα τους την έχουν αναβαθμίσει και αναδείξει σε μία από τις καλύτερες ευρωπαϊκές  εφημερίδες του χώρου της,  να συνεχίσουν το σπουδαίο έργο τους  και στην «Καθημερινή» να γιορτάσει και την επέτειο των 200 χρόνων, που πιθανόν να τη διαβάζουν τα δισέγγονά μου.

Βασιλης Ν. Σαλακας, Επίτιμος δικηγόρος στον Α.Π. και στο ΣτΕ, πρώην νομικός σύμβουλος και προϊστάμενος Ν.Υ. ΔΕΗ, Μελίσσια

Ελλάδα, Κύπρος, εσχατιές και ιστορία

Κύριε διευθυντά
Διάβασα εδώ και καιρό στην «Καθημερινή» (14/8/19) την επιστολή του κ. Βασίλη Παλαμήδα με τίτλο «Τέσσερις εσχατιές που είναι απαρχές» και θα ήθελα όχι απλώς να συμφωνήσω με το αναφερόμενο ότι τα τέσσερα αυτά σημεία, δηλαδή το Ορμένιο, οι Οθωνοί, η Γαύδος και η Μεγίστη (Καστελλόριζο)  «δεν είναι απομακρυσμένα, αλλά αντίθετα το κέντρο της χώρας είναι μακρά από τις μικρές αυτές περήφανες κεντρομόλες και δυνατές Ελλάδες», αλλά και να προσθέσω τα ακόλουθα:

Οποιος ζει σ’ αυτές τις εσχατιές της ελληνικής γης και γενικότερα στα προς Βορράν και Ανατολάς όρια της ελληνικής επικράτειας, όποιος πλέει στις γαλάζιες θάλασσες του Αιγαίου, του λίκνου του Ελληνισμού, ή διασχίζει τον αιθέρα πάνω από αυτές τις εσχατιές, όποιος ζει στην Κύπρο μας, αναπνέει έναν άλλο αέρα που τον οδηγεί ενίοτε να ξεπερνά τα φυσιολογικά όρια και τότε να μεταμορφώνεται σε έναν Ευαγόρα Παλληκαρίδη, Ισαάκ Σολωμού, Βλαχάκο και Ηλιάκη. Δυστυχώς το «κέντρο της χώρας» στο οποίο αναφέρεται ο κ. Παλαμήδας, το κατ’ άλλους ονομαζόμενο «Κράτος των Αθηνών», όπου ζει και κινείται το 40% του πληθυσμού της χώρας και αναπτύσσεται και το 60%, 70% της οικονομικής δραστηριότητος, σε κάνει να αισθάνεσαι διαφορετικά, με κάποιες ανάσες όταν βλέπεις τον Παρθενώνα ψηλά στην Ακρόπολη και όταν το μυαλό σου συνειρμικά πετάει στον κοντινό μας Τύμβο του Μαραθώνα και στη Σαλαμίνα μέχρι και τις Θερμοπύλες, για να σου θυμίσει ποιος είσαι, πού πηγαίνεις και τι σου αξίζει.

Εύχομαι και ελπίζω οι πέντε μεγάλοι οδικοί άξονες που κατασκευάσθηκαν τα 10 τελευταία χρόνια και οι θάλασσές μας να φέρουν μαζί με τη γενικότερη ανάπτυξη και αποκέντρωση, η οποία θα ενισχύσει αυτές τις «εσχατιές» για να μην υποστεί ο Ελληνισμός άλλους ακρωτηριασμούς, για να μη βρεθούμε ως οι Κωνσταντινουπολίτες των μέσων του 15ου αιώνα σε κάποια «Πύλη του Ρωμανού» μαζί με κάποιο σύγχρονο «Ιουστινιάνη».

ΥΓ. Την 16η-8-1960 έφτασα με τα 3 αρματαγωγά του Πολεμικού Ναυτικού στο λιμάνι της Αμμοχώστου ως μέλος (υπολοχαγός) της Ελληνικής Δύναμης Κύπρου (ΕΛΔΥΚ) από την οποία έφυγα τον Αύγουστο του 1962, έχοντας γευθεί ανείπωτες στιγμές Ελληνισμού ακούγοντας την ελληνική λαλιά σε όλη την έκταση του νησιού από την Πέτρα του Ρωμιού στον Νότο, στο Κάστρο της Κερύνειας στον Βορρά, στον Σταυρό της Ψώκας στη Δύση και την Αμμόχωστο και τις Φοινικούδες της Λάρνακας στην Ανατολή.

Ξαναγύρισα ως αντιστράτηγος έπειτα από περίπου 30 χρόνια για ένα προσκύνημα στον τόπο της θυσίας του Γρηγόρη Αυξεντίου, στη Μονή Μαχαιρά, με την ευκαιρία των αποκαλυπτηρίων του ανδριάντος του. Με πλήγωσε η εικόνα της ημισελήνου στη νότια πλευρά του Πενταδάκτυλου εκεί κάτω από το Κάστρο της Ρήγαινας.

Με πληγώνουν όλες οι έντονες αναμνήσεις από την εκεί διετή υπηρεσία μου όταν σκέφτομαι ότι η τραγωδία της Κύπρου, που έφερε τον Τούρκο κατακτητή στο νησί, οφείλεται στα δικά μας ασυγχώρητα λάθη που πρέπει κάποτε να μας διδάξουν.

Δημητριος Κυριαζοπουλος, Κηφισιά

Η πτώση του Τείχους και ο «πραβντισμός»

Κύριε διευθυντά
Κόντρα σε όλον τον ελεύθερο κόσμο, κόντρα στην αψευδή Ιστορία και στις αυθεντικές μαρτυρίες χιλιάδων «μαρτύρων» της ανατολικογερμανικής φυλακής, η ΚΝΕ του Περισσού είδε το «Τείχος του αίσχους» ως «αντιφασιστικό και προστατευτικό τείχος».

Πρόσφατα όλη η Ευρώπη των ελευθέρων κρατών γιόρτασε τα 30 χρόνια από το γκρέμισμα του «Τείχους της ντροπής», που χώριζε το Βερολίνο στα δύο. Σε μια ελεύθερη περιοχή από τη δυτική πλευρά και σε ένα μαντρί από την άλλη μεριά, στο οποίο  η κομμουνιστική Ανατολική Γερμανία είχε εγκαταστήσει έναν «σοσιαλιστικό» μεσαίωνα.

Αυτό το «προστατευτικό τείχος» εμπόδιζε με τα πολυβόλα τους κατοίκους του ανατολικού Βερολίνου να περάσουν προς το δυτικό Βερολίνο, δηλαδή προς την ελευθερία.

Και αυτό το κατασκεύασμα, κατά της ελευθερίας, το είδαν ως μέτρο «αντιφασιστικό και προοδευτικό»  μόνο  δύο  «κράτη» σε όλον  τον κόσμο: ο Περισσός και η Βόρεια Κορέα.

Και αναρωτιέται κάθε νοήμων άνθρωπος: Αυτοί οι «κάτοικοι» του Περισσού πού στην ευχή ζουν; Δεν ζουν στην ελεύθερη Ευρώπη, δεν ζουν στην Ελλάδα;

Δεν βλέπουν, δεν ακούν, δεν διαβάζουν; 

Η κομματική τους «Πράβντα» τι τους ταΐζει, εκτός από την «προσωρινή νίκη του καπιταλισμού ενάντια στον σοσιαλισμό»;

Εχαψαν αμάσητο το σανό που τους σερβίριζε η «διαφώτιση» πως η ραδιενέργεια του Τσερνόμπιλ ήταν ωφέλιμη και όχι σαν την αμερικανική που είναι καταστροφική. Χάφτουν και το παραμύθι του τείχους, που προστάτευε τους μαντρωμένους από την… ελευθερία;

Ποιος άνθρωπος, ποιος Ελληνας, έστω με IQ τέττιγος, θα μπορούσε να χωνέψει αυτήν τη διαστρέβλωση της ιστορικής αλήθειας, αυτήν την καταπάτηση της πραγματικότητας, αυτόν τον βιασμό της Ιστορίας;

Βασίλειος Τακης, Καρδίτσα

Περί Προεδρευομένης Δημοκρατίας, βασιλείας

Κύριε διευθυντά
Ο πόνος του κ. Κώστα Ιορδανίδη για την τύχη της βασιλείας στην Ελλάδα είναι αισθητός και από το άρθρο του με τίτλο «Τον καινούργιο μήνα» στο φύλλο της 21.11.2019 της εφημερίδας σας, κατάσταση σύστοιχη προς τα φιλοβρετανικά αισθήματά του.

Ασφαλώς, οι παρατηρήσεις του ως προς τη λειτουργία της Προεδρευομένης Δημοκρατίας είναι ορθές.

Σε επόμενο άρθρο, ίσως θα έπρεπε να αναμείνουμε κάποιες σκέψεις του για τη λειτουργία, ιστορικά, του βασιλικού θεσμού στη χώρα. Κυρίως, ως προς τις ικανότητες των κατά καιρούς εκπροσώπων του.

Περιοριζόμενοι στο «μη χείρον» φαίνεται ότι αποδεχόμαστε την προς τα κάτω εξίσωση, όπως τελευταία συνηθίζεται να αποκαλείται η γενική παρακμή.

Απέναντι σε αυτή την κατάσταση δεν εκδηλώνονται, δυστυχώς, σοβαρές αντιστάσεις.

Δημος Νικολαου, Κολωνός

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ