ΕΛΕΑΝΝΑ ΒΛΑΣΤΟΥ*

Γκρέτα, η δεκαεξάχρονη κόρη μου

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Οταν ήμουν στην ηλικία της Γκρέτα το μόνο μου μέλημα ήταν να βγαίνω τα βράδια. Επισήμως δεν είχα άδεια και το έκανα ανεπίσημα· το έσκαγα. Ο πατέρας μου μού έλεγε: «Κράτα και κάτι για όταν μεγαλώσεις». Στα 23 μου δεν ήθελα να ξαναβγώ και από τα 43 κι έκτοτε ξυπνάω με χανγκόβερ ενώ δεν έχω πιει. Κάηκα. Η Γκρέτα έχει υψηλότερους στόχους, θέλει να σώσει τον κόσμο και οι ενήλικοι θέλουν να τη βραβεύσουν για την πρωτοβουλία της. Να της απονείμουν το Νομπέλ Ειρήνης. «Κράτα και κάτι για αργότερα» θέλω να της πω αγκαλιάζοντάς την.

Οι συνομήλικοί μου μπορεί να θεωρήσουν παλιομοδίτικη την αντίδρασή μου, ίσως ευθύνεται η νεανική λογοτεχνία που διαβάσαμε ως ενήλικοι. Αυτό το επιτυχημένο βιβλίο, το οποίο κάνει όλους τους συγγραφείς να σκάνε από τη ζήλεια όπου ένας δωδεκάχρονος μάγος, ο Χάρι, τα λύνει όλα τα θέματα. Τώρα, τη σειρά των βιβλίων την κληρονόμησαν τα παιδιά μας. Και όλοι διαβάζουμε ή ξαναδιαβάζουμε οικογενειακώς τον Χάρι Πότερ, τον ορφανό μάγο με τις υπεράνθρωπες ικανότητες που ξορκίζει τα σημαντικά. Βλέπουμε οικογενειακώς το «Star Wars», όπου η πριγκίπισσα Λέα λέει την ατάκα «πώς τολμάς», συγκινούμαστε στο θέατρο με τον πρωταγωνιστή που πάσχει από το σύνδρομο Ασπεργκερ στο «Ποιος σκότωσε τον σκύλο τα μεσάνυχτα». 

Μιλάμε όπως τα παιδιά μας και γράφουμε όπως τα παιδιά μας, ακολουθούμαστε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ανταλλάσσοντας likes και καρδιές. Χτίζουμε στο iPad ένα καλύτερο περιβάλλον στο Minecraft, αλλά συνήθως κάνουμε νευρωτικά πολλές δραστηριότητες γιατί παρήλθαν οι εποχές που τρώγαμε τσιπς και πίναμε κόκα-κόλα μπροστά από την τηλεόραση. Τώρα κατεβαίνουμε στις οικολογικές πορείες παρέα φτάνοντας μέχρι εκεί με το φιλικό στο περιβάλλον αυτοκίνητό μας, αλλά με κάθε ευκαιρία παίρνουμε το πρώτο αεροπλάνο και ταξιδεύουμε. Οχι «στο εξωτερικό» όπως λέγαμε παλιότερα, είναι πιο αυθόρμητες πλέον οι μετακινήσεις· περιηγούμαστε σε μέρη που σε λίγα χρόνια η υπερθέρμανση του πλανήτη θα τα έχει αφανίσει, για να δούμε ελέφαντες, παγόβουνα και την Κύπρο που σε λίγα χρόνια θα ερημοποιηθεί. Γενικά, κάνουμε πολλή παρέα με τα παιδιά μας γιατί είμαστε νεανικοί και κουλ, και αποζητούν τα παιδιά τη συντροφιά μας ή εμείς την επιδιώκουμε για να ξανανιώσουμε, αλλά τι σημασία έχει αν είμαστε λίγο βαμπίρ; Η δήλωση είναι: «Είμαστε νέου τύπου γονείς!».

Οταν μεγάλωνα μου έλεγαν να ντύνομαι σωστότερα (μεγάλο λάθος), στα δεκαέξι οφείλεις να φοράς μαγιό και τον Φεβρουάριο, μου έλεγαν να μη βρίζω (ανέφικτο), να μιλάω με σεβασμό, να σηκώνομαι όταν χαιρετάω τους μεγαλύτερους ή να παραμερίσω για να περάσουν. Να προσέχω τον εαυτό μου, να μην είμαι μικρομέγαλη, να μην κάνω φιγούρα. Περιμένοντας το τρένο στην αποβάθρα, χάζευα αδιάκριτα έναν καθισμένο πολύ όμορφο νεαρό (όπως θα έλεγε η μητέρα μου), ο οποίος σήκωσε τα μάτια από την οθόνη, με κοίταξε και μου είπε: «Θέλετε να καθίσετε, κυρία;». Ανακόπηκε η αταραξία μου. «Πώς τολμάς να είσαι τόσο ανάγωγος; Δεν βλέπεις πόσο νεανικά ντυμένη είμαι; Ακολούθησέ με στο Ινσταγκραμ για τιμωρία!». Είμαι όμως η μαμά της Γκρέτα όσο κι αν μασκαρευτώ. Πρέπει να το εμπεδώσω για το καλό μου. Επειδή είμαι μαμά δεν έχω τα νιάτα, ούτε την ορμή, έχω όμως παραπάνω χρόνια εμπειρίας, τη σοφία που συμβαδίζει με την ηλικία μου (όποια κι αν είναι αυτή), δεν θέλω να πω ότι ξέρω καλύτερα, ούτε το υπονοώ, το υπογραμμίζω.  Η Γκρέτα είναι το κόλλημα της γενιάς μου, θέλουμε την εξύψωση των νιάτων, τη δόση μας, την ταύτιση, το «λίγο ακόμα» πριν πέσουμε στη βαθιά κρίση της μέσης ηλικίας, ό,τι λειτουργεί γενικά για να μας φρεσκάρει, για να είμαστε ενεργητικά στο επίκεντρο, να δείχνουμε μάχιμοι, μαχητικοί και πολιτικά ορθοί. Γκρέτα, θέλουμε να σου πιούμε ορεξάτα το αίμα ακόμη κι αν δεν έχεις πάρει απολυτήριο λυκείου και κατόπιν να σε βραβεύσουμε! Πώς τολμούμε να σου κλέβουμε τα νιάτα; Γκρέτα, θέλω να σε υιοθετήσω. Θα περάσεις ωραία μαζί μας, είμαστε νεανικά αντιφατικοί, κυκλοφορούμε με μέσα μαζικής μεταφοράς και ταξιδεύουμε συνέχεια.

* Συγγραφέας που ζει στο Λονδίνο. 

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ