ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ

Τα απαγορευμένα του Netflix

ΝΙΚΟΛΑΣ ΖΩΗΣ

Το Βιετνάμ ζήτησε από το Netflix να μην προβάλει το «Full Metal Jacket» του Στάνλεϊ Κιούμπρικ.

ΕΤΙΚΕΤΕΣ:

Πριν από δύο δεκαετίες θα φαινόταν αδιανόητο. Το Διαδίκτυο είχε επενδυθεί με τόσες υποσχέσεις περί εκδημοκρατισμού της πληροφορίας, που οποιοδήποτε είδος λογοκρισίας φάνταζε απλώς ασύμβατο με τα τεχνικά χαρακτηριστικά του. Πλέον ξέρουμε ότι η κατάσταση είναι πιο περίπλοκη και δεν αφορά μόνο χώρες όπως η Κίνα ή εξεγέρσεις όπως η Αραβική Ανοιξη. Υπάρχουν και δημοφιλέστατα μέσα κοινωνικής δικτύωσης με λερωμένη τη φωλιά τους.

Δεν είναι λοιπόν να πέφτει κανείς από τα σύννεφα με την είδηση ότι τα τελευταία πέντε χρόνια, κάποιες ταινίες και σειρές του Netflix έχουν απαγορευθεί σε διάφορα μέρη του πλανήτη. Τις δημοσίευσε η ίδια η πλατφόρμα, ξεκαθαρίζοντας πως ό,τι έγινε οφείλεται σε κυβερνητικά αιτήματα, τα οποία πάντως, εκείνη προσπαθεί πάντα να αντικρούσει ή έστω να διαπραγματευθεί.

Στο ζουμί όμως: η Σιγκαπούρη ανακηρύσσεται μάλλον πρωταθλήτρια, αφού ζήτησε να απαγορευθούν τα «The Last Hangover» (μια τηλεοπτική παραγωγή που θέλει το Μυστικό Δείπνο να καταλήγει σε άγριο μεθύσι), «Ο τελευταίος πειρασμός» του Σκορσέζε (κάτι μας θυμίζει αυτό) και τρεις εκπομπές του Neflix που απεικόνιζαν χρήση κάνναβης. Η Σαουδική Αραβία αιτήθηκε να «κατέβει» μία σειρά με θέμα τις απαγορεύσεις στην επικράτειά της («Patriot Act with Hasan Minhaj») και το Βιετνάμ είχε ζήτημα με το «Full Metal Jacket» του Στάνλεϊ Κιούμπρικ. Η Νέα Ζηλανδία απαγόρευσε ένα ντοκιμαντέρ για τις αυτοκτονίες από τη γέφυρα Golden Gate του Σαν Φρανσίσκο και η Γερμανία τη «Νύχτα των ζωντανών νεκρών» του Τζορτζ Ρομέρο.

Η Γερμανία είπατε; Ναι και συγκεκριμένα, η Επιτροπή για την Προστασία της Νεολαίας. Κάθε κοινωνία, δυτική ή όχι, επιβλέπει την ενσωμάτωση των νεότερων μελών της κι η αυστηρότητα αυτής της διαδικασίας, δεν είναι της παρούσης. Στην ιστορία με τα απαγορευμένα του Netflix, πιο σημαντική μας φαίνεται μια αίσθηση διάψευσης εκείνων των υποσχέσεων περί χειραφέτησης μέσω Διαδικτύου. Υπό το φως της (ή τη σκιά της), διαγράφεται και κάτι ως συμπέρασμα: ο εκδημοκρατισμός της πληροφορίας και των πολιτιστικών αγαθών μπορεί και να μην είναι ζήτημα τεχνολογίας και αλγορίθμων. 

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ