Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Πολιτική, Τσώρτσιλ και γαβγίσματα

Κύριε διευθυντά
Οσα χρόνια παρακολουθώ τα πολιτικά δρώμενα και είναι πολλά (κλείνω τα 92 και μπαίνω στα 93), με ενοχλούσε το γεγονός ότι, διαχρονικά, η εκάστοτε αντιπολίτευση στηλίτευε αδιάκριτα κάθε δραστηριότητα της κυβέρνησης. Μεγιστοποιούσε τα λάθη και αποσιωπούσε ή παρερμήνευε τα θετικά στοιχεία. Η αδυσώπητη κριτική της αντιπολίτευσης εύρισκε μπροστά της την οργισμένη απάντηση του κυβερνητικού εκπροσώπου ο οποίος χαρακτήριζε συλλήβδην την κριτική αστήρικτη, ανεύθυνη κ.λπ.

Είναι γνωστό βέβαια ότι η μεν αντιπολίτευση κινείται στον άνετο χώρο του επιθυμητού, η δε κυβέρνηση είναι υποχρεωμένη να κινείται στον στενό χώρο του εφικτού. Εξάλλου, όποιος αναπτύσσει δραστηριότητα είναι επόμενο να κάνει και λάθη. Αλάνθαστος παραμένει μόνο ο απόλυτα αδρανής.

Τελευταία, παρατήρησα ότι, μερικές φορές, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος δεν απάντησε σε αυστηρή κριτική της αντιπολίτευσης. Θεωρώ τη σιωπή αυτή σοφή υπό τον όρον ότι η κυβέρνηση δεν θα αγνοεί αλλά θα αξιολογεί αμερόληπτα την κριτική της αντιπολίτευσης και θα προσδιορίζει σε ποια σημεία εκείνη είναι τυχόν βάσιμη, προβαίνοντας στις σχετικές διορθώσεις.

Είναι περιττές οι εξοργιστικές απαντήσεις που δημιουργούν ένταση. Ετσι νομίζω θα λειτουργήσει καλύτερα η δημοκρατία. Μια τέτοια εξέλιξη μου φέρνει στον νου, ως παραβολή, αυτό που είχε πει κάποτε ο Τσώρτσιλ: «Οταν κάποιος στην πορεία σταματάει κάθε φορά που γαβγίζουν σκυλιά για να πετάξει πέτρες, δεν θα φθάσει ποτέ εγκαίρως στον προορισμό του».

Καλύτερα λοιπόν να αφήνουμε τα σκυλιά να γαβγίζουν ανενόχλητα.

Αγγελος Ζαχαροπουλος, Επίτιμος διευθυντής Ευρωπαϊκής Επιτροπής, πρ. γενικός διευθυντής υπουργείου Γεωργίας. Μέλος της Κεντρικής Επιτροπής Διαπραγματεύσεων για την ένταξη της Ελλάδας στην ΕΟΚ (ο τελευταίος επιζών)


Οι γεννηθέντες την 29η Φεβρουαρίου συμπαρίστανται  ανθρωπίνως στην πικρία που δικαιολογημένα θα νιώθει ο Αγιος Κασσιανός, η μνήμη του οποίου επισήμως τιμάται την ίδια ημέρα, άρα κάθε τέσσερα χρόνια. Ο μείζων Γεώργιος Βιζυηνός τεκμηριώνει –με ποιητική ορμή– το ουδείς αναμάρτητος, βάζοντας τον Κασσιανό να συγκρούεται με τον κυματόδαρτο Αγιο Νικόλαο, διαταράσσοντας την αιώνια νηνεμία της ουράνιας καθημερινότητας. Ο δε Χρήστος Χρηστοβασίλης, ε, το παρατραβάει. Περιγράφει το καφεδάκι –πικρό όπως αποδείχθηκε– που κέρασε ο κλειδοκράτωρ του Παραδείσου Αγιος Πέτρος τον Αγιο Κασσιανό. Eπάνω, εικονίζονται οι Αγιοι Μερκούριος (στρατιωτικός στον κοσμικό του βίο) και Αρτέμιος (μεγαλομάρτυρας, προστάτης της Ελληνικής Αστυνομίας) διά χειρός κυρ Μανουήλ Πανσέληνου· τοιχογραφία στον ναό του Πρωτάτου «της μεγάλης εκκλησίας» του Αγίου Ορους.  

Η δίκη στον Παράδεισο, η τιμωρία του Αγίου Κασσιανού και ο πικρός καφές με τον Αγιο Πέτρο

Κύριε διευθυντά
Σύμφωνα με την ορθόδοξη λαϊκή παράδοση, ο Κασσιανός είναι «επισήμως» ο αδικημένος άγιός μας, καθότι γιορτάζει κάθε τέσσερα χρόνια, στις 29 Φεβρουαρίου! Αυτή η τιμωρητική «περιοδικότητα» του επιβλήθηκε στο ποινολόγιο του Παραδείσου, λόγω του ότι διέσπειρε «καινά δαιμόνια» κατά την εκεί διαμονή και «αντιεξουσιαστική» δράση του...

Διάγοντας το δίσεκτο έτος 2020, μια περιπλάνηση στη νεοελληνική γραμματεία μάς οδήγησε στους λογοτέχνες Βιζυηνό και Χρηστοβασίλη, οι οποίοι αναφέρονται στην εν λόγω τιμωρία...

Αρχικά, ο Γιώργος Βιζυηνός συνέθεσε ένα ποίημα (1884), περιγράφοντας τις ανατρεπτικές κινήσεις του «αμφισβητία» Κασσιανού, εν Ουρανοίς. Ο συγγραφέας βασίζει το «σενάριό» του σε μια σλαβική παράδοση, σύμφωνα με την οποίαν ο Αγιος Νικόλαος είχε τέτοια υπέρμετρη φιλοδοξία, που σκόπευε να ανατρέψει τον ίδιο τον Μεγαλοδύναμο από τον θρόνο του. Ετσι, ο Κασσιανός κατηγορεί ανοικτά πλέον τον Νικόλαο ότι καλλιεργεί «προσωπικές στρατηγικές» και ότι απουσιάζει συνέχεια από τον Παράδεισο προς άγραν δώρων από τους πιστούς. Οι χαλαροί ουράνιοι ρυθμοί διαταράσσονται και συγκαλείται ολομέλεια των αγίων. Σε αυτήν, προκύπτει ότι ο κυματόδαρτος Νικόλαος αποσκοπεί μόνον στο να διασώζει τους κινδυνεύοντες ναυτικούς ανά τις θάλασσες, χωρίς να κάνει δεύτερες σκέψεις περί της Ιεραρχίας του Παραδείσου... Γι’ αυτόν τον λόγο και λείπει νυχθημερόν από το κελί του! Εντέλει, ο Κασσιανός πέφτει σε δυσμένεια και τιμωρείται με το να γιορτάζει κάθε τέσσερα χρόνια.

Περίπου δύο δεκαετίες μετά, ο Ηπειρώτης Χρήστος Χρηστοβασίλης (1903), αναφερόμενος στην καθημερινότητα των κατοίκων του Παραδείσου («παραδεισιτών»), περιγράφει ένα καφεδάκι που παρέθεσε στον Κασσιανό, ο θυρωρός Αγιος Πέτρος... Δυστυχώς, ο διάλογος των δύο αγίων δεν εξελίσσεται ομαλά, αφού κάθε λίγο και λιγάκι χτυπάει η κεντρική πύλη και καταφθάνουν δώρα από τον κόσμο των ανθρώπων: μια καραβιά κερί, ένα καμηλοφόρτι θυμίαμα, χίλια ασκιά λάδι, καμπάνες, καντήλια και λαμπάδες...

Κοινός αποδέκτης όλων των αφιερωμάτων είναι ένας. Ο άγιος των θαλασσών, ο Αγιος Νικόλαος! Το γεγονός αυτό ενοχλεί τον Κασσιανό! Σε λίγο, εμφανίζεται στην είσοδο ένας Κεφαλλονίτης δικηγόρος ο οποίος –επιδεικνύοντας το προβλεπόμενο (;) εισιτήριο– μπαίνει και αυτός στον Παράδεισο. Ομως, με το «καλημέρα» ο νεοφερμένος «παραδεισίτης» διακρίνει τη δυσαρέσκεια του «αντισυστημικού» Κασσιανού, ο οποίος άμεσα του εξομολογείται τον καημό του. Απτόητος ο «νομικός σύμβουλος» συντάσσει αγωγή με την οποία ζητά την αναδιανομή των αφιερωμάτων που λαμβάνει κατ’ αποκλειστικότητα ο άγιος της ναυτοσύνης. Οι εξελίξεις είναι καταιγιστικές και ο Μεγαλοδύναμος αναγκάζεται να εξετάσει κατ’ αντιπαράσταση τον Αγιο Νικόλαο, τον Αγιο Κασσιανό και τον... πληρεξούσιο δικηγόρο. Με το πέρας της ακροαματικής διαδικασίας, προκύπτουν δύο ενδιαφέροντα στοιχεία: α) η μεγάλη αγάπη και ευλάβεια προς τον Αϊ-Νικόλα δεν είναι αναιτιολόγητη, αλλά οφείλεται στο ότι αυτός είναι που σπεύδει αδιαλείπτως, προς βοήθειαν πνιγομένων και ναυαγών, β) το επιδειχθέν εισιτήριο του δικηγόρου διά τας Αιωνίους Μονάς ήταν «κίβδηλο»! Ετσι, ο πλαστογράφος νομικός αποβάλλεται και στέλνεται στην Κόλαση, ενώ ο ενάγων Κασσιανός τιμωρείται με το να εορτάζει στις 29 Φεβρουαρίου!

Κλείνοντας, υπογραμμίζεται ότι δεν υφίσταται στην Ελλάδα κάποια εκκλησία, αφιερωμένη στον Αγιο Κασσιανό! Ισως θα ήταν καλή ιδέα η σύσταση δισυπόστατου ναού. Θέλοντας να δοθεί ένα γενικότερο μήνυμα συναίνεσης - συμφιλίωσης, θα ήταν ενδιαφέρον η προϋπάρχουσα εκκλησία που θα επιλεγεί, να είναι αφιερωμένη στον Aϊ-Νικόλα. Με αυτή τη «συγκατοίκηση», θα υπογραμμιστεί ότι το επεισόδιο μεταξύ των δύο αγίων θεωρείται λήξαν...

Γιαννης Μιχαλακοπουλος, Κυψέλη

Η Ιστορία δοξάζει και «άγνωστους» ήρωες

Κύριε διευθυντά
Επρεπε να έλθει, από τις στήλες της «Κ» (φύλλο της 01.01.2020, σελ. 2), η πρέσβειρα του Ηνωμένου Βασιλείου κυρία Κέιτ Σμιθ για να επαναφέρει πρόσωπα και γεγονότα στις πραγματικές, αληθινές, διαστάσεις τους. Για να μας θυμίσει τι; Τον ήρωα του Γοργοπόταμου Θέμη Μαρίνο, που η μνήμη μας, ηθελημένα ασθενής, φρόντισε να εξαφανίσει από το πάνθεον της επιχείρησης. Ποιον; Εναν από τους 14 κομάντος, τον μόνον Ελληνα της ομάδος, που ανατίναξαν τη γέφυρα. Γιατί αυτοί ανατίναξαν τη γέφυρα και ήταν όλοι, πλην αυτού, Βρετανοί.

Μιας επιχείρησης που η επιτυχία της στηρίχθηκε και στις ενωμένες, για πρώτη και τελευταία, δυστυχώς, φορά, αντιστασιακές δυνάμεις του ΕΛΑΣ και του ΕΔΕΣ.

Επρεπε με το μήνυμά της να θυμίσει, σε όλους, τη θυσία, αλλά και τη δράση θα πρόσθετα, του θρυλικού αντιτορπιλικού «Βασίλισσα Ολγα» στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, που με κυβερνήτη τον πλωτάρχη Γεώργιο Μπλέσσα (αλήθεια, τον γνωρίζουν οι Ελληνες;) έγραψε σελίδες δόξας. Να μας θυμίσει αυτή, και όχι εμείς, τις τραγικές απώλειες σε άνδρες, του κυβερνήτη συμπεριλαμβανομένου, του ηρωικού πολεμικού μας. Και μία παρατήρηση: Σε ολόκληρο τον κόσμο επικρατεί η παράδοση, με πρωτοπόρο στον τομέα αυτό το βρετανικό Βασιλικό Ναυτικό, η δράση πλοίων που δοξάστηκαν, να διαιωνίζεται με το να δίδεται το όνομά τους σε νεότερα πολεμικά πλοία. Παράδοση που στη χώρα μας, ειδικά για το αντιτορπιλικό αυτό, δεν τηρήθηκε.

Για να μας θυμίσει, επίσης, αυτή και όχι εμείς, ότι η χώρα μας μετείχε στη μεγαλύτερη στρατιωτική επιχείρηση της παγκόσμιας ιστορίας, εκείνη της απόβασης στη Νορμανδία (06.06.1944, operation Overlord), που σήμανε την αρχή του τέλους του ναζισμού, μιας και η χώρα μας μετείχε σε αυτήν με τα Β.Π. «Κριεζής» και «Τομπάζης» με κυβερνήτες, αντίστοιχα, τους μετέπειτα Α/ΓΕΝ αντιναυάρχους Δ. Κιοσσέ και Γ. Παναγιωτόπουλο.

Και αφού γίνεται λόγος για τη δράση του πολεμικού μας ναυτικού στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, που επανέφερε στη μνήμη μας η κυρία Κέιτ Σμιθ, πότε, επιτέλους, οι Ελληνες θα πληροφορηθούν την ανεπανάληπτη αυτή εποποιία; Πρέπει και αυτή να μας τη θυμίζουν οι ξένοι;

Ιωάννης Κ. Θεοδωροπουλος, Δικηγόρος

Οι εποχές της ζωής μας και ο Ελ. Βενιζέλος

Κύριε Διευθυντά
Από την εξαιρετική βιογραφία του Ελευθέριου Βενιζέλου που μας προσέφερε η «Καθημερινή» επιβεβαιώνεται με κάθε λεπτομέρεια ότι ο Ελ. Βενιζέλος γνώρισε στη ζωή του όχι μόνο καλές εποχές αλλά και αρκετές άσχημες. Η περίπτωσή του όμως δεν είναι μοναδική: από καλές και άσχημες εποχές περνάμε στη ζωή μας όλοι. Ειδικότερα:

Στα παιδικά του χρόνια (1864-1875), ο Βενιζέλος γνώρισε την περιπέτεια της προσφυγιάς. Μετά τη αποτυχημένη επανάσταση στην Κρήτη κατά των Τούρκων το 1866, η οικογένειά του αναγκάστηκε να πάει από τα Χανιά στα Κύθηρα και μετά στη Σύρο.

Από το 1875 όμως μέχρι το 1892 η εποχή ήταν καλή για τον Βενιζέλο: Τελειώνει με περγαμηνές τα μαθητικά του χρόνια, σπουδάζει στη συνέχεια νομικά στην Αθήνα και το 1887 διορίζεται δικηγόρος. Το 1890 νυμφεύεται τη Μαρία Κατελούζου και συνεχίζει με επιτυχία στα Χανιά τη δικηγορία του. Από το 1892 όμως μέχρι το 1908 η εποχή είναι πάλι κακή: Αποφασίζει να ασχοληθεί με την πολιτική αλλά γνωρίζει μεγάλες απογοητεύσεις. Ηλθε σε σύγκρουση με τον Υπατο Αρμοστή της Κρήτης πρίγκιπα Γεώργιο, με αποτέλεσμα οι αθηναϊκές εφημερίδες να τον αποκαλούν όργανο των ξένων δυνάμεων. Οταν εξάλλου κήρυξε το 1905 επανάσταση στον Θέρισο με αίτημα την ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα, η επανάσταση δεν έφερε αυτό το αποτέλεσμα. Από το 1908 όμως μέχρι 1924 η εποχή είναι πάλι καλή: Ο Βενιζέλος έρχεται από την Κρήτη στην Αθήνα όπου εκλέγεται πρωθυπουργός της Ελλάδας ξανά και ξανά. Στο διάστημα της πρωθυπουργίας του καταφέρνει εξαιρετικά επιτεύγματα: μεταξύ άλλων, διπλασιάζει σε έκταση την τότε Ελλάδα, με τους δύο νικηφόρους Βαλκανικούς πολέμους (1912 και 1913) και τις πολύ ευνοϊκές για τη χώρα μας συνθήκες του Νεϊγί και των Σεβρών (1919 και 1920).

Στο τέλος του 1920, καίτοι πήρε το 50,31% των ψήφων, δεν εκλέγεται βουλευτής εξαιτίας του κακού εκλογικού νόμου. Η καλή του εποχή όμως συνεχίζεται: εγκαθίσταται στο Παρίσι, ενώ το 1921 νυμφεύεται (σε δεύτερο γάμο) την πλούσια Ελενα Σκυλίτση και κάνει γαμήλιο ταξίδι πολλών μηνών σε όλη την Αμερική όπου γίνεται δεκτός με πανηγυρισμούς από την ομογένεια. Στη συνέχεια η τότε ελληνική κυβέρνηση τον διορίζει, μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή του 1922, εκπρόσωπό της να διαπραγμευθεί την συνθήκη ειρήνης με την Τουρκία, την οποία φέρνει επιτυχώς εις πέρας το 1923 με την Συνθήκη της Λωζάννης, η οποία ισχύει μέχρι σήμερα.

Από το 1924 όμως μέχρι το 1936, η εποχή ξαναγίνεται άσχημη: Ο Βενιζέλος ξαναγυρίζει στην Ελλάδα το 1924, έγινε πάλι πρωθυπουργός, αλλά μετά 25 μέρες παραιτήθηκε διότι αντιμετώπισε ανάμειξη ξένων στοιχείων στα πολιτικά της χώρας. Ξαναέγινε πρωθυπουργός το 1928, αλλά στη συνέχεια αντιμετώπισε τεράστια αντίδραση λόγω των χειρισμών του στην οικονομική αλλά και στη εξωτερική πολιτική της χώρας. Αποτέλεσμα ήταν να καταδικαστεί σε θάνατο το 1935 ως προδότης της πατρίδος. Μετά ένα χρόνο πεθαίνει εξόριστος στο Παρίσι όπου είχε καταφύγει. Η εναλλαγή όμως αυτή των εποχών στη ζωή του Βενιζέλου δεν είναι μοναδική. Από μία μελέτη που έχω κάνει, βρήκα ότι η εναλλαγή αυτή συμβαίνει όχι μόνο στη ζωή των διασήμων ανθρώπων όπως ο Βενιζέλος, αλλά και στη ζωή όλων μας, διασήμων και μη. Το σημαντικότερο όμως είναι ότι η εναλλαγή αυτή βρήκα ότι συμβαίνει πάντοτε σύμφωνα με έναν ορισμένο τρόπο: μια καλή εποχή δίνει τη θέση της σε μια άσχημη σε μια ορισμένη στιγμή, ενώ μια άσχημη εποχή δίνει τη θέση της σε μια καλή, επίσης σε μια ορισμένη στιγμή.

Οσοι αναγνώστες ενδιαφέρονται να μάθουν τον τρόπο εναλλαγής των εποχών της ζωής μας και να επωφεληθούν από αυτόν, μπορούν να βρουν στο Διαδίκτυο δωρεάν τη μελέτη μου στην ιστοσελίδα www.GeorgeKouloukis.com. Tο κείμενο είναι και στα αγγλικά και γνωρίζει ήδη μεγάλη επιτυχία σε ολόκληρο τον κόσμο.

Γεώργιος Κουλουκης, Συνταξιούχος δικηγόρος, Αθήνα

Ο Νίκος Ξυλούρης της καρδιάς μας

Κύριε διευθυντά
Το παρόν μας ταλανίζεται σφοδρώς, έχουμε και την εγγενή γκρίνια μας, το μέλλον μας, προφανώς, αβέβαιον, αλλά το χθες, με τις βεβαιότητές του, δεν παύει να διεκδικεί μέρος του ενδιαφέροντός μας.  

Πριν από 40 χρόνια, στις 8 Φεβρουαρίου 1980, μόλις στα 44 χρόνια του, εγκατέλειψε τα εγκόσμια ο Νίκος Ξυλούρης αφήνοντας πίσω του μεγάλη παρακαταθήκη με τον χαρακτήρα του, τη στάση ζωής και το έργο του. Το βοσκόπουλο από τα Ανώγεια της Κρήτης εξελίχθηκε σε έναν ποιοτικό καλλιτέχνη που με τα φωνητικά προσόντα του και τη σκηνική παρουσία του κατοχύρωσε αξεπέραστες ερμηνείες κρητικών, και όχι μόνο, τραγουδιών. Το χαρακτηριστικό μέταλλο της φωνής του μας συντροφεύει ακόμη και σήμερα, με τον «Αρχάγγελο της Κρήτης» (έτσι τον «βάφτισαν» ο καθηγητής Γ. Σαββίδης και η αξέχαστη Τζένη Καρέζη) δικαιωματικά να συγκαταλέγεται στους μεγάλους της πατρώας γης.

Ηταν αυτοδίδακτος. Δεν ήξερε να διαβάζει νότες και τα τραγούδια τα μάθαινε και τα ηχογραφούσε πρακτικά. Δεν κυνήγησε το χρήμα, δεν τραγούδησε σε παραλιακά κέντρα της Αθήνας, παρά μόνο σε χώρους, όπως οι μπουάτ.

Αν είναι να ξεχωρίσουμε ένα τραγούδι του, νομίζω αυτό θα πρέπει να είναι το εμβληματικό «Πότε θα κάνει ξαστεριά;», χωρίς να αγνοούμε τις πολύ μεγάλες επιτυχίες του, όπως το «Χρονικό», τα «Ριζίτικα», το «Καπνισμένο τσουκάλι» και «Το μεγάλο μας τσίρκο». 

Βενιζελικός, χωρίς εξαρτήσεις από κόμματα, λόγω της παρουσίας του στο Πολυτεχνείο το 1973, τραγουδώντας την «Ξαστεριά», είχε προβλήματα με το απριλιανό καθεστώς, αν και «κομμένος» ήταν και από τη μεταπολιτευτική ΥΕΝΕΔ ακόμη και 6 μήνες αφότου είχε «φύγει».

Ανατρέχοντας σε δηλώσεις ατόμων του επαγγελματικού και του κοινωνικού περίγυρού του, δεν βρίσκεις ούτε μία με αρνητικό περιεχόμενο. Αντιθέτως, μεγάλο το πλήθος των θετικών δηλώσεων, με χαρακτηριστικές τις ακόλουθες:

Μάνος Κατράκης: Ο Νίκος Ξυλούρης ήταν ένας τίμιος άντρας. […] Η αγνότητα, το αίσθημα, η ψυχή ήταν διάχυτα στο σώμα του, στο λαρύγγι του, ένα αξιαγάπητο πλάσμα χωρίς κακίες που έφθανε μονάχα να τον δεις για να τον συμπαθήσεις και να τον αγαπήσεις, ήταν αρκετή μία φορά να νιώσεις ρίγος και την αντανάκλαση της γοητείας του.

Χριστόδουλος Χάλαρης: Σύμβολο παλικαριάς, ευγένειας, εντιμότητας, κατά ιδιοφυή τρόπο υπηρέτησε και έδωσε προεκτάσεις στην κρητική μουσική.

Ηλίας Ανδριόπουλος: Είναι ο μόνος ερμηνευτής –δεν έχει συμβεί με άλλον– που το κρητικό ιδίωμα της τέχνης του το έκανε πανελληνίως αναγνωρίσιμο και αποδεκτό. Οι ερμηνείες του σε αρκετά τραγούδια θα μείνουν για πάντα κλασικές μέσα στον χρόνο.

Γιώργης Ξυλούρης: Μη με ρωτάς λοιπόν τι «προίκα» άφησε ο πατέρας μου. Ρώτα τα εικοσάχρονα και τα εικοσιπεντάχρονα παιδιά γιατί ακούνε Νίκο Ξυλούρη με φανατισμό. Ρώτα τον εαυτό σου. Εγώ ό,τι και να σου πω είμαι ο γιος του.

Επιθυμία του ήταν να υπάρχει κάπου στην Αθήνα ένα σημείο συνάντησης των φίλων του. Αυτό βρίσκεται στην οδό Πανεπιστημίου 39, ένα δισκοπωλείο-στέκι που, μετά τον θάνατο του γιου του σε τροχαίο το 2015, το κρατάει η σύζυγός του Ουρανία. Είναι μια «γωνιά» πλημμυρισμένη Νίκο Ξυλούρη, 40 χρόνια μετά.

Δημ. Χατζηδακης, Δρ χημικός μηχανικός

Κάποιοι ξέχασαν τους μπαρουτάδες του ’21

Κύριε διευθυντά
Επισκέφθηκα στο Εθνικό και Ιστορικό Μουσείο την πρωτοποριακή έκθεση –λόγω και της χρήσης και Playmobil– αφιερωμένη στην Ελληνική Επανάσταση. Με έκπληξη διαπίστωσα ότι δεν υπάρχει καμία αναφορά στους «μπαρουτάδες» του Αγώνα, τα αδέλφια Νικόλαο και Σπυρίδωνα Σπηλιωτόπουλο, οι οποίοι διέθεσαν την τεράστια περιουσία τους, ήταν έμποροι όπλων, για την παρασκευή της πυρίτιδας.

Χάρη και σε αυτούς, που στήριξαν μέχρι το τέλος τον Απελευθερωτικό Αγώνα και πέθαναν αφήνοντας φτωχές τις οικογένειές τους, κερδήθηκε ο Αγώνας.

Αγγελικη Αλφιερη Σπηλιωτοπουλου, Αθήνα

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ