Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Η εκπαίδευσή μας και ο αδύναμος κρίκος

Κύριε  διευθυντά
Είναι κοινός τόπος ότι οι τρεις κρίκοι του συστήματος της εκπαίδευσής μας  (δηλ. πρωτοβάθμιας, δευτεροβάθμιας   και  τριτοβάθμιας) είναι ασύνδετοι  και  αδύναμοι, με  αποτέλεσμα  η  θέση  που κατέχει η χώρα μας στον  σχετικό  πίνακα  του  ΟΟΣΑ να  είναι  κάτω  του  μέσου  όρου. Οσοι  γνωρίζουν  το  κλασικό  θεώρημα του  αδυνάτου  του  Κ. Arrow (βραβείο Nομπέλ 1971) δεν  θα εκπλαγούν  από  το  ακόλουθο  συμπέρασμα, που  ισχύει για  την  ελληνική  εκπαίδευση.Oι   επόμενες   πέντε   προτάσεις:

Α1: Οι  θέσεις  των  πολιτικών  κομμάτων  στα θέματα  της  εκπαίδευσης  είναι  ασύμβατες μεταξύ τους.

Α2: Το  ποσοστό  δαπανών  για  την  εκπαίδευση  είναι  πολύ  χαμηλό.

Α3: Ο  εκπαιδευτικός  σχεδιασμός  και  προγραμματισμός γίνεται  χωρίς  μέθοδο.

Α4: Τα  κίνητρα για τους  εκπαιδευτικούς  είναι   ασήμαντα.

Α5:  Εκπαίδευση σύγχρονη και  αποτελεσματική είναι αδύνατον να συνυπάρχουν.

Δεν  είναι γνωστό  εάν οι ιθύνοντες  της  Παιδείας έχουν επίγνωση αυτού του συμπεράσματος. Από  τις  πολιτικές  τους, των τελευταίων δεκαετιών, προκύπτει  ότι εφαρμόζουν παρασυνεπή (paraconsistent)  λογική.

Αντωνιος Παναγιωτοπουλος, Ομότιμος  καθηγητής Πανεπιστημίου  Πειραιώς

Σκληρές συνιστώσες του μεταναστευτικού

Κύριε διευθυντά
Είναι, νομίζω, πασιφανές πλέον ότι το άλυτον και χρονίζον –όσον αφορά άμεσες πρακτικές λύσεις– μεταναστευτικό πρόβλημα εξερράγη με απρόβλεπτες, επικίνδυνες για όλους συνέπειες «εσωτερικής καύσεως». Η τακτική των συζητήσεων για προηγηθέντες χειρισμούς και αντίστοιχες ευθύνες, τον (υπαρκτό) ευρωπαϊκό χαρακτήρα του προβλήματος, την έλλειψη σχετικής αποτελεσματικής συμπαραστάσεως κ.λπ. δεν έχουν αντίκτυπο στους κατοίκους της Λέσβου, της Σάμου, της Χίου κ.λπ., οι οποίοι εκπέμπουν τώρα το SOS. Χρειάζεται ενεστώσα και συνδυαστική «επιχώρια» αντιμετώπιση του προβλήματος στα νησιά και στην ενδοχώρα, όπως αντιλαμβανόμαστε όλοι, αλλά διστάζουμε προ του «πικρού ποτηρίου».

«Ερασιτεχνικές» –ελλείψει πειστικών και ρεαλιστικών «επαγγελματικών»– ενέργειες ίσως θα ήταν οι εξής, η μια πιο δυσάρεστη από την άλλη:

α) Οι «ερχόμενοι» είναι ίσως συμπαθείς και αξιολύπητοι, αλλά είναι αντικειμενικά και υποχρεωτικά ανεπιθύμητοι. Συνεπώς, δεν τους υποδεχόμαστε ως ταξιδιώτες, τα νησιά και η χώρα δεν τους αντέχουν. Οι ανθρωπιστικές συνειδησιακές αντιρρήσεις ας ξεκινήσουν από την απάνθρωπη διαβίωση στα υπάρχοντα κέντρα υποδοχής, πριν προχωρήσουν στα όρια των χωρικών μας υδάτων ή και τις απέναντι ακτές.

β) Η διάσωσις (ηθελημένα συνήθως) κινδυνευόντων ναυαγών περιορίζεται αυστηρώς στη «λύτρωση από κινδύνου ζωής» (άρθρο 288 Ποιν. Κώδ.) με την ασφαλή μεταγωγή τους σε ξηρά επιλογής του διασώστη. Ακατοίκητες νησίδες, με εξασφάλιση των μέσων στοιχειώδους επιβίωσης, δεν εξαιρούνται.
Το μη χείρον (Μόρια) βέλτιστον.

γ) Αμεση αναγγελία μεταφοράς του υπερπληθυσμού των νήσων σε όλα τα ανενεργά στρατόπεδα της ενδοχώρας, με μετρήσιμες –και εφαρμοζόμενες απαρεγκλίτως– αναλογίες, π.χ., πληθυσμού της περιοχής. Αν εφαρμόζονται ανεξαιρέτως αναμφισβήτητοι αριθμοί, τοπικές αντιρρήσεις δεν πρέπει να υπάρχουν. Η λύση αποφεύγει άσκοπες καθυστερήσεις και δαπάνες. Τα στρατόπεδα ανήκουν στο Δημόσιο, που πρέπει να τα χρησιμοποιεί για την ικανοποίηση ασφυκτικά πιεστικών αναγκών του.

δ) Εσχατον, αλλά όχι ελάχιστον: άμεσος, ενδελεχής και αντικειμενικός έλεγχος της διαχείρισης των κονδυλίων που εισπράθηκαν από την Ε.Ε. για το πρόβλημα αυτό.

Αν συμφωνείτε με (κάποια από) τις προτεινόμενες λύσεις, μπορείτε –ίσως– να τις προβάλετε στους αναγνώστες της «Κ», πέραν των τυχόν αναγνωστών της παρούσας επιστολής.

Κωστας Γ. Μπονιφατσης

Δημήτρης Μητρόπουλος, ο μαέστρος-φιλόσοφος

Κύριε διευθυντά,
Θυμόμαστε τον Δημήτρη Μητρόπουλο επ’ ευκαιρία της επετείου της γέννησής του, σαν σήμερα,18 Φεβρουαρίου 1896. Ή επ’ ευκαιρία των 60 χρόνων από τον θάνατό του: 1960-2020.  Η εμφάνιση του Μητρόπουλου με τη Συμφωνική Ορχήστρα της Βοστώνης (ΣΟΒ) το 1936, έπειτα από πρόσκληση του διευθυντή της Σ. Α. Κουσεβίτσκι, ήταν ένας θρίαμβος. Ενας θρίαμβος, όμως, που θα σπείρει τα ζιζάνια που θα δυσφημίσουν τον μαέστρο και τελικά θα τον απομακρύνουν από τη ΣΟΒ. Η δημοφιλία του, οι κολακευτικές συγκρίσεις με συναδέλφους του και κάποια κακεντρεχή σχόλια θορύβησαν τον γηραιό και αυταρχικό Κουσεβίτσκι.

Παραμένω σε ό,τι σημάδεψε τη ζωή του μεγάλου Ελληνα. Ιδιαίτερα στη σχέση του με τον Λέοναρντ Μπερνστάιν, σύμφωνα με τα λιγοστά, αλλά ευρέως γνωστά δημοσιεύματα, βασισμένα κυρίως στο βιβλίο του W. Trotter «Priest of music, Αmadeus». Βεβαίως, μεγαλύτερο ενδιαφέρον θα είχε η ανθρώπινη πλευρά ενός καλλιτέχνη, ο οποίος όμως είχε αποβάλει κάθε ανταγωνιστικό ενδιαφέρον και «δεν δίσταζε να αυτοϋποβληθεί σε βασανιστική αυτοκριτική».

Διάδοχος στο περιβάλλον του Κουσεβίτσκι δεν ήταν άλλος από τον Μπερνστάιν, ο οποίος, αν και νεότατος, είχε καταφέρει να κερδίσει την εμπιστοσύνη και την εύνοια του μουσηγέτη της Βοστώνης. Οχι, όμως, προτού αποσπάσει ό,τι μπορούσε και από τον Μητρόπουλο. Ο οποίος υπήρξε μέντορας, χρηματοδότης σπουδών και άτυπος δάσκαλός του στα πρώτα στάδια της καριέρας του. Ευεργετούμενος του ενός και ευεργέτης του άλλου, ο Μητρόπουλος θα πορευτεί για χρόνια ανάμεσα στον παντοδύναμο και αυταρχικό Κουσεβίτσκι και στον φανταχτερό και φιλόδοξο Μπερνστάιν.

Οι δρόμοι Μητρόπουλου και Μπερνστάιν θα συναντηθούν και πάλι στη Φιλαρμονική της Νέας Υόρκης, με τον Μπερνστάιν να μοιράζεται καθήκοντα με τον πρώην μέντορά του για ένα χρόνο, προτού τον διαδεχθεί στην περίφημη ορχήστρα.

Τα ίδια κακεντρεχή σχόλια που τον έδιωξαν από τη Βοστώνη θα δώσουν άλλοθι στους απείθαρχους μουσικούς-βεντέτες της ορχήστρας να υποσκάψουν τον Ελληνα μαέστρο, όταν ανέλαβε μουσικός διευθυντής της ορχήστρας, οδηγώντας τον σε απόγνωση, όπως μαρτυρούν οι επιστολές του προς την Καίτη Κατσογιάννη. Τι παράξενο: Και πάλι, ο ευεργετηθείς Μπερνστάιν θα καταφέρει να πάρει και αυτή τη θέση από τον Μητρόπουλο, το 1958.

Μετά τον ντροπιαστικό παραγκωνισμό, ο Μητρόπουλος θα περιφέρει έκτοτε εαυτόν όπου θα μπορούσε να εκτιμηθεί η ιδιοφυΐα του και θα πεθάνει το 1960, στα 64 του, εξουθενωμένος, στο Μιλάνο, κατά τη διάρκεια μιας πρόβας, με την μπαγκέτα στο χέρι.

Γιωργος Ι. Κωστουλας, Βούλα

Διδασκόμενοι από σπουδαίους αγνώστους

Κύριε διευθυντά
Απευθύνομαι σε εσάς με την ελπίδα ό́τι μέσω της φιλόξενης στήλης των αναγνωστών σας κάποιος αρμόδιος της επιτροπής του εορτασμού των 200 ετών θα ευαισθητοποιηθεί για την ανάδειξη μορφών του αγώνα όχι τόσο γνωστών όσο αυτών που γνωρίζουμε από́ το σχολικό μάθημα της Ιστορίας, αλλά εξίσου σημαντικών αν όχι αυτόχρημα εμβληματικών για την ανιδιοτέλεια, τη γενναιότητα, την προσφορά και το ήθος τους στη διάρκεια των πολεμικών επιχειρήσεων, όπως ο Μανιάτης Ηλίας Σαλαφατίνος και ο Ηπειρώτης Κώστας Λαγουμιτζής.

Και αργότερα, μετά το τέλος της Επανάστασης, όταν πολλοί έσπευδαν να εξαργυρώσουν τις υπηρεσίες τους, οι δύο αυτοί άνδρες και ενδεχομένως και άλλοι σαν αυτούς (λ.χ. ο Ματρόζος) επέδειξαν έναν διαχρονικά σπάνιο πατριωτισμό πολίτη του νεότευκτου εθνικού κράτους.

Στις μέρες μας, γενικής έκπτωσης των αξιών, σύμβολα όπως αυτά κατέχουν εξέχουσα θέση στη διαδικασία επίγνωσης της εθνικής μας συνείδησης, ιδιαίτερα σημαντικής για τις νέες γενεές της χώρας μας.

Ηλιας Καταρεας, Πρεσβευτής ε.τ., Μελίσσια

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ