ΕΤΙΚΕΤΕΣ:

Οι συντάκτες του «Ταξίδια» ονειρεύονται τους προορισμούς της επόμενης μέρας.

Eπιστροφή στην Ιάβα

Για να δεις την ανατολή στο Borobudur, τον μεγαλύτερο βουδιστικό ναό του κόσμου, χρονολογούμενο τον 9ο αιώνα, στην κεντρική Ιάβα, στην Ινδονησία, πρέπει να είσαι εκεί νύχτα. Σου δίνουν φακό για να κινείσαι με ασφάλεια στο σκοτάδι, ανεβαίνεις με όλο σου το σώμα τις απότομες σκάλες που οδηγούν στο πιο ψηλό επίπεδο του μνημείου και περιμένεις. Το τοπίο τυλίγεται στην αχλή της τροπικής υγρασίας, ενώ στο βάθος ο ορίζοντας, με τους όγκους των δίδυμων ηφαιστείων Merapi και Merbabu, καθαρίζει όσο ξημερώνει. Ξαναγεννιέσαι. Το πρώτο μου ταξίδι μετά την πανδημία θέλω να είναι ένα ταξίδι επιστροφής. Σε αυτό το μαγικό μέρος, σε αυτή την άκρη της Γης. Για όσα με γοήτευσαν τότε, αλλά και για όσα έφερα πίσω ως δικά μου ταξιδιωτικά απωθημένα: πρώτο στη λίστα μου, η ολονύχτια πεζοπορία έως την κορυφή του Merapi, του πιο ενεργού ηφαιστείου της Ινδονησίας.  – ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΜΑΝΔΡΑΚΟΥ


Εξωγήινη Ιαπωνία


(Φωτογραφία: Shutterstock)


Αν και η Ασία δεν υπήρξε ποτέ ταξιδιωτικό μου όνειρο, πριν από περίπου έναν χρόνο, έχοντας βγει από μια πολυετή περιπέτεια υγείας, αισθάνθηκα τόσο μεγάλη την ανάγκη να πάρω απόσταση από αυτό που είχα περάσει, που σχεδόν κεραυνοβόλα ερωτεύτηκα την ιδέα ενός ταξιδιού στην Ιαπωνία, μια χώρα που στο δικό μου μυαλό μοιάζει σχεδόν σαν άλλος πλανήτης.  Με φαντάστηκα να περιδιαβαίνω τους πολύβουους δρόμους του Τόκιο, ανακαλύπτοντας συνοικίες με παράξενα ονόματα, όπως Ginza, Shibuya, Shinjuku, να μπαινοβγαίνω στους αμέτρητους βουδιστικούς ναούς, να ξαποσταίνω σε περίτεχνους κήπους, όπου κάτω από κάποια κερασιά θα έβγαζα το ημερολόγιό μου για να σημειώσω μια φευγαλέα σκέψη, να επισκέπτομαι το μουσείο του περίφημου Studio Ghibli, που δημιούργησε τις ταινίες κινούμενων σχεδίων «Spirited Away» και «Princess Mononoke», και βέβαια να χάνομαι για ώρες στα αχανή και υπέροχα καταστήματα των Ιαπώνων με χαρτικά και είδη γραφικής ύλης – πριν μπω, κορεσμένη πια από την πόλη, σε ένα από τα τρένα-σφαίρες (shinkansen) και διακτινιστώ στο γαλήνιο και παραδοσιακό Kιότο. – ΜΑΡΙΑ ΚΩΒΑΙΟΥ


Ιταλία τότε και πάντα



«Ό,τι δεν θυμόμαστε πρέπει να το φανταστούμε», λέει ο Georges Banu. Στην αναμέτρηση με τον χρόνο και τη λήθη, το Λέτσε, η μικρή πόλη στον νότο της Ιταλίας, έχει αποτελέσει για μένα πολύτιμη άσκηση μνήμης. «Περπατώ» συχνά τη διαδρομή από το (φοιτητικό) σπίτι μου έως το πανεπιστήμιο, δοκιμάζω τα στενά μέσα από την Παλιά Πόλη για να κόψω δρόμο έως την Piazza Oronzo και το μικρό καφέ πίσω από το ρωμαϊκό θέατρο. Γεύομαι τα rusticci και τα arancini του μικρού μπαρ στην Giuseppe Libertini, τα pasticciotti στην pasticceria απέναντι από την Porta Rudiae, προσπαθώ να πετύχω τη σάλτσα ντομάτας όπως την έφτιαχνε η μαμά της Desire στις Οrecchiette – τυπική πάστα της Απουλίας, που στη λετσέζικη εκδοχή της έχει και κεφτεδάκια. Στη δύσκολη συγκυρία που περνάει η Ιταλία, η διαφεύγουσα μνήμη ύψωσε παράστημα. Κύματα οι εικόνες, φούσκωσαν και ξεχύθηκαν στο μυαλό μου. Είδα ξανά την παραλία του San Cataldo, ταξίδεψα, όπως τότε, με το τρένο να διασχίζει την επίπεδη γη, έως την Γκαλίπολη, το Οτράντο, το Αλμπερομπέλο, το Σαλέντο, το Οστούνι, όλα αυτά τα μαγευτικά χωριά του νότου που αξίζει να έχει δει κανείς από κοντά, όχι μόνο στον κινηματογράφο. Εκεί θα ήθελα να επιστρέψω.  – ΠΑΓΩΝΑ ΛΑΨΑΤΗ


Έρημος, τάνγκο και παγετώνες


© SIME/VISUALHELLAS.GR


Δύο μήνες τουλάχιστον. Με τα πούλμαν από το Retiro. Να ξεκινήσω από το Εθνικό Πάρκο Iguazu, στα σύνορα με τη Βραζιλία, να πλημμυρίσει το μυαλό από τους 275 καταρράκτες. Στο άλλο άκρο, στα σύνορα με τη Χιλή, στην έρημο Ατακάμα, στο απόκοσμο τοπίο των Άνδεων, γεμάτο βράχια και άμμο, θερμοπίδακες και λίμνες από αλάτι. Στάση στο Μπουένος Άιρες, χορεύοντας τάνγκο με τους ντόπιους στις μιλόνγκες, δοκιμάζοντας τα καλύτερα κρέατα του κόσμου και κρασί Malbec. Στην πολύχρωμη γειτονιά της La Boca και στο San Telmo, με τα καλντερίμια, τα παζάρια και τους καλλιτέχνες του δρόμου. Κι έπειτα, διασχίζεις τις pampas (πεδιάδες), πλάι σε ατέλειωτες φυτείες και ζώα, συνομιλείς με τους gauchos και καταλήγεις στην Παταγονία. Διαλέγεις κάποιο συγκλονιστικό trekking ή περιφέρεσαι ανάμεσα στους παγετώνες, παρατηρώντας την κλιματική αλλαγή. Εκστασιάζεσαι μπροστά στον διάσημο Perito Moreno, που δεν είναι μόνο στα ντοκιμαντέρ, υπάρχει στ’ αλήθεια! – ΟΛΓΑ ΧΑΡΑΜΗ


Road trip στην Καλιφόρνια


© SIME/VISUALHELLAS.GR


To φαντάζομαι σαν ένα πολυήμερο road trip. Άφιξη στο Λας Βέγκας, διαμονή ένα βράδυ σε κάποιο από τα αστεράτα ξενοδοχεία, το Bellagio ίσως. Εκεί δοκιμάζουμε την τύχη μας. Αν η μπίλια κάτσει, νοικιάζουμε μια ρετρό Chevrolet και κατευθυνόμαστε προς το Λος Άντζελες. Ατμόσφαιρα Χόλιγουντ. Συστάδες από φοινικόδεντρα στην παραλιακή γραμμή, τα οποία προσπερνάμε πάνω σε ρόλερ την ώρα του ηλιοβασιλέματος. Περνάμε ώρες στο Amoeba Music στη Sunset Boulevard, το μεγαλύτερο δισκάδικο στον κόσμο. Επιλέγουμε το soundtrack του ταξιδιού. Οδηγούμε παραλιακά προς τη Σάντα Μπάρμπαρα. Οι επόμενες μέρες είναι αφιερωμένες στη φύση, με επίσκεψη στο πάρκο με τις γιγάντιες σεκόγιες και διαμονή στις σκηνές του Εθνικού Πάρκου Yosemite. Με κατεύθυνση προς το Σαν Φρανσίσκο, οδηγούμε την ευθεία της Ηighway 101 και περνάμε από τη Νάπα για μια ξενάγηση στο οινοποιείο V. Sattui, για γευσιγνωσία Cabernet Sauvignon. Φτάνουμε στο Σαν Φρανσίσκο, με τραμ ανεβαίνουμε τις «γενναίες» ανηφόρες της πόλης και ψάχνουμε τη γέφυρα στον ορίζοντα. – ΝΕΝΑ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ


Λίμνη Βικτώρια


© ALAMY/VISUALHELLAS.GR


Την Αφρική την αναγνωρίζεις από τη βαριά μυρωδιά της. Χτυπάει τα ρουθούνια από τη στιγμή που θα κατέβεις από το αεροπλάνο και στην αρχή σε κάνει να νιώθεις λίγο άβολα, αλλά όταν τη συνηθίσεις, ξέρεις ότι βρίσκεσαι στην πιο γήινη από όλες τις ηπείρους, που δεν έχει καμιά προσδοκία από σένα ως ταξιδιώτη, παρά μόνο να θες να έρθεις κοντά στη φύση. Εκεί θα ήθελα να πάω, σε έναν από τους κορυφαίους φυσιολατρικούς προορισμός της Μαύρης Ηπείρου, στο Εθνικό Πάρκο Rubondo Island της λίμνης Βικτώρια (τρίτη μεγαλύτερη λίμνη του κόσμου, ανάμεσα στην Τανζανία, την Ουγκάντα και την Κένυα). Για να κάνω τα πιο αργόσυρτα περιπατητικά σαφάρι σε μια ζούγκλα με αντιλόπες, ελέφαντες και γκρίζους παπαγάλους, να γειτνιάσω με χιμπαντζήδες, να μάθω ιχνηλασία και αναγνώριση εντόμων, να ψαρέψω, να κωπηλατήσω, να φάω, να κοιμηθώ, κι όταν γυρίσω πίσω, να έχω κρατήσει σαν σουβενίρ την έλλειψη προσδοκιών, τον ήπιο ρυθμό ζωής και την αγαπημένη, βαριά αφρικανική μυρωδιά του ανθρώπου που ζει στη φύση. – ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΑΛΑΒΑΝΟΥ


Γαστρονομική Μπανγκόκ


(Φωτογραφία: Shutterstock)


Κανένα παραδεισένιο νησί ή εξωτικό σαφάρι δεν μπορεί να συγκριθεί με αυτό που η καρδιά μου πραγματικά επιθυμεί: φαγητό. Αν κάτι έμαθα παρακολουθώντας για ώρες πολλές ταξιδιωτικές εκπομπές, είναι ότι η Μπανγκόκ είναι ο απόλυτος γαστρονομικός προορισμός για τους λάτρεις του street food. Το ταξίδι αυτό θα περιλαμβάνει μεγάλα χορταστικά γεύματα και θα ολοκληρωθεί με αυστηρή δίαιτα. Θα ξεκινώ τη μέρα μου, όπως οι περισσότεροι Ταϊλανδοί, τρώγοντας ένα κύπελλο σούπα ή τηγανητό ρύζι και έπειτα θα συνεχίζω με βόλτες στις αγορές Khlong Toei και Wang Lang. Στην πρώτη για να δω τα διάφορα προϊόντα και στην άλλη για γευστικές δοκιμές σε όλα τα stands που σερβίρουν κάρι, νουντλς και ρύζι. Φυσικά, επιβάλλεται και μια στάση για ομελέτα με καβούρια από την διάσημη μαγείρισσα Jay Fai, έναν από τους πρώτους πωλητές street food στον κόσμο με ένα αστέρι Michelin. Όσο για τα βράδια, θα κατευθύνομαι προς το Yaowarat, την «Chinatown» της πόλης, για ψητά κάστανα και pa tong go με κρέμα, την ταϊλανδέζικη έκδοση των ντόνατς. – PAULINA BJORK KAPSALIS


H μπλε πόλη


AP Photo:Mosa'ab Elshamy


Με καταγωγή κατά το ήμισυ από τη Μεσόγειο, το μπλε είναι ένα χρώμα που αγαπώ πολύ. Έχω περάσει σχεδόν όλες τις διακοπές μου στην Ελλάδα, η οποία περιβάλλεται από όλες τις αποχρώσεις του μπλε. Και όμως, ποτέ δεν έχω κουραστεί από αυτό το χρώμα. Το μπλε είναι το χρώμα του ουρανού. Είναι το χρώμα της θάλασσας. Είναι το χρώμα που έχουν τα σεντόνια που κοιμάμαι, οι καρέκλες που κάθομαι, τα πιάτα που τρώω, τα βάζα στο σαλόνι μου. Είναι το χρώμα του τραγουδιού «Dream in Blue» των Sophie Marceau και François Valéry. Συχνά ονειρεύομαι ότι μένω σε μια μπλε πόλη, με μπλε δρόμους, μπλε σπίτια, μπλε πόρτες, μπλε οροφές. Και ξέρετε κάτι; Αυτό το μέρος υπάρχει στην πραγματική ζωή. Μπορείτε να το βρείτε στη μεδίνα (την Παλιά Πόλη) του Σεφσαουέν, στο βορειοδυτικό Μαρόκο. Εκεί οι στίχοι του τραγουδιού βρίσκουν το νόημά τους: «Tout est bleu, all is blue, blue Oh, oh dream in blue». – MARIANA MÉGEVAND


Στη Χαβάη για windsurf


(Φωτογραφία: Shutterstock)


Πριν από είκοσι χρόνια ξεκίνησα να μαθαίνω ιστιοσανίδα στην παραλία της Βάρκιζας. Τότε, μετά από κάθε προσπάθεια, αφού μετρούσα τις μελανιές που είχα αποκτήσει έπειτα από κάθε «σούπα» που έτρωγα, άνοιγα το τελευταίο τεύχος του περιοδικού Windsurf, που είχα προμηθευτεί νωρίτερα από το περίπτερο, και χάζευα τις φωτογραφίες των θρύλων του αθλήματος να κάνουν απίστευτες φιγούρες πάνω σε κύματα που έσκαγαν με δύναμη μεγατόνων. Οι περισσότερες από αυτές ήταν τραβηγμένες στην παραλία Ho’okipa, στη βόρεια ακτή της νήσου Maui της Χαβάη, το αδιαμφισβήτητο επίκεντρο του αθλήματος σε όλο τον πλανήτη. Τροπικός παράδεισος με δόντια. Όνειρό μου είναι να καβαλήσω κι εγώ κάνα κύμα του Ειρηνικού εκεί – κι ας φάω μια «σούπα» που θα τη θυμάμαι για πάντα. – ΠΑΥΛΟΣ ΖΑΦΕΙΡΟΠΟΥΛΟΣ


Θέα στις ψηλότερες κορυφές του κόσμου


(Φωτογραφία: Shutterstock)


Ως λάτρις των βουνών, από την ταξιδιωτική μου λίστα δεν θα μπορούσαν να λείπουν τα Ιμαλάια. Ονειρεύομαι να ανέβω μια λιγότερο διάσημη κορυφή, για τον απλό λόγο ότι μου αρέσει να σκαρφαλώνω τα βουνά με τους φίλους μου μέχρι εκεί που φτάνουν οι φυσικές μου αντοχές και η τεχνική μου ικανότητα, και όχι να είμαι «πελάτης» σε μια ομάδα με οδηγό και αχθοφόρους, όπως συνηθίζεται στα βουνά μεγάλου υψομέτρου. Το Island Peak (Imja Tse) με 6.189 μ. είναι ο στόχος, ένα από τα χαμηλά βουνά της οροσειράς των Ιμαλαΐων, που προσφέρει μικρές ορειβατικές προκλήσεις και καταπληκτική θέα. – ΝΑΤΑΣΣΑ ΜΠΛΑΤΣΙΟΥ

Online

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

ΑΡΧΕΙΟ