Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

«Θα λογαριαστούμε; Αιδώς και πάλι αιδώς»

Κύριε διευθυντά
Ανατρέχοντας στην ιστορία της πατρίδας μας θαυμάζουμε τις μεγάλες πολεμικές επιτυχίες των Ελλήνων. Βλέπουμε όμως ότι μετά κάθε μεγάλη επιτυχία συνεχίζουμε με έναν εμφύλιο. Μετά την επιτυχή έκβαση των μηδικών πολέμων αρχίσαμε τον πελοποννησιακό πόλεμο, κατά τον οποίο αλληλοσφάζονταν οι Αθηναίοι με τους Σπαρτιάτες επί σχεδόν τριάντα χρόνια. Το 1821 ξεκινάμε μια μοναδική σε τόλμη επανάσταση και αμέσως μετά τις πρώτες μεγάλες επιτυχίες αρχίζουμε έναν άγριο εμφύλιο, με αποτέλεσμα να κινδυνεύσει να σβήσει η επανάσταση. Μεγάλωσε η Ελλάδα με τους βαλκανικούς πολέμους, ήρθε ο εθνικός διχασμός, για να οδηγηθούμε στην τραγωδία της μικρασιατικής καταστροφής. Με το έπος του ’40 αρχίζει ο πιο φονικός εμφύλιος, που κόστισε περισσότερους νεκρούς από τον ελληνογερμανικό πόλεμο. Σήμερα βρισκόμαστε στην αρχή ενός δύσκολου πολέμου με «αόρατο» εχθρό (κορωνοϊό) και μέχρι τώρα φαίνεται ότι η Ελλάδα βαδίζει, πανθομολογουμένως, σε πολύ καλό δρόμο. Κάποτε και αυτός ο πόλεμος, αργά ή γρήγορα, θα τελειώσει. Κάποιοι όμως ήδη από τώρα ακονίζουν τα σπαθιά τους και προειδοποιούν ότι όταν περάσει αυτή η μπόρα θα γυρίσουν και... τότε θα λογαριαστούμε! Ελληνες αεί παίδες! Αιδώς...

Βασιλειος Μπελλιος, Γυναικολόγος, Πεντέλη


To πιο αιχμηρό «στιλέτο» που είχε δει έως τότε ο κόσμος βυθίστηκε αστραπιαία στο πλευρό της Ελλάδας, ξημερώματα 6ης Απριλίου του 1941, από σιδερόφρακτες πανίσχυρες δυνάμεις, ολετήρες της Ευρώπης, που συνάντησαν αντίσταση ηρωική που εξέπληξε τους εισβολείς. Ηταν ο μαύρος πρόλογος μιας μακράς κατοχικής νύχτας, αλλά με την ευκαιρία της επετείου ο επιστολογράφος της «Κ» καλεί να αποθέσουμε ένα λουλούδι στον νοερό βωμό της θυσίας των υπερασπιστών της πατρίδας και της τιμής της. Επάνω, Γερμανός κατά τη διάρκεια μάχης των οχυρών στη «Γραμμή Μεταξά»· από το ιστορικό λεύκωμα του Μιχάλη Ν. Κατσίγερα «Ελλάδα 20ός αιώνας - οι φωτογραφίες».

Εκείνο το πρωινό της 6ης Απριλίου 1941 και η κιβωτός της μνήμης εν μέσω διάχυτου ζόφου

Κύριε διευθυντά
Σε λίγες ώρες ξημερώνει μια επέτειος. Εκτη Απριλίου 1941. Εκτη Απριλίου 2020. Εβδομήντα εννέα χρόνια. Το μήκος μιας ζωής «πλήρους ημερών». Ζωής η οποία ήδη κατατάσσεται στην κατηγορία των «ευπαθών ομάδων» και χρειάζεται τις εκκλήσεις για την προστασία τους. Ισως για να αγγίζουν την ευαισθησία όσων δεν ασπάζονται την περί «αγέλης» θεωρία των (παρ)ερμηνευτών του κοινωνικού δαρβινισμού. Ομως και μέσα στον εφιαλτικό ζόφο της πανδημίας η αναπόληση για τους επιζώντες και η ιστορική μνήμη για τους νεότερους ας μην παραλείψουν να αποθέσουν ένα λουλούδι στον νοερό βωμό της θυσίας των σεμνών υπερασπιστών της πατρίδας και της τιμής της στα οχυρά της Γραμμής Μεταξά. Κι αναρωτιέμαι:

Υπάρχει, σώζεται άραγε ακόμη η αίσθηση του ιστορικού περιβάλλοντος της 6ης Απριλίου 1941; Θυμάται κανένας ότι η Αμερική δεν είχε μπει ακόμη στον πόλεμο, ότι το Σύμφωνο Μολότοφ - Ρίμπεντροπ (Στάλιν και Χίτλερ) ήταν σε πλήρη ισχύ, ότι η Γαλλία είχε καταρρεύσει, ότι η Αγγλία ήταν μονάχη και αιμόφυρτη, ότι η Τουρκία είχε μήνα του μέλιτος με τον Φον Πάπεν, ότι η στρατιά του Φον Λιστ είχε κατοικοεδρεύσει στα ελληνοβουλγαρικά σύνορα, ότι οι στρατιές του Μπενίτο, έστω και ηττημένες, κρατούσαν τις νικήτριες ελληνικές μεραρχίες στο μέτωπο της Βορείου Ηπείρου, έτσι που να μην μπορούν να καλύψουν τα βόρεια σύνορα, ότι το Βελιγράδι αδυνατούσε να προσφέρει σιγουριά όχι στα νότια σύνορά του με την Ελλάδα, αλλά ούτε στον εαυτό του, ότι η Ευρώπη κατέκειτο μισοπεθαμένη κάτω από τις ερπύστριες του Χίτλερ, ότι ο κόσμος ολόκληρος ήταν αιχμάλωτος της γερμανικής πολεμικής ισχύος, όμηρος του φόβου του και δοριάλωτος της προπαγάνδας του Γκέμπελς; Υπάρχει άραγε, σώζεται ακόμη η αίσθηση του φυσικού περιβάλλοντος της 6ης Απριλίου 1941;

Θυμάται κανείς ότι ήταν μια άνοιξη-κάλεσμα νιότης και ζωής, ότι η αμυγδαλιές είχαν μεθύσει, ότι οι καταγάλανοι ουρανοί καθρεφτίζονταν στις  λίμνες τις αρρυτίδωτες  της Μακεδονίας και οι χιονισμένες βουνοκορφές άστραφταν και έλαμπαν και μελετούσαν το είδωλό τους στα πεντακάθαρα νερά τους, ότι ο λαός έψαλλε τα χαιρονύμφια, ότι τότε ανθίζαν τα κλαδιά κι έβγαζε η γης χορτάρι;

Υπάρχει άραγε, σώζεται ακόμη η αίσθηση του ανθρώπινου περιβάλλοντος της 6ης Απριλίου 1941 στην Ελλάδα; Θυμάται κανείς ότι οι Ελληνες ήξεραν «πως οι Μήδοι θα περάσουν», μα ήταν αποφασισμένοι να φυλάξουν Θερμοπύλες στα οχυρά της Γραμμής Μεταξά, να πέσουν εκεί και να υψώσουν ένα νέο σύμβολο παγκόσμιας δόξας; Αυτό το σύμβολο τιμάται –ΑΝ ΤΙΜΑΤΑΙ– κάθε 6η Απριλίου.

Oσο κι αν δεν θυμόμαστε εμείς, κι αν επιμόνως προσπαθούν να το ξεχάσουν οι Aλλοι, κι αν κάποιοι θέλουν να το ξεχάσουμε κι εμείς, στα Οχυρά υποκλίθηκε η ισχύς της Βίας και της Yλης, για μια φορά ακόμη, μπροστά στο αίσθημα τιμής των Ελλήνων.

Γερασιμος Μιχαηλ Δωσσας, Θεσσαλονίκη

Η παρακαταθήκη Μανώλη Γλέζου

Kύριε διευθυντά
Ο θάνατος του αγωνιστή της Εθνικής Αντιστάσεως Μανώλη Γλέζου αποτέλεσε αφορμή έξαρσης των πατριωτικών φρονημάτων του λαού μας, όπως αυτή καταγράφεται από τις αντιδράσεις που προκάλεσε ο θάνατός του. Για όλους εκείνους που στους προγόνους τους συγκαταλέγουν θύματα από τον αγώνα κατά του φασισμού και ναζισμού, όπως ο γράφων, το γεγονός αυτό τους γεμίζει αγαλλίαση.

Θα ήθελα με την ευκαιρία αυτή να εξάρω, χωρίς να παραγνωρίζω τα ειλικρινή αισθήματα όλων εκείνων, επωνύμων και ανωνύμων, που με τις δηλώσεις τους απένειμαν την οφειλόμενη τιμή στην προσωπικότητα του Μ. Γλέζου, τα μηνύματα του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη και του πρώην πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά. Και τούτο, γιατί με αυτά επανέφεραν στη μνήμη όλων τη νοητή γραμμή που τους συνδέει με τους προγόνους τους, στον αγώνα τούτων κατά του ναζισμού.

Ο μεν πρώτος στο πρόσωπο του Μανώλη Γλέζου χαιρετίζει, με την υπέροχη φράση «Το Εθνος χαμηλώνει τις σημαίες του για να περάσει ένας μεγάλος Ελληνας», τον άκαμπτο μαχητή της ελευθερίας, φέρνοντας έτσι στη μνήμη όλων τον ηρωικό και πρωταγωνιστικό ρόλο του πατέρα του, Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, στον αγώνα του κρητικού λαού κατά των ναζιστών, με δύο καταδίκες σε θάνατο από αυτούς, προσφορά που αναγνώρισε, πολλές φορές, και ο εκλιπών αγωνιστής.

Ο δε δεύτερος,  αναμιμνησκόμενος της θυσίας της Πηνελόπης Δέλτα και της δράσης του πάππου του Αλεξάνδρου Ζάννα κατά των κατακτητών (που του στοίχισε τον εγκλεισμό του στις φυλακές «Αβέρωφ» και σε ναζιστικά στρατόπεδα συγκεντρώσεως στην Ιταλία), μίλησε για τις «πράξεις υψηλού συμβολισμού» του θανόντος.
Και οι δύο έχουν το προνόμιο, όπως πολλοί, άλλωστε, των Ελλήνων, να κρατούν ως υψηλή παρακαταθήκη τους αγώνες των προγόνων τους, μεταλαμπαδεύοντας έτσι στους απογόνους τους το αίσθημα τιμής, αξιοπρέπειας και ελευθερίας. Ιδιότητες με τις οποίες ήταν προικισμένος ο Μ. Γλέζος.

Ιωάννης Θεοδωροπουλος, Δικηγόρος

«Πλούσιοι ή πένητες, δίκαιοι ή αμαρτωλοί»

Κύριε διευθυντά                             
Οταν  έπεφτε ένα αεροπλάνο με 100 ή 200 νεκρούς επιβάτες τα ΜΜΕ ασχολούνταν παγκοσμίως επί μέρες με το δυστύχημα και η θλίψη ήταν διάχυτη σε όλους, γνωστούς και άγνωστους των θυμάτων.

Με την ενσκήψασα προσφάτως πανδημία του κορωνοϊού, που θερίζει τους συνανθρώπους μας με εκατοντάδες νεκρούς καθημερινά, φαίνεται να έχουν αμβλυνθεί τα συναισθήματά μας σε σημείο  που να στεκόμαστε  βουβοί, απαθείς και ενίοτε αδιάφοροι, καθώς αντικρίζουμε στις οθόνες των τηλεοράσεων το μακάβριο θέαμα του κομβόι των νεκροφόρων οχημάτων που μεταφέρουν στοιβαγμένα τα φέρετρα των νεκρών για αποτέφρωση ή ταφή.

Χωρίς συνοδούς και τελετές, χωρίς την παρουσία των αγαπημένων τους και χωρίς επικηδείους και δάκρυα αποτεφρώνονται ή θάβονται «πλούσιοι ή πένητες, δίκαιοι ή αμαρτωλοί», άσημοι ή διάσημοι από τον φόβο της διασποράς της νόσου.

Ευτέλεια και απαξίωση της ανθρώπινης οντότητας μετά θάνατον σε καιρούς ειρήνης, φέρνοντας στη μνήμη των παλαιοτέρων τις φρικτές εικόνες των κρεματορίων και ομαδικών σφαγών του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Φαντάζει οπωσδήποτε αδιανόητη μια τέτοια κατάληξη του ανθρώπου, που πλάστηκε «κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν» του δημιουργού του.

Εύλογες, έως ένα σημείο, οι διατυπούμενες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης  απορίες των ανθρώπων για την απουσία της παρουσίας του Θεού προς προστασία του πλάσματός του από τη λαίλαπα του εξολοθρευτή ιού. Η απάντηση δεν είναι εύκολη. Αρκούμαστε στη γνωστή ρήση «άγνωστοι αι βουλαί του Κυρίου». Και ευελπιστούμε ότι κάποια στιγμή οι προσευχές των δικαίων θα εισακουστούν. Ας πορευθούμε επομένως με εγκαρτέρηση, ειρηνικά, χωρίς απόγνωση και πανικό στον δύσκολο αγώνα που έχουμε να αντιμετωπίσουμε.

Δημήτριος Δημηνας, Δικηγόρος, Κατερίνη

Δυστυχώς, αντίδοτο στη βλακεία δεν υπάρχει

Κύριε διευθυντά
Κάποιος σοφός είχε πει πως δύο πράγματα στον κόσμο εκτείνονται στο άπειρον: τα μαθηματικά και η ανθρώπινη βλακεία.

Με το που έκανε την τραγική εμφάνισή του ο φονικός κορωνοϊός άρχισε και η επιδρομή της βλακείας. Εχω αποθησαυρίσει ένα ελάχιστο δείγμα από τις αμέτρητες ανοησίες που κυκλοφόρησαν στα έντυπα και στα ηλεκτρονικά μέσα επικοινωνίας, σχετικά με το «βιογραφικό», κυρίως, του αναθεματισμένου ιού.

Και εδώ αποδεικνύεται για πολλοστή φορά η μανία του Ελληνα να ασχολείται επί παντός του επιστητού, με όλα, να τα γνωρίζει  όλα, να είναι ο «ξερόλας», να διαπρέπει στην «παπαρολογία», χωρίς αίσθηση ευθύνης και σοβαρότητας. Από πού να αρχίσει και πού να τελειώσει κανείς. Ιδού  πάντως ένα αντιπροσωπευτικό κομμάτι της, κατ’ ανάγκην, φτωχής συλλογής μου.

Θα αρχίσω από έναν, κατά τεκμήριο, κορυφαίο επιστήμονα. Καθηγητής πανεπιστημίου, και αντιπρύτανης μάλιστα, που δήλωσε, ελαφρά τη καρδία, ότι «ο κορωνοϊός είναι κατασκευασμένος». Και ότι υπάρχει μάλιστα και το εμβόλιο εναντίον του.  Οταν όμως  τον πήραν «παραμάζωμα» τα κοινωνικά δίκτυα, προσπάθησε να τα μαζέψει.

Οι δηλώσεις όμως, όπως έχει γραφεί,  είναι σαν το γάλα. Αμα χυθεί δεν μαζεύεται. Ετσι και οι «τάχαμ δήθεν εξυπνάδες». Στην ίδια γραμμή και εκείνος ο «νουνεχής» (κατά δήλωσή του) τραγουδοποιός,  ο  θαυμαστής του «αψύ Σφακιανού», μας βεβαίωσε  πως «είναι ολοφάνερη εργαστηριακή επίθεση». Την οποία μόνο αυτός, εν τη σοφία του,  ανακάλυψε…

Ενας τρίτος  πάλι,  «ορίτζιναλ αριστερός» γνωστός δημοσιογράφος,  βρήκε την ταξική  λύση του κορωνοϊού: «Οι σοσιαλιστικές πολιτικές θα μπορούσαν να αποκρούσουν την πανδημία», απεφάνθη. Τέτοιες απόψεις, μέχρις ευήθειας εξικνούμενες, μόνο ένας «σούπερ προοδευτικός» θα μπορούσε να εκστομίσει.

Στέλεχος της προοδευτικιάς  παράταξης δήλωσε –προφανώς «από καθαρό λειτουργικό αναλφαβητισμό»–  ότι με τα κυβερνητικά μέτρα «επιβάλλονται capital controls».

Καλά… Δεν χάλασε κι ο κόσμος. Ο άνθρωπος αυτά καταλαβαίνει αυτά λέει.

Η άλλη πάλι, η τέως  περιφερειάρχης,  αυτή που στη «βάρδιά» της «τυχαίως»   ενέσκηψε η καταστροφή στο Μάτι, δήλωσε, σχεδόν περιχαρής, ότι ανακάλυψε την καταγωγή του θανατηφόρου ιού. «Ητανε, λέει, κατεψυγμένος στην Αρκτική, αλλά ξεπάγωσε με την κλιματική αλλαγή». Κάτι δηλαδή, ας πούμε, σαν τις μπάμιες και τα φασολάκια του Μπαρμπα-Στάθη…

Αλλά εκείνος που τους ξεπέρασε όλους σε «κορωναϊκή» σοφία είναι ο ευρωβουλευτής με τα τρία καροτσάκια εφόδια έξω από το σούπερ μάρκετ και τα εκατομμύρια μέσα στις τράπεζες (σύμφωνα με το «πόθεν έσχες» του). Αυτός λοιπόν εξακρίβωσε ότι ο «κορωνοϊός έχει καθαρά ταξικό χαρακτήρα. Ερχεται από το πλούσιο Μιλάνο».
Τώρα, πώς ένας «σοφός» αριστερός ευρωβουλευτής μπερδεύει το Μιλάνο με την Κίνα, είναι θέμα γεωγραφικού αναλφαβητισμού...

Εκείνο όμως που είναι ασύλληπτο, που ξεπερνάει κάθε όριο παράνοιας, είναι η άποψη του απίθανου Μουζάλα: «Οι πολίτες, λέει, πειθαρχούν στα μέτρα της κυβέρνησης λόγω έλλειψης εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση».

Αν αυτό δεν αποτελεί τον ορισμό της ευήθειας, σημαίνει ότι οι λέξεις έχουν χάσει τη σημασία τους.

Εδώ, νομίζω ότι δικαιούται ένας άσχετος απλός πολίτης να εκφράσει την απορία του: Πώς, διάολο, τυχαίνει όλοι αυτοί οι ψεκασμένοι να είναι αριστεροί;

Βασίλειος Τακης

Η κλιματική αλλαγή και περί πανδημίας

Κύριε διευθυντά
Ο κορωνοϊός πέρασε για πρώτη φορά σε ανθρώπους μέσω της πώλησης παγκολίνων σε υπαίθρια αγορά ζώων, που όμως είναι παράνομες και το κομμουνιστικό καθεστώς έπρεπε να τις είχε κλείσει εδώ και χρόνια.

Οι διατροφικές συνήθειες των Κινέζων αποτελούν υγειονομική βόμβα για τον πλανήτη. Παράλληλα η συστηματική καταστροφή βιοτόπων καθιστά όλη την ανθρωπότητα ευάλωτη σε μέχρι χθες άγνωστες επιδημίες ή και πανδημίες. Ετσι ο COVID-19 αναμένεται να έχει πλούσιο μέλλον, καθώς τα τροπικά δάση αποψιλώνονται και σε συνδυασμό με την κλιματική αλλαγή οι επιστήμονες φοβούνται ότι θα προκύψουν νέες πανδημίες.

Στο Βόρνεο, όπου η καταστροφή των δασών ήταν τεράστια, ένας ιός που εντοπιζόταν σε πιθήκους, κατάφερε να περάσει στον άνθρωπο. Ο ιός HIV, ο Εμπολα, ο Ζίκα, του Δυτικού Νείλου, ο SARS σε ποσοστό 60% προέρχονται από ζώα. Τα προβλήματα αρχίζουν όταν, π.χ., οι νυχτερίδες που τρέφονται με φρούτα αναγκάζονται να φύγουν από τον αποψιλωμένο βιότοπό τους, να φτάνουν μέχρι τη φάρμα, και να αφήνουν το σάλιο τους στο καρποφόρο δέντρο μας για να μολυνθούμε και εμείς στη συνέχεια από τον μεταλλαγμένο ιό τους.

Επίσης, η εκπομπή ρύπων ενοχοποιείται για την κλιματική αλλαγή κατά 25%. Η τελευταία προκαλεί 4,5 εκατ. θανάτους κάθε χρόνο. Η κρίση θα είχε περιοριστεί στα όρια της Κίνας εάν α) οι τοπικές αρχές στη Γουχάν δεν είχαν αμφισβητήσει τις αναφορές και προπηλακίσει τους γιατρούς που τις έφεραν στο φως και β) είχε κλείσει τα σύνορά της (αεροδρόμια κ.λπ.) από την πρώτη κιόλας ημέρα. Γιατί να εκτίθεται σε κινδύνους η ανεκτίμητη ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων με δεκάδες χιλιάδες θύματα και να υποφέρει ολόκληρη η υφήλιος από τις πιο πάνω εγκληματικές παραλείψεις;

Γεωργιος Τρανταλίδης, Δικηγόρος, Πειραιάς

Περί Θείας Κοινωνίας και μακροημέρευσης

Κύριε διευθυντά
Τον τελευταίο καιρό και εξαιτίας του κορωνοϊού, πολλοί προβληματίστηκαν για τη μεταδοτικότητα του ιού μέσω της Θείας Κοινωνίας.
Αλλοι υποστηρίζουν ότι πρέπει να μην επιτρέπεται η Θεία Κοινωνία, άλλοι ότι δεν πειράζει, αφού πρόκειται για το «σώμα και το αίμα» του Χριστού, το οποίο πρέπει να θεωρείται υπεράνω πάσης υποψίας, ενώ ένας αναγνώστης σας, δυσφορεί επειδή κάποιοι σκιτσογράφοι και δημοσιογράφοι της «Καθημερινής» επιτίθενται στην Εκκλησία, στη Θεία Κοινωνία και στη θρησκευτική συνείδηση των Ορθοδόξων Χριστιανών, εξαιρουμένου του Τάκη Θεοδωρόπουλου, ο οποίος μάλιστα κατέθεσε μαρτυρία πίστεως, γράφοντας σε άρθρο του ότι «η Θεία Κοινωνία είναι όντως το Σώμα και το Αίμα του Χριστού».

Ο αναγνώστης καταθέτει ένα σοβαρότατο επιχείρημα, λέγοντας ότι το υπόλοιπο της Θείας Κοινωνίας το πίνουν οι παπάδες, οι οποίοι, παρά ταύτα, μακροβιώνουν!

Εκ των παραπάνω μαρτυριών, αβίαστα συμπεραίνεται ότι οι κοινωνούντες παρασύρονται σε «κανιβαλισμό και ανθρωποφαγία», τουλάχιστον οιονεί! Μήπως από τους δογματικούς υποστηρικτές των μυστηρίων έχει ξεφύγει το μέτρο και η λογική; Οσο για τη μακροβιότητα των παπάδων, τι να γίνει, η καλοπέραση έχει και τα καλά της!

Αποστολος Γεωργοπουλος, Επιχειρηματίας

Για περισσότερη αρθρογραφία, γίνετε συνδρομητής στην έντυπη Καθημερινή.

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ