ΕΤΙΚΕΤΕΣ:

Ελάχιστη δουλειά, τυποποιημένες διαδρομές με συγκεκριμένους λίγους πελάτες, μεταφορές φαρμάκων και τροφίμων, συνεχείς απολυμάνσεις και αγωνία για το αύριο. Η ζωή στο ταξί δεν είναι καθόλου εύκολη πια.

«Η δουλειά έχει συρρικνωθεί στο 15% με 20% εκείνης που είχαμε προ κορωνοϊού. Λίγες οι κούρσες, ένταση μερικές φορές με τους πελάτες που έχουν ένα ακόμη άτομο μαζί τους και δεν θέλουν να πάρουν διαφορετικό ταξί – ως γνωστόν επιτρέπεται μόνο ένα άτομο σε κάθε διαδρομή, με την εξαίρεση του γονιού που συνοδεύει τα ανήλικα παιδιά του ή του ανήμπορου ατόμου που χρήζει συνοδείας», σημειώνει ο Κωνσταντίνος Λιαγκρής, γραμματέας στο ραδιοταξί «Αστέρας». «Φροντίζεις να καθίσει στο πίσω κάθισμα και πρέπει αμέσως μετά την πληρωμή και την αποβίβαση του πελάτη να απολυμάνεις σχολαστικά τα χέρια σου με αντισηπτικό, καθώς έχεις πιάσει χρήματα, να κάνεις την απολύμανση του πίσω χώρου, να καθαρίσεις προσεκτικά χερούλια, καθίσματα, ό,τι μπορεί να έχει ακουμπήσει ο πελάτης. Είναι μια κατάσταση δραματική».

Σύμφωνα με τον κ. Λιαγκρή, τα βασικά δρομολόγια είναι για τη μετακίνηση εργαζομένων. «Επίσης κάποιοι ζητούν, την ώρα που είναι ανοιχτά τα μαγαζιά, να τους πας στο σούπερ μάρκετ ή στον μανάβη για τα ψώνια τους και να περιμένεις ώστε να τους μεταφέρεις πάλι πίσω στο σπίτι. Αλλά αυτές είναι μικρές, κοντινές διαδρομές, κανείς δεν θα κινηθεί για ψώνια σε άλλη γειτονιά. Αλλες μετακινήσεις δεν υπάρχουν μετά την απαγόρευση κυκλοφορίας, πιο σωστά μετά την επιβολή ελέγχου στις μετακινήσεις, που πρέπει πλέον να είναι αιτιολογημένες. Κανείς δεν πηγαίνει για επίσκεψη σε φίλους, συγγενείς ή για να πιει κάπου έναν καφέ, δεν υπάρχει πια αντικείμενο εργασίας για εμάς», περιγράφει ο κ. Λιαγκρής. Και ενώ όλο και μειώνονται οι μεταφορές ανθρώπων, όλο και αυξάνονται εκείνες αγαθών. «Συχνά γονείς στέλνουν ασυνόδευτα πακέτα ή σακούλες με τρόφιμα και είδη πρώτης ανάγκης στα παιδιά τους ή το αντίστροφο. Ή άλλα πράγματα. Ετυχε να παραλάβω και να μεταφέρω τα ρούχα, το νεκρικό κοστούμι ανθρώπου που κατέληξε, εκτός Αθηνών». Η όποια κίνηση, πάντως, σημειώνεται κυρίως την ημέρα. «Από τις 9 το βράδυ έως τις 8 το πρωί μετακινούνται ελάχιστοι, άνθρωποι που επιστρέφουν σπίτια τους από νοσοκομεία, οι εργαζόμενοι σε νυχτερινές ή πολύ πρωινές βάρδιες, όσοι διατηρούν φούρνο και πρέπει να ξεκινήσουν δουλειά στις 4 π.μ., όσοι έχουν τυροπιτάδικα ή καφέ που δουλεύουν με take away. Μέχρι τις 10 π.μ. μετακινούνται όπως είπαμε οι εργαζόμενοι, το μεσημέρι υπάρχει κάμψη, το απόγευμα 4-6 όσοι επιστρέφουν από τη δουλειά και μετά τέλος», καταλήγει ο ίδιος.

Από και προς νοσοκομεία

Την ίδια πάνω κάτω εικόνα μάς μεταφέρει και ο Ιωάννης Ζερβός, στη διοίκηση του ραδιοταξί «Κόσμος» και στέλεχος του ΣΑΤΑ, ο οποίος διαπιστώνει επίσης μείωση της κίνησης των ταξί της τάξεως του 80%. «Είμαστε χίλια ταξί στον “Κόσμο” και κάνουμε το πολύ 1.500 διαδρομές το 24ωρο, από αυτές οι 50 με 100 τη νύχτα». Μόνο που για τον κ. Ζερβό οι περισσότερες κούρσες, το 80% όπως αναφέρει, αφορούν μετακινήσεις ανθρώπων από και προς τα νοσοκομεία. Πολύ λιγότερες, στο 15%, είναι για τον ίδιο οι μετακινήσεις εργαζομένων και καταναλωτών. Σημαντική μερίδα αποσπά η μεταφορά ασυνόδευτων δεμάτων. «Αυτή τη στιγμή μεταφέρω δέμα από τον Αγιο Δημήτριο στο λιμάνι του Πειραιά, στα δελφίνια για την Αίγινα», σχολιάζει ενώ οδηγεί. «Μεταφέρω επίσης πακέτα από και προς νοσοκομεία, φάρμακα από φαρμακεία σε σπίτια, φακέλους, τα κλειδιά που ξέχασε να πάρει κάποιος μαζί του, τα ψώνια πελατών από το σούπερ μάρκετ – δίνουν τηλεφωνικώς την παραγγελία, εγώ πηγαίνω, πληρώνω, παραλαμβάνω τα ψώνια, τα μεταφέρω στο σπίτι τους και λαμβάνω πίσω τα χρήματα για το σούπερ μάρκετ μαζί με το κόστος της διαδρομής».

«Τα μέτρα δεν έχουν ακουμπήσει τα ταξί»

Δεν ξέρει για πόσο καιρό ακόμη θα έχει δουλειά ο Γ.Π., οδηγός ταξί που θέλει να διατηρήσει την ανωνυμία του. «Για τις συνθήκες που επικρατούν πηγαίνω αρκετά καλά, υπάρχουν πλατφόρμες που δουλεύουν κάπως ακόμη, όμως αυτό που συμβαίνει στο ταξί είναι τραγικό, οι 9 στους 10 συναδέλφους με τους οποίους μιλάω δεν έχουν καθόλου δουλειά, ο κόσμος έχει πανικοβληθεί με την αρρώστια, έχει περιορίσει –και πολύ σωστά– τις μετακινήσεις του, και όταν χρειάζεται να βγει έξω φοβάται να μπει σε μέσο μεταφοράς. Βέβαια, ακόμη υπάρχουν άνθρωποι που πηγαίνουν στις δουλειές τους με ταξί, αλλά δεν ξέρω για πόσο», λέει, εμμένοντας περισσότερο στα μέτρα προστασίας. «Τα μέτρα δεν έχουν ακουμπήσει καθόλου τα ταξί, οι οδηγίες μιλούν για έναν μόνο επιβάτη, πίσω δεξιά, για δύο μέτρα απόσταση, όμως στο ταξί η απόσταση που χωρίζει τον οδηγό από τον επιβάτη δεν είναι πολύ μεγαλύτερη από ένα μέτρο. Κάποιοι συνάδελφοι βάζουν ένα διαχωριστικό από νάιλον ανάμεσα στον επιβάτη και τον οδηγό, άλλοι τοποθετούν για προστασία πλέξιγκλας. Κατά τη γνώμη μου ή θα πρέπει το ταξί να κλείσει ή να μπουν πολύ πιο συγκεκριμένα αυστηρά μέτρα. Δεν προστατεύεσαι με το νάιλον ή το πλέξιγκλας. Θα πάρεις χρήματα και θα δώσεις ρέστα και απόδειξη, ή θα δώσεις το POS στον πελάτη να πατήσει το pin, υπάρχει συναλλαγή, άρα κίνδυνος, ακόμη και με μάσκα και γάντια. Μετά την αποβίβαση του κάθε πελάτη κάνω απολύμανση παντού, σε όλο το πίσω κάθισμα και το πάτωμα, διότι συνήθως έχουν μαζί τους σακούλες που τις ακουμπούν δίπλα τους ή κάτω. Εχω δύο πελάτες που μεταφέρω καθημερινά προς και από τη δουλειά, οι οποίοι έχουν θέσει τον απαράβατο όρο: δεν αγγίζουν τίποτα. Εγώ ανοίγω και κλείνω την πόρτα για να μπουν και να βγουν, και έτσι υπάρχει ασφάλεια και για τους δύο. Είναι πολύ δύσκολα τα πράγματα. Υπάρχουν θέματα και όσον αφορά το οικονομικό σκέλος που με τρομάζουν, γιατί όλοι είμαστε μια αλυσίδα, σε έναν κύκλο εργασιών. Μακάρι να υπάρχει δουλειά για όλους. Λυπάμαι εκείνους που άνοιξαν μαγαζιά λίγες ημέρες πριν ξεσπάσει η κρίση του κορωνοϊού και τα έξοδά τους τρέχουν... Πρωτόγνωρα πράγματα, τραγικά», λέει ο ίδιος.

Για περισσότερη αρθρογραφία, γίνετε συνδρομητής στην έντυπη Καθημερινή.

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

ΑΡΧΕΙΟ