ΕΤΙΚΕΤΕΣ:

«Οχι με το τηλέφωνο. Να κάνουμε skype να βλεπόμαστε». Συμφωνήσαμε, το ραντεβού κλείστηκε, και μια μέρα μετά, η, ανοιξιάτικη στην εμφάνιση –φορούσε ένα φωτεινό λουλουδάτο πουκάμισο–, Χαρούλα Αλεξίου με «υποδέχθηκε» στο ηλιόλουστο μπαλκόνι της. Αφορμή ο καινούργιος της δίσκος «Τα τραγούδια της ξενιτιάς» που ξεκίνησε το ταξίδι του εν μέσω κορωνοϊού. «Τώρα ήρθε η ώρα», με πρόλαβε.

«Αυτά τα τραγούδια τα ηχογράφησα πριν από 33 χρόνια. Σε μια περιοδεία μου στην Ευρώπη είχα περάσει κι απ’ το Λονδίνο όπου με κάλεσαν για μια συνέντευξη στο BBC. Eκεί οι Ελληνες δημοσιογράφοι μου ζήτησαν να τραγουδήσω κάτι ελληνικό a capella και τραγούδησα ένα δημοτικό τραγούδι. Τότε γεννήθηκε η ιδέα να κάνουμε ένα δίσκο παραγωγής BBC που να μοιραστεί σε όλα τα πανεπιστήμια του κόσμου όπου διδάσκεται η ελληνική γλώσσα. Μου άρεσε πολύ αυτή η σκέψη, ξεκινήσαμε με τη βοήθεια του Παναγιώτη Κουνάδη να επιλέγουμε τραγούδια, παλιά, πιο σύγχρονα, και κάναμε την ηχογράφηση στο στούντιο του Σκιαδά. Στην πορεία βέβαια η δισκογραφική εταιρεία συνειδητοποίησε ότι τα κέρδη της απ’ αυτήν την ιστορία δεν θα ήταν πολλά και μου είπε “δεν το αφήνεις καλύτερα να το δούμε αργότερα;” Μετά έρχονταν άλλες παραγωγές, έβγαζα άλλους δίσκους, και η αλήθεια είναι ότι σκεφτόμουν ποιος θέλει τώρα ν’ ακούει για τις φάμπρικες της Γερμανίας και το ψωμί της ξενιτιάς... Ετσι πέρασαν 33 χρόνια».

Τώρα τι άλλαξε, τη ρωτάω. Ο κόσμος θα ακούσει αλλιώς τραγούδια όπως τα «Σαν απόκληρος γυρίζω», «Φεύγω με πίκρα στη θάλασσα», «Μας χώρισαν οι θάλασσες», «Βράχο βράχο τον καημό μου»;

«Δεν ξέρω τι θα αισθανθεί όταν τα ακούσει, αλλά θα σου πω εγώ πώς νιώθω. Σαν να σκάει ένα ηφαίστειο και η λάβα του είναι χρυσάφι. Ακούω διαφορετικά αυτά τα τραγούδια, τα εκτιμάω αλλιώς. Ακούω τον τρόπο που τα έχω πει που είναι αυτός του αυθεντικού λαϊκού τραγουδιού, και χαίρομαι, καμαρώνω. Νιώθω ότι έχω πάρει την απόστασή μου από την “εντεχνίλα” και μπορώ και αναγνωρίζω την αξία του λαϊκού τραγουδιού. Ισως παίζουν ρόλο και οι σημερινές συνθήκες. Το σάουντρακ της εποχής είναι το λαϊκό αίσθημα και η αυθεντικότητα. Σκέψου ότι αυτή η συνθήκη μας έχει κλείσει στο σπίτι και ζούμε με τα απαραίτητα».


Το άλμπουμ κυκλοφορεί σε όλα τα ψηφιακά καταστήματα και στις streaming υπηρεσίες, ενώ σύντομα θα κυκλοφορήσει και σε όλα τα φυσικά καταστήματα πώλησης μουσικής.

Πώς βιώνει αυτήν την πρωτόγνωρη κατάσταση; «Ως ένα ιστορικό συμβάν. Είναι κάτι δύσκολο που δεν πιστεύω ότι θα τελειώσει σύντομα. Είναι κάτι που έχει ξανασυμβεί μέσα στον χρόνο κι έτυχε σ’ εμάς τώρα.

Διαβάζω δεξιά κι αριστερά ότι ζούσαμε ανέμελα. Δηλαδή πώς έπρεπε να ζούμε; Σκεπτόμενοι ότι θα μας έρθει μια πανούκλα; Τώρα όσον αφορά την καθημερινότητα, στον καθένα λείπουν διαφορετικά πράγματα και με άλλη ένταση. Και μένα μου λείπει η επαφή αλλά γενικά ζω πολύ στο σπίτι, οπότε βεβαίως μ’ ενοχλεί, αλλά δεν μπορώ να πω ότι έχω πάθει την πλάκα μου με τον εγκλεισμό. Εχω πράγματα να ασχοληθώ. Θα διαβάσω, θα δω λίγο Netflix, θα ακούσω μουσική, θα χαζέψω στο Ιντερνετ. Κάνω ένα ωραίο χασομέρι, χωρίς τύψεις. Επίσης έχω επιτέλους χρόνο να τακτοποιήσω το αρχείο μου».

Καρπός των... τακτοποιήσεων είναι κι αυτός ο δίσκος. Ενας ολοκληρωμένος δίσκος δέκα τραγουδιών· του Θόδωρου Δερβενιώτη και του Κώστα Βίρβου, του Στέλιου Καζαντζίδη και της Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου, του Παναγιώτη Τούντα, του Βασίλη Τσιτσάνη, του Μίκη Θεοδωράκη και του Δημήτρη Χριστοδούλου, του Μάνου Λοΐζου και του Φώντα Λάδη, του Γιάννη Κυριαζή και του Δημήτρη Ρουμελιώτη, του Γεράσιμου Κλουβάτου και του Χαράλαμπου Βασιλειάδη, του Γιάννη Βασιλόπουλου και του Παύλου Ζεμανίδη και το Παραδοσιακό Τζιβαέρι.

Τραγούδια αγαπημένα που βγαίνουν στον αέρα με τη φωνή της Χαρούλας Αλεξίου, για πρώτη φορά 33 χρόνια από τη μέρα που ηχογραφήθηκαν.

Το άλμπουμ κυκλοφορεί σε όλα τα ψηφιακά καταστήματα και τις streaming υπηρεσίες, ενώ σύντομα θα κυκλοφορήσει και σε όλα τα φυσικά καταστήματα πώλησης μουσικής. Βέβαια, κανείς δεν ξέρει πότε θα μπορέσουμε να ακούσουμε live τη Χαρούλα να το τραγουδάει. Οι καλλιτέχνες βρίσκονται σε πολύ δύσκολη κατάσταση αυτήν την περίοδο και οι προοπτικές δεν είναι και πολύ αισιόδοξες. Λίγο πριν κλείσουμε το skype, της ζητάω να μου πει τις σκέψεις της.

«Το πρόβλημα είναι πολύ μεγάλο για τους καλλιτέχνες και τους μουσικούς. Και σκέψου ότι και πριν δεν ήταν καλύτερα τα πράγματα. Τα τελευταία χρόνια, εξαιτίας της κρίσης, οι εμφανίσεις ήταν πολύ περιορισμένες.

Πάνε οι εποχές που παίζαμε κάθε βράδυ. Πρέπει κάτι να γίνει. Το πρώτο που μου έρχεται στο μυαλό είναι ότι η τηλεόραση πρέπει να πληρώνει τους τραγουδιστές και τους μουσικούς. Θα είναι μια βοήθεια. Στην τηλεόραση γίνονται ολόκληρες εκπομπές, κάποιοι βγάζουν χρήματα και οι μουσικοί και οι ερμηνευτές δεν παίρνουν τίποτα. Ισως τώρα αλλάξει αυτό».

Για περισσότερη αρθρογραφία, γίνετε συνδρομητής στην έντυπη Καθημερινή.

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

ΑΡΧΕΙΟ