ΕΤΙΚΕΤΕΣ:

Ο Βρετανός φωτογράφος Graeme Purdy απαθανατίζει υπέροχα πλάσματα του ζωικού βασιλείου από τα δύο μέτρα, φωτίζοντας την αληθινή φύση τους και την ψυχή τους.

«Ναι, η φωτογραφία είναι μια περιπετειώδης ενασχόληση», παραδέχεται ο Βρετανός φωτογράφος άγριας ζωής Graeme Purdy. Και πώς όχι; Έχει ζήσει έξι μήνες σε ένα σαφάρι camp, μπήκε σε κλουβί για να φωτογραφίσει μεγάλους λευκούς καρχαρίες στην Αυστραλία, πέρασε επτά ημέρες μόνος σε μια κρυψώνα στη Σιβηρία, σε -25C, και έκανε πεζοπορία στη στέπα της Μογγολίας, αναζητώντας τα τελευταία πραγματικά άγρια άλογα στον πλανήτη. Για το τελευταίο του project, το βιβλίο «Eight Feet», πέρασε το μεγαλύτερο διάστημα των δύο χρόνων που χρειάστηκαν για να ολοκληρωθεί στην Κένυα και στην Ουγκάντα, φωτογραφίζοντας πορτρέτα άγριων ζώων από πολύ κοντά.

Όλα όμως άρχισαν σε μια μικρή πόλη δίπλα στη θάλασσα, μακριά από τις αφρικανικές πεδιάδες όπου τώρα περνά τον χρόνο του. Ο Graeme Purdy γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Βόρεια Ιρλανδία και η επαφή με τη φύση ήταν μέρος της καθημερινότητάς του. Ως πρόσκοπος έκανε μεγάλες πεζοπορίες και κάμπινγκ, ενώ με τους φίλους του συνήθιζαν να πηγαίνουν στα δάση, να ανάβουν μικρές φωτιές και να κάνουν «όλα όσα έκαναν τα παιδιά πριν από τους υπολογιστές». Μεγαλώνοντας, η αγάπη του για τη φύση και την άγρια ζωή τον οδήγησε στη φωτογραφία και έβαλε στόχο του να δείξει στον κόσμο τη γοητεία και την ομορφιά τους. «Η άγρια ζωή με δίδαξε να διατηρώ τη ζωή απλή. Η φύση αποτελείται από τόσο πολλά διαφορετικά είδη, αλλά δεν είναι περίπλοκη. Μόνο οι άνθρωποι κάνουν τη ζωή περίπλοκη».  



Στο νέο του βιβλίο «Eight Feet» παρουσιάζονται τριάντα πορτρέτα άγριων ζώων που τραβήχτηκαν από απόσταση δυόμισι μέτρων. «Αυτός ο τύπος φωτογραφίας είναι απρόβλεπτος και δύσκολος, γιατί είναι αργός. Φωτογραφίζεις σχεδόν κρυφά, αν και βρίσκεσαι πολύ κοντά τους. Χρειάζεται να κερδίσεις την εμπιστοσύνη των ζώων, για να σου επιτρέψουν να εισχωρήσεις στον κόσμο τους και να τον φωτογραφίσεις». Παραδέχεται, ωστόσο, ότι υποτίμησε αρχικά την πολυπλοκότητα αυτού του ιδιαίτερου στιλ λήψης με τηλεχειρισμό και των μέσων που χρειαζόταν (σ.σ. η κάμερα βρίσκεται πάνω σε τηλεκατευθυνόμενο αυτοκίνητο). «Κανένα ζώο δεν τραυματίστηκε κατά τη διάρκεια του project, κάτι που δυστυχώς δεν ισχύει για τον εξοπλισμό μου, ειδικά όταν ήμουν κοντά σε λιοντάρια, βουβάλια και λεοπαρδάλεις». Παρ’ όλα αυτά, οι λεοπαρδάλεις είναι οι αγαπημένες του, γιατί «έχουν μαεστρία σε ό,τι κάνουν – φιλοδοξώ να τους μοιάσω».


Kοπάδι βουβαλιών. Ο Purdy τα θεωρεί τα πιο επικίνδυνα ζώα της σαβάνας, διότι, αν και χορτοφάγα, επιτίθενται σε όλους αδιακρίτως: λιοντάρια, λεοπαρδάλεις, τσιτάχ...


Παρότι ο Purdy μάς δείχνει μια πιο ειρηνική πλευρά των άγριων ζώων, τα περισσότερα από αυτά είναι επικίνδυνα, με πρώτα τα βουβάλια. «Καιροφυλακτούν και σε περιμένουν. Επιτίθενται στα λιοντάρια, στα τσιτάχ, στις λεοπαρδάλεις. Παρεμπιπτόντως, είναι χορτοφάγα. Δεν τρώνε τα άλλα ζώα. Είναι όμως στρυφνά, οι γκρινιάρηδες της σαβάνας». Μάθαμε επίσης ότι οι ελέφαντες έχουν εξαιρετική ακοή, ακούν μέχρι και το αθόρυβο ψηφιακό κλικ», οι ιπποπόταμοι είναι ντροπαλοί και δεν σε αφήνουν να πλησιάσεις, τα λιοντάρια στο Ridge Pride της Κένυας είναι από τα πιο φωτογενή, οι γορίλλες μπορεί να γίνουν επικίνδυνοι, συνήθως όμως είναι ειρηνικά ζώα και εμπιστεύονται ευκολότερα – ο «ασημόραχος» γορίλλας που φωτογράφισε του χάρισε την πρώτη μέρα 10 δευτερόλεπτα για να τον φωτογραφίσει και τη δεύτερη 20 δευτερόλεπτα. «Τα άγρια ζώα με έμαθαν ότι η διαφορά ανάμεσα στο να είσαι επικίνδυνος και να μπορείς να γίνεις επικίνδυνος είναι η πρόθεση».

Οι νέες προκλήσεις

Συχνά με ρωτούν ποια είναι η αγαπημένη μου εικόνα και ίσως η απάντηση είναι «δεν την έχω τραβήξει ακόμα. Επισκέφτηκα για πρώτη φορά την Κένυα το 2003. Από τότε επιστρέφω κάθε χρόνο. Προσγειώθηκα στο Samburu, στη βόρεια Κένυα, και πηγαίνοντας στο κάμπινγκ για να αφήσουμε τις τσάντες και να φρεσκαριστώ, είδα έναν ελέφαντα. Ήταν μόλις 10 μέτρα μακριά, σε έναν θάμνο. Φώναξα στον οδηγό να σταματήσει και ένιωσα ότι η καρδιά μου πήγαινε να σπάσει. Άρπαξα τη φωτογραφική μου μηχανή, λες και η ζωή μου εξαρτιόταν από αυτήν, και τράβηξα αυτή που τότε πίστευα ότι ήταν η πιο εκπληκτική εικόνα. Αυτό συνέβη πριν από 17 χρόνια και ακόμα θυμάμαι κάθε δευτερόλεπτο εκείνης της εμπειρίας».


Οι ελέφαντες μπορεί να είναι επικίνδυνοι, αλλά και πολύ φιλικοί. Από την εμπειρία του ο φωτογράφος εξηγεί ότι εξαρτάται σε ποια περιοχή θα τους συναντήσεις και κατά πόσο έχουν εξοικειωθεί με την ανθρώπινη παρουσία.


Από τότε οι δυσκολίες που έχει συναντήσει είναι πολλές. Έρχονται με διαφορετικούς τρόπους. «Τον πρώτο καιρό έπρεπε να σκεφτώ τεχνικά θέματα, εστίαση και έκθεση, που μπορεί να είναι δύσκολη. Στη συνέχεια προχώρησα στην εύρεση διαφορετικών συνθέσεων και άρχισα να γίνομαι πιο δημιουργικός». Σήμερα, πρόκληση για εκείνον είναι να σπρώχνει ο ίδιος τα όριά του. Για παράδειγμα, πώς να φωτογραφίσει υποβρύχια μια αρκούδα grizzly ενώ αυτή ψαρεύει. «Μου αρέσει μια εικόνα όταν ξέρω ότι είναι σπάνια, όταν απαιτεί πρόκληση, υψηλό επίπεδο τεχνικής και προσπάθεια. Μια τέτοια είναι αυτή με τη μαμά τσιτάχ και το μωρό της. Τα ζώα αυτά είναι δειλά και δεν τους αρέσει να τα ενοχλούν. Μου πήρε δύο χρόνια και έξι σαφάρι στην Κένυα για τη λήψη που τα είχε όλα».  


Έπειτα από πολλές προσπάθειες, ο Purdy κατάφερε να αιχμαλωτίσει με τον φακό του τη μαμά τσιτάχ με το μικρό της. Μία από τις φωτογραφίες της σειράς θεωρεί ότι είναι από τις πιο δυνατές στιγμές του ως φωτογράφου.


Το να βρίσκεσαι τόσο κοντά σε καθένα από αυτά τα ζώα ήταν συναρπαστικό, αλλά πρέπει να δείχνεις τον σεβασμό σου κάθε στιγμή. Ο Purdy είναι εξαιρετικά παθιασμένος με την καλή διαβίωση των ζώων, που εξασφαλίζει τη διατήρησή τους. Ελπίζει, μάλιστα, μέσω των φωτογραφιών του να αφυπνίσει τον κόσμο και να ληφθούν δραστικά μέτρα για την αντιμετώπιση της λαθροθηρίας. «Μαθαίνω και βιώνω ο ίδιος μέσα από τις εμπειρίες μου τις ζημιές που προκαλούμε οι άνθρωποι στο οικοσύστημα και στην άγρια φύση, και αυτό για μένα είναι μια διαρκής πηγή αγωνίας».  purdy.photography

Online

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

ΑΡΧΕΙΟ