ΒΙΒΛΙΟ

Αποτύπωση ψυχής και ονείρων

ΣΑΝΤΡΑ ΒΟΥΛΓΑΡΗ

Αγγελική Επ. Βερροπούλου «Αντικατοπτρισμοί» εκδ. Ιωλκός

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: ΣΕΛΙΔΟΔΕΙΚΤΕΣ

«Η Ποίηση συναντά την Ποίηση» («Δώδεκα Εξομολογήσεις») ήταν ο τίτλος του Ποιητικού Διημέρου που διοργάνωσαν το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε στον χώρο του Black Duck στην Πλατεία Καρύτση οι εκδόσεις Ιωλκός. Μια ξεχωριστή συνάντηση που μας έδωσε την ευκαιρία να γνωρίσουμε μερικούς ανερχόμενους αλλά και πιο γνωστούς Ελληνες ποιητές και ποιήτριες σε μια βραδιά αφιερωμένη στην ποίηση. Ανάμεσά τους η Αγγελική Επ. Βερροπούλου, της οποίας πρόσφατα κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Ιωλκός η πρώτη ποιητική συλλογή «Αντικατοπτρισμοί». Ενα βιβλίο που συγκινεί με την ευαισθησία, τον λυρισμό αλλά και τον μεστό λόγο της ποιήτριας, η οποία στην καθημερινότητά της εργάζεται στο Νομικό Συμβούλιο του Κράτους ως δικαστική αντιπρόσωπος και είναι παντρεμένη με τρία παιδιά. Ισως δεν θα φανταζόταν κανείς πως θα είχε ελεύθερο χρόνο για να γράφει ποιήματα κι όμως μια γνωριμία με το έργο της αποκαλύπτει την αναγκαιότητα της έκφρασής της μέσα από την ποίηση. Ο Θόδωρος Αγγελόπουλος (λόγια του μας θύμισε η Αγγελική Βερροπούλου στην εκδήλωση) είχε πει κάποτε ότι «Η ποίηση είναι μια υγρασία που την έχουμε ανάγκη, γιατί διώχνει την ξηρότητα της καθημερινότητας. Ποίηση δεν αρκεί να υπάρχει μόνο στο σινεμά αλλά και στη ζωή. Είναι ένα μονοπάτι που σε κάνει να αισθάνεσαι  κάτι παραπάνω από αυτό που είσαι. Σε πάει κάπου αλλού, όπου όλα παίρνουν μια μαγική διάσταση.  Αρα σε βοηθάει να ζήσεις». Οταν η Αγγελική Βερροπούλου κλήθηκε να πει τι είναι ποίηση για εκείνη είπε πως δεν θα τολμούσε να φανταστεί  την ύπαρξή της  σε έναν  κόσμο  χωρίς ποίηση.

«Κι αν ξέχασα, μην ξεχνάς/Κράτα ζεστή τη θύμηση μου/σαν κατιτίς εύθραυστο/που κάποτε σ’ ακούμπησαν στα χέρια./Κι αν σπάσω, έσπασα./Κι αν κοπείς/οι χαρακιές/δεν θα σ’ αφήσουν να λησμονήσεις./Εκείνο που κάποτε υπήρξε./Σε μια βαθιά, καλοκαιρινή θάλασσα/ένα ηλιόπυρο καλοκαίρι./Τότε που εγώ υπήρχα./Κι εσύ υπήρχες μόνο μέσα από μένα» είναι ένα απόσπασμα από το ποίημά της «Κι αν ξέχασα» που στέκει δίπλα σε τίτλους όπως «Τετραγωνάκι από ήλιο», «Ασημένια Κλωστή», «Απολεσθέντα Δισκοπότηρα», «Υποταγή», «Απτερος Ελπίδα», «Ταξιδευτής», «Δαίδαλος», «Η Φωνή», «Ραγισμένο Πρόσωπο», «Ανθη» κ.ά. «Τα περισσότερα ποιήματα της συλλογής είναι συνθέσεις εικαστικές, μια πανδαισία χρωμάτων, ήχων και οσμών που απαλύνουν την υποκρυπτόμενη μελαγχολία της ποιήτριας» είχε πει μεταξύ άλλων στην παρουσίαση του συλλογής «Αντικατοπτρισμοί» που πραγματοποιήθηκε πρόσφατα πάλι στον χώρο του Black Duck, η συνάδελφος της Αγγελικής Βερροπούλου, Γεωργία Καφήρα, η οποία αναρωτήθηκε εάν ο τίτλος που επέλεξε η ποιήτρια για το βιβλίο της σημαίνει την αντανάκλαση, το καθρέπτισμα του εσώτερου εαυτού της ή μήπως τη διάθλαση μιας ονειρικής διάστασης σκέψεων και συναισθημάτων. Η ίδια η Αγγελική Βερροπούλου έδωσε την απάντησή της όταν όρισε την ποίηση ως «την γραπτή αποτύπωση πτυχών της ψυχής και των ονείρων» κι όταν την ίδια στιγμή έβαλε κι εμάς να αναρωτηθούμε «πώς θα ήταν να ζούμε σε έναν κόσμο που θα μας απαγόρευαν να ονειρευόμαστε»...

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ