ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Ευρεία συμμαχία υπέρ χαλάρωσης

ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΛΑΙΟΛΟΓΟΣ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ:

Με το βιβλίο του «European Spring», o Φιλίπ Λεγκρέν, πρώην δημοσιογράφος του Economist και έως πρότινος οικονομικός σύμβουλος του Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο, ταράζει τα λιμνάζοντα ύδατα του συχνά αφόρητα πληκτικού διαλόγου για την ευρωπαϊκή κρίση. Ο κ. Λεγκρέν, που βρέθηκε την περασμένη Τετάρτη στην Αθήνα, προσκεκλημένος του Προοδευτικού Φόρουμ και της ελληνικής αντιπροσωπείας του Ιδρύματος Friedrich Ebert, ασκεί δριμύτατη κριτική στους διαχειριστές της κρίσης. Η κρυστάλλινη, αιχμηρή σκέψη του Βρετανοεσθονού οικονομολόγου με Γάλλο πατέρα διαποτίζεται εξίσου από την οργή για τα εκατομμύρια των Ευρωπαίων που υποφέρουν και από την πίστη του στον «ανοιχτό καπιταλισμό, όχι στον καπιταλισμό των κολλητών» (όπως το έθεσε στην ομιλία του).

«Η αύξηση της παραγωγικότητας και οι παραγωγικές επενδύσεις ήταν ήδη εξασθενημένες σε πολλές χώρες της Ευρώπης πριν από την κρίση», δηλώνει στην «Κ» ο κ. Λεγκρέν. «Ο κύριος λόγος είναι ότι πολλές ευρωπαϊκές οικονομίες βρίσκονται υπό τον ασφυκτικό έλεγχο κατεστημένων συμφερόντων, που κλέβουν την αξία που παράγουν άλλοι. Η ανάπτυξη εδραζόταν σε χρηματοπιστωτικές “φούσκες” (βλέπε Ισπανία) είτε σε εξαγωγές σε χώρες με χρηματοπιστωτικές “φούσκες” (π.χ. Γερμανία)».

Οπως αποκάλυψε στην ομιλία του ο κ. Λεγκρέν, στην πρώτη του συνάντηση με τον κ. Μπαρόζο τον Οκτώβριο του 2010 συνέστησε αναδιάρθρωση των μη φερέγγυων τραπεζών, διαγραφή χρεών που δεν μπορούν να αποπληρωθούν και πολιτικές τόνωσης της ζήτησης στις πλεονασματικές χώρες. Οι συμβουλές του σε συντριπτικό βαθμό αγνοήθηκαν, με αποτέλεσμα να παραιτηθεί προ κάποιων μηνών.

Σήμερα, οι διαχειριστές της κρίσης μιλούν για το μεγάλο βήμα της τραπεζικής ένωσης. Επιτυγχάνει όμως το νέο θεσμικό πλαίσιο την ενοποίηση της ευρωπαϊκής τραπεζικής αγοράς και τη διάρρηξη του αλληλοκαταστροφικού εναγκαλισμού υπερχρεωμένων κρατών και πτωχευμένων τραπεζών;

«Η τραπεζική ένωση είναι κίβδηλη. Καλύπτει μόνο τις πιο μεγάλες τράπεζες, ενώ η ΕΚΤ κατά τη διάρκεια της κρίσης δεν έδειξε ότι είναι πιο ανεξάρτητη σε σύγκριση με τους εθνικούς επόπτες. Επιπλέον, ο μηχανισμός εξυγίανσης είναι τόσο περίπλοκος που είναι μη λειτουργικός, ενώ οι εθνικές κυβερνήσεις διατηρούν βέτο επί των τελικών αποφάσεων».

Ο κ. Λεγκρέν διαβλέπει κάποια πιθανότητα χαλάρωσης της ερμηνείας του Συμφώνου Σταθερότητας και Ανάπτυξης, ακόμη και ενός πανευρωπαϊκού προγράμματος επενδύσεων, αν ο Ματέο Ρέντσι κινητοποιήσει μία ευρεία συμμαχία υπέρ της ιδέας, που «να συμπεριλαμβάνει και το γερμανικό SPD». Αλλά δεν πιστεύει ότι η κ. Μέρκελ θα δεχθεί τροποποιήσεις του δημοσιονομικού συμφώνου και θεωρεί ότι το πιο πιθανό σενάριο για την Ευρωζώνη είναι μία μακροχρόνια περίοδος αποπληθωρισμού «τύπου» Ιαπωνίας.

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ